c0rr310

Pensamento Livre

Egotipo

Filed under: Xeral — pakolas @

O egotipo é o sustrato antropomorfo sensibel de adoptar unha personalidade concreta.

SSOO

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

ssoo1

O sistema operativo que temos instalado no noso ordenador, tableta ou teléfono, é o conxunto de software que nos permite manexar de xeito “humano” este tipo de máquinas. Dependendo de cal empreguemos, estamos coidando máis ou menos a nosa privacidade, e garantizando os nosos dereitos. Elixindo un ou outro, estamos optimizando ou desaproveitando os recursos da máquina. Distingamos dous tipos: os bos, e os malos. Analizar cada un, as súas características, o seu potencial, capacidade, etc, é inabarcable, pero podemos resumilo simplemente na súa conveniencia. Isto o digo, porque a pesar de empregar software libre dende hai anos, incluso eu, teño as miñas dúbidas sobre cal empregar. Dubido entre moitas posibilidades. Pero o que non dubido é que quero un dos bos. Os malos son os que non son software libre. Polas infinitas cuestións que non caben aquí, e polas miles de cuestións que teño en conta despois de tanto tempo elixíndoos.

Os malos:

 A finalidade dos sistemas operativos privativos, alén de facer malfuncionar as máquinas, é empregalas como aparellos “espía”, indefectiblemente conectados aos servidores dos seus amos, que son macroempresas comercializadoras de información. O feito de que non funcionen como é o caso de w1nd0ws, de que funcionen a base de talonario como m4c0s, ou de que funcionen ben pero como espías como fai 4ndr01d, ten máis que ver co funcionamento das empresas que os sustentan que coas dificultades de xerar un software tan complexo como un sistema operativo.

Os bos:

As finalidades dos sistemas de software libre, son moitas. De feito, vanse desenvolvendo a medida que xorden necesidades. Botando unha ollada atrás, vemos decenas de sistemas que aínda perviven, e que xa melloraron moito máis do que o farán os privativos nunca. Son os casos de Debian, Slackware, Knoppix, Suse, RedHat…

Para ser prácticos, veremos un par de sistemas que actualmente son opcións idóneas para calquera. E digo para calquera porque non é certo que teñas que ter coñecementos avanzados para manexalos, e se os tes, tanto mellor. Podes ser o máis humilde usuario, ou o máis esixente profesional, que atoparás varios sistemas operativos libres que te permitirán manexar as máquinas con fiabilidade, aproveitamento, e alegría (lembra os cabreos, e gastos derivados de empregar software privativo).

Facendo un repaso rápido podemos poñer sobre o papel un par de exemplos fantásticos polos que poderías empezar a empregalo coa única garantía explícita do software libre: a satisfacción.

Ordenador:

Inevitablemente, hai que mencionar Ubuntu. Esta verba africana tan linda (en zulú e xhosa, “humanidade cara ós outros” ou “son porque nós somos”). Así, Ubuntu é un sistema operativo enfocado á facilidade de uso e instalación. Por isto o seu lema é “Ubuntu. Linux para seres humanos”. De este “tronco”, saen moitas “ramas”. Sistemas como Linux Mint, Kubuntu, Edubuntu, Mate, Studio, son sistemas operativos completos baseados no mesmo, pero enfocados a necesidades específicas como educación, audiovisual ou equipos modestos. En Galicia temos un dos mellores sistemas operativos do mundo. Está baseado en Ubuntu, e é especialmente estrito coa inclusión de código, evitando por exemplo software gratuíto, pero non libre. O seu nome: Trisquel.

Para necesidades e traballo empresarial, sen dúbida OpenSuse é unha boa opción. Tamén RedHat Linux Enterprise. Máis modesto, dirixido a pequena e mediana empresa, Guadalinex (desenvolvido pola junta de Extremadura). Hai que entender que existen centenares de distribucións tan válidas como as mencionadas, e todas elas son magníficas, instalables no teu ordenador, no teu idioma sexa cal sexa, e con todas as aplicacións que comparten os sistemas operativos de software libre, que son decenas de miles. Podes botar unha ollada nunha web de referencia na que se facilita descarga, info, descricións, etc, de todo o mundo GNU/Linux: “Distrowatch”. Alí atoparás os Mageia, Fedora, CentOS, ArchLinux…

Teléfono:

O tema smartphone é delicado. Hai que ter en conta un par de cousas. É algo relativamente novo. Non hai tanta variedade. Os fabricantes limitan a información sobre os aparellos, co cal o desenvolvemento de software libre para eles vese entorpecido. As instalacións aínda están sendo “simplificadas” cando é posible, porque para algúns modelos, simplemente, non hai posibilidade de instalalo (de momento). De novo aparece Ubuntu Touch. Un sistema magnífico, mil veces mellor que calquera 4ndr01d, aínda que soamente sexa porque non te espía. Eu emprego CyanoGenMod. Está baseado no “Android Open Source Project”, pero é máis fiable. Hai outros como OpenMoko/Linux, pero o máis prometedor, aínda no berce, é Replicant, que xa está probado en Nexus e HTC. Case todo isto é exportable ás tabletas, lóxicamente.

Que non o queres empregar? Vale. Que a ti váleche co que tes? Non o creo. Aparte dos erros e as limitacións técnicas dos sistemas operativos privativos, teñen a maldita manía de espiarte e vender a túa información. De novo, está na túa man. Saúde.

ssoo

Ano

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

ano

Vai un ano que empregamos este espazo para dar unha visión máis realista do que é a informática. Ó noso redor proliferan ducias de aparellos que imos incorporando á nosa vida, que parecen imprescindibles cando os estreas, algo molestos cando os empregas e despreciables cando os abandoas. Se voltamos a vista atrás, veremos cantas aplicacións temos “visitado”, e que pouco nos axudaron a maioría delas, no millor dos casos. No peor facernos perder tempo. Co software libre temos a posibilidade de achegarnos ao mundo real da informática. A pouco de aparecer e normalizarse tamén o hardware libre. A pouco de madurar a nosa interacción con todo ese mundo tecnolóxico e virtual. Cando nuns anos teñamos a perspectiva suficiente como para ver o xeito no que inevitablemente o software pasou por etapas dende a exclusividade empresarial, con costes abusivos ate os teléfonos intelixentes (sic), que non son senon ordenadores en miniatura con mínimos costes.

Hoxe en día non é dificil “migrar” a software libre. Instalar nos equipos (sexa PC, tablet, teléfono…) sistema operativo, periféricos, aplicacións lúdicas, semi ou profesionais. Completar a ferramenta física informática co software imprescindible para que todo funcione, e compense cada minuto que invirtas nel. Se ben xa moitos servizos técnicos ofertan solucións de software libre, non deixa de ser unha opción, pois toda a documentación dende a instalación ate o aprendizaxe a calquera nivel de calquera sistema operativo, ou aplicación para uso propio, está á túa disposición en miles de webs e lugares de referencia, que permanecen actualizados, e servennos para profundizar o que queiramos en calquera liña que nos permita apoiar tecnolóxicamente coa informática, as cales, penso que son a maioría.

A cuestión de axudar libremente ao próximo, á vez que se axuda un mesmo, non é unha idea nova, mais nestes tempos non é algo que se dea frecuentemente. O movemento do software libre deu xa razóns dabondo, segue a facelo, e seguirá, para demostrar con feitos que o traballo corporativo, o procomún, os sistemas de traballo p2p, e todo o que envolve a filosofía hacker, é unha dos poucos xeitos productivos que se manteñen vivos, e desligados da salvaxe voráxine comercialista, que non da máis que medo, tristura e síntomas de decadencia.

Sen pretender medallita, o software libre, por ser un movemento tan pragmático como filosófico, arrastrou, ou simplemente abriu camiño a moitas outras facetas da interacción, comunicación, traballo, cooperativismo, contrainformación e todas as novedades e movementos sociais que estamos a coñecer nestes anos. E veremos como os hoxe “famosetes” da farándula do software, van desaparecendo, ou como fan os de m1cr0s0ft, arrastrándose cara á desaparición. Perdendo totalmente o sentido como software, ou empresa desenvolvedora de software, e gañando a carreira de famoseo, flashes, prontomoda, colorines e numeriños para vender por millóns cousas inúteis e cotizar en bolsa.

Lembro pensar hai anos, que ate eu, convencido usuario de software libre, contemplaba a posibilidade de empregar de cando en vez algunha ou outra utilidade de software privativo, anque fora “freeware”. Non hai que pechar portas. A posibilidade sempre a hai, pero o realmente útil é cambiar totalmente o costume, para non arrastrar futuras tomaduras de pelo, errores, perda de dados, actualizacións, repagos, e esixencia empresarial. Cando logras cubrir as túas necesidades con software libre, o fas dunha vez e para sempre. Tendo en conta o avanzado (punteiro) do nivel de esixencia do software libre, non queda moita escusa. Queda a de que non te interesa. Isa é boa, mais sen querelo xa empregas diariamente o software libre. Os servidores de correo, as búsquedas web, a videoconferencia, incluso as chamadas de voz, empregan (as mellores) software libre.

De tódolos xeitos, antes de empregar o software libre, o hardware libre, facerte hacker, ou ver unha peli co ordenador, recomendo sempre dar un paseo pola praia, falar presencialmente coa xente, facer un debuxo, escribir un artigo, unha carta de amor, xogar coa rapazada, e comprometerse con cousas realmente importantes, non virtualmente imprescindibles. E ser libre, coma o software. Saúde.

ano6

 

 

f

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

f5

Para ir directamente ao asunto, e aproveitando que a empresa considerou que “incumprín as condicións de contrato”, polo que xa non podo (nin desexo) empregar o servizo, vou repasar un par de características deste sistema de comunicación. Dende que o emprego coideime ben de non incluír información persoal. Propia ou allea. Con todo, isto non garante que non haxa información sensible de ser empregada por terceiros para o seu propio proveito polo emprego da conta.

F4c3b00k (en diante “f”) é unha empresa privada. No apartado 2.1 do contrato de servizo que insisto, case ninguén le, indicase claramente que a propiedade de toda a información publicada na rede social, é propiedade desta empresa. Que significa isto? Que o texto que publicaches, anque sexa orixinal, é deles. A foto do teu rapaz xogando no parque, é deles. Os comentarios picantes no “mensaxe privado” é deles. A foto que realizaches e publicaches é deles. Todo o publicado no teu perfil pertence á empresa. Por suposto, tamén os dados persoais. Nome, idade, sexo, dirección postal, teléfonos, contactos… Toda a información relativa á túa persoa, e “amigos” é deles. E que senso pode ter? Pois moi sinxelo. Lograron contratar por 0 € a millóns de usuarios (o derradeiro reporte que lin falaba de 1.516.682 ) que traballan diariamente para proporcionarlles inxentes cantidades de información máis ou menos relevante, como método de estudio publicitario para empresas. Ti non, porque non te adicas a isto, pero “f”, procesa toda a información publicada, e atopa innumerables xeitos de negociar con ela.

Non foi exactamente o meu caso, pero na sección 14 do apartado 4.6 do contrato, resérvanse o dereito de borrar a túa conta no caso de que a túa información de perfil non sexa real ou non estea ó día.

E dis ti: “Total… para o que o emprego…”. Pois resulta que ademais hai un sinfín de aplicacións que dan a opción de “compartir” ou “sincronizar” a información co sistema “f”. Opengraph, Instagram… Ben. Toda esa información vai ao mesmo sitio. Cando por fin decides rematar coa espionaxe, comeza un curioso e confuso periplo cara a borrar a conta. O que propoñen facilmente é que “desactives” a conta, o cal poderiamos igualalo a “non logearte”. Ou sexa, nada. Borrar a conta non é sinxelo, e se o logras, tarda 14 días en ser definitivo, e calquera movemento da conta invalida o borrado. Por descontado, isto non significa que borren os teus dados. Lembra que non son teus.

Por outro lado, a seguridade deste sistema está en continuo entredito, xurdindo “crackeos” de contas, usurpación de identidades, e innumerables casos que rematan en responsabilidades penais. Outra cuestión é a da idade mínima para empregar o servizo. Se non volveu cambiar, é de 14 anos. Os menores de 14 precisan autorización dos pais ou titores legais. A axencia española de protección de dados estableceu esta idade, e cito: “Por encima dela, enténdese que unha persoa é capaz de entender os términos nos que cede os seus dados persoais e actuar en consideración”. É dicir, non se ten en conta a maioría de idade por motivos obvios. Tense en conta a idade menor posible para poder manexar, vender, e en definitiva empregar a información persoal dos usuarios. Todo o dito ate o de agora, pode ser trasladado a G00gl3 +, outro precioso monstro.

Pero non todo son maldades. A ferramenta non ten culpa. O sistema de comunicación é exitoso precisamente porque funciona ben, e actualmente é un xeito de achegarse a círculos de interese e persoas afíns. Esta mesma ferramenta foi desenvolvida e perfeccionada polo software libre, e existen alternativas que permiten ser empregadas con garantías (ate onde o coñecemento e a vontade permite) de privacidade, e por suposto sen estar vinculada a ningunha empresa privada. Son os casos de “diasporafoundation” e “n-1”. Diaspora xa leva anos de avances, e podes “importar” facilmente tódolos teus dados de “f”. Funciona perfectamente, e te sorprenderá o sinxelo e intuitivo que é de manexar. Idéntico no manexo e fines, pero sen intereses privados. En canto a n-1, xurdiu como sistema de organización para o 15M, mais seguiu empregándose por moitos para comunicarse. É unha rede totalmente libre e privada. Non hai usuarios. Hai habitantes, e organízanse en grupos e subgrupos de traballo. Está máis orientada á organización, xestión de tarefas e eventos. Posúe, por suposto ferramentas para mensaxería privada, calendarios, galerías de imaxes… todo o que precises, pero a diferencia de Diaspora, que mantén ese carácter “lúdico” ten un senso máis “organizativo” (o cal é magnífico), mais o fai máis concreto no seu uso. Ti verás. Saúde.

f1

Informática terminal

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

terminal

O control absoluto do hardware que logra o software libre está máis que demostrado. Durante as tres últimas décadas, evolucionou ate converterse no que é hoxe. O máis moderno sistema de software. A ferramenta definitiva para manexar as computadoras coñecidas. Dende o técnico profesional ate o usuario máis básico, teñen á súa disposición un ou outro sistema operativo adecuado ás súas necesidades. Dende o principio, os sistemas dixitais empregaron “teletipos”; Teclado e pantalla para poñerse en contacto con unha CPU (unidade central de procesamento). Alí o técnico escribía e enviaba “comandos” á computadora. Ordes detalladas para que a máquina realizase calquera que fose o proceso. Isto era un “terminal”. Un “teletipo”.

Hoxe en día, seguimos podendo empregar este tipo de comunicación cos ordenadores. Un dos medos infundados, (quero pensar que superado), que sempre acompañou á implantación de software libre, era pensar que para manexar un ordenador tiñas que aprender a escribir ese tipo de comandos, e os seus significados, en troques de poder “clickar” nun menú ou darlle a “play”. Nunca está de máis aprender, sexa o que sexa, e hai que pensar que manexar un terminal é simplemente unha magnífica opción máis do sistema. Ao principio era a única forma de comunicarse co ordenador. Máis adiante viñeron os sistemas gráficos, o rato, os escritorios e as carpetiñas, que nos permiten manexalos dende un entorno máis “humanizado”, intuitivo, e sinxelo. Pois ben. Todo. Absolutamente todo o que se pode facer co ordenador, pódese expresar en forma de “comando”, e introducilo como orde nun terminal. Así poderías igual reproducir un arquivo de vídeo que conectarte a unha rede wifi, ver unha páxina web, ou apagar o ordenador. É un aprendizaxe alén de recomendable. Os que o manexamos, o facemos entre moitas outras cousas porque é un xeito moi fiable de manexar as máquinas. Son ordes directas ao procesador. Sen intermediarios (aplicacións, sistema gráfico…). Así, cando precisas facer unha conexión segura cun servidor, cando monitoreas redes, ou calquera outro tema técnico, manexarse cos terminal é moi útil. Tamén moi divertido. Existen aplicacións que nunca verás funcionar se non as arrancas dende o terminal, pois están deseñadas para funcionar nun entorno de “texto”.

Podes empregar editores de texto, controis gráficos de configuración, ver web (sempre nese curioso modo texto), enviar emails, e en definitiva todo o que podes facer tamén en modo gráfico. Por suposto, son posibilidades, non obrigas. Empregar o terminal para editar vídeo, non parece unha boa idea. É lóxico preferir un entorno gráfico, sistema de ventás, etc… Sen embargo manexar o terminal é tamén consecuencia de terse interesado e aprendido anque sexan soamente un par de comandos que empregas continuamente, e que prefires facelo en terminal a abrir unha aplicación, buscar no menú, etc… É un mundo de miles de comandos (tantos como funciones teña a máquina) que poden complicarse ate o absurdo (ou artístico). Unha liña de comando como esta: “FILE=[nome do arquivo]; CHUNK=$((64*1024*1024)); SIZE=$(stat -c “%s” $FILE); for ((i=0; i < $SIZE; i+=$CHUNK)); do losetup –find –show –offset=$i –sizelimit=$CHUNK $FILE; done”

Non a escribes cada vez. A “copias” e a “pegas” no terminal. Con todo non é moi atractiva. O que fai realmente é dividir un arquivo de por exemplo 10 Gb en 10 de 1Gb. Para ti pode non ser útil. Editando vídeo, podes aforrar horas de espera. Algo más sinxelo: “w”. Esta orde da información sobre usuarios conectados ao sistema. Para escribir un texto?: “nano”. Instalar un programa: “sudo apt-get install [nome do programa]”. Para configurar o son do ordenador: “alsamixer”. Podes ver Star Wars: “telnet towel.blinkenlights.nl”. Non ten cabida nun artigo (nin na miña cabeza) a infinidade de cousas que podes empregar. O máis natural é achegarse a ela buscando algo curioso ou divertido (proben a buscar o que chaman “ovos de pascua”). Ah! Podes abrir un terminal igual que calquera outra aplicación en calquera sistema GNU/linux, incluído Android (anque non sexa software libre). Saúde.

terminal2

Impresionante

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

011

Xa falamos nalgunha ocasión de “hardware libre”. Tamén as chaman “máquinas libres” ou “electrónica libre”. A idea é a mesma do software libre, para completar con este o completo sistema “tanxible” dunha computadora. Se ben empregando software libre tes aceso de xeito libre a todo o relacionado con el, proporcionándote unha ferramenta de tantas posibilidades como usos podas darlle, co hardware ocorre o mesmo. As especificacións técnicas e diagramas esquemáticos de cada aparato pertencen ó fabricante, e as que teñen copyright non son de aceso público, e simplemente non tes aceso a eles. Isto dificulta o emprego de software libre, pois non é posible adaptalo ó non coñecerse tales dados. Cando o fabricante publica ou libera esa información, todo é moito máis fácil e fluído, e aproveitase ó máximo as capacidades de cada aparello. Neste caso están por exemplo unha serie de magníficos servidores da marca “Oracle”, que manexaban sistemas “Solaris”, e que proporcionaban aceso ós dados técnicos do hardware. Aproveitábanse ó máximo, e aínda hoxe son moi empregados. Chámanse UltraSpark. Hoxe en día moitos fabricantes deciden liberalizar esa información polo seu propio e común beneficio. O paradigma actual desta práctica é “Arduino”, que son mini computadoras que ofrecen ferramentas para que o usuario cree os seus propios proxectos. Sistemas domóticos, sistemas de seguridade, sistemas de iluminación, de son, robots… Todo é posible coa vontade de estudar algo de programación, e practicar. Hai un cento de vídeos por toda a rede para aprender a manexarse con el, documentación e casos prácticos para facer ti mesmo.

A raíz disto, xorden continuamente proxectos moi interesantes de xente, que facendo unha inversión mínima, acada un xeito de vida fabricando clones, que á súa vez son moi asequibles para quen o queira mercar e empregar, pois teñen licenzas libres e optimizan sempre os recursos. Un exemplo disto é o lanzamento por parte da empresa que da nome á famosa máquina (Arduino) dunha impresora 3D. O modelo é “Materia 101”. Ponse á dispor do usuario o pleno control de deseño e ensamblaxe, podendo reemprazar pezas e redeseñar a estrutura do aparello a gusto segundo as túas necesidades. O tamaño máximo de impresión (de momento) é de 13×10 cm. Pezas pequenas, pero posibilidades infinitas. Dende a creación artística ate a impresión das pezas mesmas da impresora para ensamblar outra. É o sorprendente da impresión 3D. Xa non é soamente que pode ser unha ferramenta moi útil na túa casa. Xa existen impresoras a escala que “imprimen” casas. Nin sequera é imprescindible que aprendas a facer o deseño 3D do obxecto. Moitos profesionais e afeccionados, colgan os arquivos de deseño na rede con licenzas libres co cal podes empregalos abertamente, compartilos e modificalos. Webs como Bld3r, Fabster, CubeHero, Thingiverse ou 3D Builder.

De momento o seu prezo ronda os 700 € a ensamblar ti mesmo, e sobre 900 montada. Aínda non é como para ser unha impresora máis na casa, pero tampouco o eran os ordenadores hai pouco. Irán proliferando por aí, e en pouco tempo xa será algo común ter unha alomenos “a man”. E plantexado como unha inversión para un pequeno ou maior negocio, é máis que razoable. Soamente precisas unha gran idea. Ou dúas se son pequenas. Saúde.

researchers-are-making-a-3d-printer-that-can-build-a-house-in-24-hours

 

Guía de uso

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

guia

Direi que os cambios sociais relativos ó emprego de novas tecnoloxías son lentos no xeral. É dicir, pasaron decenios antes de que se popularizaran outros medios como a maldita televisión, e centos de anos antes de que a poboación tivera aceso á literatura en formato impreso. Ou alomenos que o aceso se xeneralizara. Todos os marxes de tempo; todas as vidas humanas, viven o seu cambio tamén no eido tecnolóxico. Nós vivimos a etapa informática. Unha revolución soamente comparable á tipografía de Gutenberg. Ate entón as bibliotecas eran poucas. Monasterios e palacios. A copia facíase a man, e o coñecemento era reservado para unha elite. De repente, os cidadáns tiñan aceso á literatura. Daquela podía ser unha cuestión de poder. Ou de aprender a ler ou escribir. Hoxe pasa o mesmo. En poucos anos, a información e aparellos dixitais a disposición do cidadán é desproporcionadamente superior en volume e contido ao correspondente poucos anos atrás. Como proceso, ha esperar a que a maioría aprendamos a manexarnos con algo tan novidoso, que irase acoplando á sociedade, mellorando a calidade de vida no mellor dos casos, e absorbendo tempo, esforzo e cartos no peor.

É unha “fundición tecnolóxica” do ser humano. Convértenos en cyborgs. Literalmente xa no eido da mediciña, e virtualmente en todos os que manexamos un ordenador. Poida que nono teñamos baixo a pel, controlando os niveis de sucre en sangue, pero acudimos a el unhas horas ó día, e pegadiños á pantalla, facemos vida.

Discutir hoxe como definitivo o noso xeito de ver este tipo de cuestións é absurdo. A cada paso, aparecen miles de pequenos cambios, moitos cambios grandes, e algún definitivo, que logo aínda cambia, e que cambiará de novo.

O peor deste tempo noso (eiquí e agora) é que está espallado á inmensa maioría. Aféctanos a todos de varios xeitos, aínda que pretendamos marcar unha política de mínimos, decidindo ben que empregamos e que non.

Hai cousas que son complexas de evitar. O wifi, é nocivo para a saúde. Vale. Pasamos a outra cousa. Non. Digo que o wifi é dañino. Non debera empregarse cerca de nada vivo, a non ser para combatilo. Pois vivimos a diario “irradiados” con estes apartiños que as leis permiten empregar de xeito libre ós usuarios domésticos. En locais públicos, e mesmo na rúa. Pode que teña que ver coa “liberalización” de uso privado de bandas libres que funcionan ós megaherzios que fagan falta. Microondas xigantescos sen tapa.

A relación con esta tecnoloxía, se avanza, ha de clarificarse e regularse máis adiante, cando cada un de nós, e máis tarde aínda todos, prestemos atención á importancia destas cuestións. Nuns anos botaremos as mans á cabeza cando pensemos as barbaridades que se están cometendo en nome do avance tecnolóxico, cando só resposta a razóns que a razón non comprende.

E hai cousas que son sinxelas de ver. É terrible ver tódolos días a tódalas horas, tanta xente tanto tempo agochados na súa pantalliña. Desconectados. Perdémonos uns a outros. Empobrecemos as comunicacións con chascarrillos e “e-fotos”. Distraémonos o suficiente para que sexa imposible concentrarse en nada. Moito menos en aprender algo. E esta conversa non é soamente de adultos. Os nenos chavales adolescentes penso que están sendo os máis perxudicados, porque non se lles mostra opcións. E ben mirado, lembramos ao grupo de control dun experimento global con primates.

Non existe a solución “prohibitiva”. Iso sería parte do experimento (aquí non, aquí si, pero a partir das doce…). O único xeito viable é a educación para o emprego das novas tecnoloxías, que si daría opcións. As “guías de usuario” non valen de nada sen unha “guía de uso” que te permita empregar ben o aparello. E contra antes se poñan en valor estas cuestións, antes remataremos co que máis adiante pode ser a causa de maiores males. Se é que xa hoxe non sufrimos bastante o invasivo e desalmado advenimento de tanto tomagochi. Saúde.

guia1

Azogue

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

azogue

O Azogue é o mercurio. Na nomenclatura química Hg. A verba é de raíz árabe, e tamén expresa inquietude, hiperactividade. E coloquialmente podes ser un “azogue”. Noutro contexto expresa o mercadeo, o mercado pequeno e artesán. Matiza do “zoco”, que este non ten necesariamente continuidade nen emplazamento concreto. É o mercadeo libre que xorde nun cruce de camiños, na rúa, na praza da aldea.

Gocei a lectura da triloxía do Criptonomicón. Os tres libros: “Código Enigma”, “Código Pontifex”, e “Código Aretusa” Historias sobre a cripta de dados. Paraíso de información. Ciencia ficción cunha narración vertixinosa. Neal Stephenson escribiu máis tarde, animado polos seus lectores, por non dicir obrigado por eles, unha triloxía precuela do criptonomicón chamada Azogue. Os tres libros, “Azogue”, “O rei dos vagabundos” e “Odalisca”. De man da saga dos “Saftoe”, somos testemuñas directas dos primeiros pasos da tecnoloxía no século XVII.

A ciencia ficción sempre acompañou, e en moitos casos levou da man, distintos avances científicos e previu situacións e panoramas sociais que logo resultaron posibles, ás veces moi ó noso pesar. Como calquera liña literaria, ten obras tan fantásticas e alonxadas no coñecemento actual, como precisas no aspecto científico. Un exemplo é “Mundo anel”, unha novela de Larry Niven na que describe con tal precisión a estrutura, funcionamento e materiais dun mundo “fabricado” no espazo, que nalgunhas universidades o recollen como plantilla sobre a que traballar en exercicios de cálculo. Autores como Robert Anson Heinlein, cargan con historias como “forasteiro en terra estraña” ou a mellor novela que existe; “Tempo para amar”. Moitos destacan pola clarividencia da previsión de situacións politico-sociais, obrigando ó lector a facer unha reflexión sobre a súa propia situación. “Mil novecentos oitenta e catro” de George Orwell é case un manual de supervivencia despois de sesenta e cinco anos. Hai cinco condenaron a 4m4zon por borrar este libro dixital da biblioteca virtual de usuarios. Supoño que é como cando outros os queimaban. En 1984 publicou William Gibson o “Neuromante”. Intelixencia artificial. Philip Jose Farmer remodelou a sociedade en “Ös vosos corpos dispersos”, e navegou no seu “Fabulosos barco fluvial”. Ray Bradbury fixo o poema marciano nas paraxes desérticas navegadas a vela polo home en “Crónicas marcianas”. Compras o libro por obriga co título. “Estou en portomarte sen Gilda”. A biotecnoloxía e cibernética estreouna Alfred Bester en “Tigre, tigre”. Orson Scott Card tívonos en vilo no “Xogo de Ender”, madurou en “A voz dos mortos”, e ate o mirou dende outros ollos en “A sombra de Ender”. Stanislaw Lem explorou a natureza da intelixencia en “Solaris”. E o mundo robot na “Cyberiada”. E puso en cuestión o mundo do confort en “Congreso de futuroloxía”. Eu estiven tomando unha pinta con Arthur C. Clarke cando contou os “Contos da taberna do cervo branco”, e quedamos para a “Cita con Rama”. Lin todos aqueles libros en papel de biblia nos que Jules Verne non falou de relixión. Escoitei a dramática e derradeira conversa entre os cosmonautas cando xa perdía sinal o intercomunicador ó sairen despedidos cada un en liña recta cara a ningures. Coñezo como catro clones de John Varley desde “E mañán serán clones”. Antes de que Sparky construíra “O globo de ouro” e Hildy sobrevivira na “Praia de aceiro”. Weinbaum imaxinou os máis extraños seres vivos, ou máis ben “vitales”. Asimov escribiuno todo. Incluídas as “Fundacións” e as “Bóvedas de aceiro”. Dixo que nunca ía ser o mellor escritor de ciencia ficción, pero sería o máis prolífico. E o é. Robert Silverberg salvounos a todos en “Tom O’Bedlam”. Frank Herbert apoiou ós freemen en “Dune”, e trouxo con el ao mismísimo kwisatz Haderach, que resultou ser da Casa Atreides, en pugna por arrebatarlle o control da produción de especia aos Harkonnen, imprescindible entre outras cousas para que os navegantes podan plega-lo espazo. Personaxes como Lucky Starr, Lazarus Long, Viernes, Gurb, o autoestopista galáctico, son case “disfraces” nos que colarse e viaxar no tempo e no espazo para verse un mesmo noutros lugares e noutras situacións. Non creo que todo estea nos libros, pero dende logo hai un montón de cousas. Saúde.

IMG_1615

Dados sementados

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

dados2

Xa está sementado. E a semente no eido científico é o “open data”. Dados abertos. A filosofía deste movemento entronca con outros como o do “software libre”, e o “aceso libre”. Persegue e logra a posta a disposición de xeito libre a tódalas persoas de determinado tipo de dados sen as restricións que hoxe en día afectan á inmensa maioría de información na rede. Métodos de control como as patentes e o copyright.

Os dados abertos están centrados en información non documental como información meteorolóxica, xeográfica, compostos químicos, fórmulas científicas, tratamentos médicos, biodiversidade ou o xenoma humano. Todos eses dados han de ser accesibles e reempregables por calquera, se ben algúns poden ter algunha restrición de uso normalmente por motivos lóxicos.

A idea é que a xeración desta información sempre ou case sempre está ligada a servizos públicos, e como tal, deberan estar a disposición de todo o mundo sen limitacións.

Casos hai moitos, mais o realmente interesante, é que desta semente xa está garantido o crecemento dun novo xeito de entender a información, e dubido que haxa aínda perspectiva sobre este eido, pois está no berce, mais cun chisco de imaxinación, podemos ver as posibilidades que ten en canto a educación e formación profesional, pragmaticamente. E filosoficamente vemos por fin liberada a información dos nosos científicos, pensadores, e en xeral persoas que avanzaron nun senso ou outro para participar no “ben común”. Por desgracia, esta información foi sempre secuestrada por gobernos, institucións e empresas para distintos usos mediante restricións de aceso, licenzas copyright e patentes.

Poida que as autoridades e determinados monstros empresariais leven séculos freando o desenvolvemento cidadán con prácticas que todos recoñecemos e desprezamos, mais coa lei na man, non se pode evitar (pode que por ser os mesmos que escreben as leis). Tamén parece lóxico que (caendo no materialismo) a sociedade que financie calquera proceso que produza unha información valiosa para a comunidade, poda e deba poñelo en común para o beneficio de todos, pois é público. Por un lado, a información “privativa”, soporta ás veces licenzas restrictivas de uso e aceso que duran centos de anos. Veremos máis adiante como termina. Por outro lado, todo o xa publicado con licenzas “libres”, que xa é inmenso, foi liberado e en consecuencia seguirá sendo libre e de aceso público por sempre. A clave deste mundo de novas comunicacións e información está na convivencia á que está obrigada. O coñecemento aberto ten futuro. Asegurouno empregando de xeito “creativo” as mesmas leis que permitiron os absurdos negocios e malas prácticas convencionais a costa dunha humanidade desequilibrada e inxusta.

Universidades como a de Granada ou Arizona xa son exemplos a seguir, e moitas outras crean xa os seus propios “almacenes” de información relacionada coa actividade desenvolvida nas mesmas. Outro exemplo ben coñecido é o caso do arquivo nacional do Reino Unido, onde se publica todo tipo de información xerada dende as institucións públicas. En México, grazas a recentes reformas lexislativas (maio deste ano), xa é a día de hoxe unha nación onde se garante o aceso público á información científica. No aceso á información, e grazas á informática, hoxe non existen fronteiras (sic), co cal falariamos máis ben de quen o fai e quen non. O INDA, en Brasil, é un organismo gobernamental adicado exclusivamente a isto. O goberno español tamén ten o seu espazo de dados abertos ofertados polo goberno, pero está moi lonxe de situarse na liña que falamos. É unha especie de catálogo interesado para turistas web. Hoxe quixen acceder ao catálogo de información dispoñible e non funciona. En fin… Noutro planeta, miles de científicos e publicacións especializadas van unindo esforzos e achegas para poñer tamén a disposición pública os seus avances no eido científico, e deixalo en herdanza á humanidade. Os hackers, programadores e deseñadores organizan habitualmente os eventos chamados “Hackathon”, “Hack Day” ou “Codefest” nos que se colabora intensamente no avance e programación de novo software con propósitos educacionais e de ben común. As licencias libres que se empregan para publicar estes dados na maioría dos casos, soamente esixe “atribución”, isto é que se se emprega para o que sexa hai que mencionar ós autores (atribuír o traballo), para evitar apropiarse do traballo e mérito doutra. E tamén soen esixir unha atribución chamada “share-alike”, que é máis ou menos que se empregas algunha información “libre” para retomalo e producir algún avance, esa información debe tamén ser liberada, como proceso lóxico de herdanza de coñecemento. Isto non quita de poder beneficiarse do éxito. Bravos!. Saúde.

dados1

 

Do Tomagochi

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 Tamagotchi

Vou falar con xente de cámaras de video, postproducción, edición, formatos, modelos, cousas e roios. E doume conta do mesmo de sempre. Topeime e manexo tres cámaras Canon XL1. A definición, ou capacidade de almacenamento de dados, por ser de tipo miniDV, é de 720 x 480 pixels, e realmente non é comparable coas actuais HD. Euro 1080, foi o primeiro canal de maldita televisión que emitiu en Alta de finición. 1920 × 1080 píxeles, cumprindo a normativa europea de compresión estándar (DVB-S MPEG2). Hoxe xa hai moito máis movemento. Pero soamente me rodeo de técnicos que comparan as características técnicas, que me sirven de moito, mais non me din ren de que facer con tal ou cal aparello. Imaxino nas novatas mans de usuarios coma nós, un tomagochi como un ordenador portátil comprimido con función de teléfono. Chegou o día na que a tecnoloxía nos supera moralmente, e soamente atende ás súas esixencias. Estamos a disposición das máquinas para encher de contidos unha rede virtual que non existe sen electricidad en algúnha nave de kansas, xunto xon 57869 memorias flash máis, e sentímonos orgullosos dos nosos comentarios e distintos chistes e chismes. A comunicación non é superior por volumen, e a facilkitación da creación de contidos virtuais para o usuario, xeneran unha cantidade de información infame. Non coñecemos nen sabemos como se tratará a información no futuro, mais hoxe en día está tan comercializada, que danos un pouco de pena ver como se degrada o emprego das tecnoloxías. Non consiste en que non teñamos dereito a manexar os distintos aparellos como ben entendamos, se non en que ninguén ten a decencia de dar un manual de emprego que non seña as características técnicas. A tecnoloxía é unha ferramenta moi útil. Nada máis. Non somos capaces de distinguir a realidade do virtual por representación. Para demostralo direi que mereces un euro por mensaxe enviado. Ah! De novo a representación. O símbolo.

Cada unha das persoas que coñezo emprega diariamente 4 horas en total no emprego dalgún aparello electrónico. Isto representa unha estampida de creadores, músicos, inventores e persoas de ben cara un mundo virtual que non existe. Xenial.

Ninguén se ocupa de planificar algo e logo empregar os rcursos tecnolóxicos para logralo. Non. Primeiro hai que “lograr” os recursos tecnolóxicos, e despois a ver que facemos con eles. Pois non hai que confundirse. Todos andivemos co tomagochi. Uns co trompo, outros as canicas, logo as maquinitas, e finalmente a informática. O relevante é o resultado do esforzo que invirtas. Se é cun ou con outro aparello, non é tan importante.

O conto viña polas cámaras, e a min ocórreseme poñelas no estudio como plató de maldita Tv, e que veñan danzarinas e musicoides a tocárnolas e deixar algo feito por eles e por nós. Se pensades que a tecnoloxía axuda por sí mesma, estou en desacordo. É soamente un recurso para realizar un traballo. De que me serve un iph0n3 octocore super chulo se non se me ocorre ren que facer con el máis que empezar a descargar absurdas aplicaciós para seguer perdendo o tempo?

Pois resulta que moitos precesadores, memorias, circuitos e pantallas que empregamos coma distracción, son a envidia de moita xente que pretende xerar audiovisuais, gravar un documental, un programa de radio, facer unha boa foto, ou debuxar unha meniña.

Recomendo a tecnofobia, a tecnoloxía supletoria, o minifundismo tecnolóxico, o odio pola televisión, o amor pola radio de calidade, o emprego de hardware e software libre, e a ruptura cos conceptos de unión entre posibilidades e felicidade. É unha ilusión propagandística. É un aprendizaxe inconsciente. Estannos tomando o pelo. Saúde.

bicho-negro

Vixilancia sen fronteiras

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

vixi1

Para todos aqueles sorrintes usuarios de servizos de correo electrónico gratuítos (e non) da Internet, que é unha rede privada, será unha refrescante nova saber, se non o sospeitan xa, que todos os seus emails son susceptibles de ser lidos por axencias de vixilancia “sen fronteiras”, e empregado para os fins que consideren. Isto viola os dereitos fundamentais de cada un, en canto a privacidade e dereito de expresión. Mais non impide que ano tras ano, co servizo da máis cara e punteira tecnoloxía, se revisen millóns de correos diariamente no empeño do ser humano en crear “un mundo feliz”.

Tecnicamente é un pesadelo pensar en intervir tal volume de información, mais os medios actuais sorpréndennos ós máis instruídos. As máquinas están a punto de dar un salto cualitativo de capacidade de procesamento de dados, e o software avanza con aceleración constante. Axuda o feito de que antes de chegar ao seu destino, cada correo electrónico pasa por moitos sistemas informáticos. Con controlar os principais, xa se ten aceso a infinidade de comunicacións, dados persoais, arquivos, etc… E non pensedes que os cartos son un atranco para financiar este tipo de actividades.

Esta práctica é fomentada e apoiada por diversos gobernos, e realmente non creo que a maioría deles poida decidir se o practica ou non. A principal axencia deste tipo (NS4), xa case funciona como a axencia efe da vixilancia, e o goberno norteamericano é o dono da maioría das máquinas que moven dados na rede. O resultado é a violación de dereitos das persoas ó longo do planeta para a nosa propia seguridade. (Esta é a parte que xustifica pagalo con cartos públicos).

Como non podemos contar de momento con que algún xuíz meta alguén no cárcere (para a seguridade de todos), temos que buscarno-la vida, e como sempre o software libre volta á cabeza da loita polos dereitos e a liberdades das persoas. GnuPG é unha ferramenta marabillosa para pecharlle a porta no nariz a quen intente ler o teu correo particular, profesional ou as túas cartas de amor (que por certo van mellor en papel).

Consiste en cifrar os correos para que non compense “traballar” neles. Para que descifralos sexa tan complexo e requira tanto esforzo, que non compense ou simplemente non sexa viable. Aínda que a programación, e definición técnica da aplicación sexa moi complexa, para o usuario é realmente sinxela de empregar.

Tes dous contrasinais. Un é público. Compártelo, e o que queira mandarche algo tamén cifrado o coñece e conserva. O outro é persoal. Sábelo ti e ninguén máis. O GnuPG pide o teu contrasinal para envíar ou recibir un email, e o codifica / decodifica e o abre / envía como un correo normal. E xa está. Pero no seu camiño, viaxou como un paquete de dados codificados que non servirán de nada nas mans “equivocadas”. Doutro xeito, pode ser copiado, consultado ou manipulado por estes sistemas. Eses dados poden ser empregados por calquera empresa que teña cartos para pagalos e que sexa do agrado gubernamental de turno. Pensemos que Gm41l é g00gl3. Que esta é unha empresa privada. Que se moven no inabarcable mundo das finanzas, e das intrigas gubernamentais. E que anda polos 70 millóns de usuarios. Outras empresas entrañables: Y4h00 anda polos 76 millóns. H0tm41l polos 36.

Recomendo non virar a cabeza como se non fora con un (… que total… eu non mando nada importante…). Recomendo facer o pequeno esforzo de instalalo no teu ordenador , tablet, smartphone… (igual que facemos coa app máis absurda), e empregalo non soamente para preservar os teus dereitos, se non tamén os dos demais, pois tamén expós as comunicacións dos usuarios remitentes. E loitar polos dereitos que deberan ser amparados pola xustiza. Xa son moitos (e cada vez máis) os que o empregamos. É o seguro que pode ser o encriptado máis complexo. E é software libre, co cal a fiabilidade, precisión e confianza é demostrada. Di Stallman que debemos empregar software libre porque nós merecemos liberdade. Máis info por Emailselfdefense. Saúde.

vixi2

Estamos na onda

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

onda2

 

A “Hipersensibilidade electromagnética” (EHS) ou síndrome das microondas, empezárona a estudar os rusos nos anos 50 porque tiñan un número alarmante de baixas por enfermidades diversas (incluído o cancro) en operadores de radar e persoas que traballaban en ámbitos nos que se expoñían a este tipo de radiación.

O wifi é a emisión e recepción de información mediante microondas de alta frecuencia (HF).Xera microondas a 2,5 Gigahertzios, igual que un microondas doméstico ou unha antena de telefonía móbil. Emite campos electromagnéticos (CEM) pulsados. Existen emisores naturais como o Sol, o campo magnético terrestre, un raio, ou a aurora boreal. O CEM artificial que empregamos para as telecomunicacións, irrádianos cunha potencia 10 millóns de veces superior. Emisores deste tipo son a electricidade alterna, os móbiles, os ordenadores, o AVE, ou os electrodomésticos. O wifi son ondas invisibles con carga eléctrica que emite un campo eléctrico e outro electromagnético que transporta enerxía. Electróns rebotando e transferindo información, masivamente instalado en lugares públicos. A lóxica industrial prevalece nestes casos, pois é moito máis económico e práctico que o cableado. As nosas células tamén se comunican vía wifi. Ou sexa, electromagnéticamente, pero a niveis un millóns de veces inferior. A radiación electromagnética de alta frecuencia funciona entre os 300 Mhz e os 3 Ghz e a súa lonxitude de onda varía entre 1mm e 1 m.

Existen dous tipos de radiación: A ionizante e a non-ionizante. A ionizante, é capaz de romper os enlaces moleculares en seres vivos inmediatamente (radiografías as xustas). As microondas, e por tanto o wifi, están na marxe non ionizante, máis a exposición prolongada a medio e longo prazo, actúa do mesmo xeito que as ionizantes. A radiación pode influír na estrutura do ADN de dúas formas: Directamente nas células, ou indirectamente a través da auga, pois actúa exactamente na frecuencia de resonancia da auga (2,45 Ghz), e os humanos somos nun 80% iso. Auga.

Informes e estudios ó longo de décadas, foron ninguneados polos gobernos en favor das industrias de telecomunicacións. O “ Estudio Europeo Reflex” (2004), coa participación dun grupo do Hospital Ramón y Cajal conclúe que a radiación dos teléfonos móbiles nos límites autorizados actuais “provoca efectos xenotóxicos (danos xenéticos e celulares)”. Suspendéronlles o financiamento. Normal. O “Informe Bioinitiative” (2007) afirma que “as axencias sanitarias e os responsables escolares deberán evitar e prohibir con firmeza a instalación de antenas sobre edificios escolares e as súas proximidades nun radio de 300 metros e retirar a instalación wifi en aulas, garderías e centros de ocio. É máis, deberían desactivar as instalacións inarámbicas existentes”. O límite de exposición das persoas ás microondas permitido hoxe en día neste país é de 4500 miliwattios por metro cadrado sobre 850 Mhz, e en canto a wifi e telefonía de alta frecuencia, 9810 mw/mc. O estudo recomenda nas súas conclusións baixar o límite a 1 mw/mc! Falamos dun estudo realizado sobre dados recollidos durante 30 anos, 2000 informes relacionados, coa participación de 27 científicos e 12 expertos externos. En 2012 repetiron o informe con 1800 novos estudos. O mesmo; Danos no ADN, autismo e enfermidades neurodexenerativas. Recomendaron baixalo a 0,003 mw/mc. Nin caso. A lexislación que adoptou o goberno, recolleuna “oportunamente” dunha recomendación europea de 1999, no que non se teñen en conta exposicións superiores a 6 minutos, nin sobre nenos, embarazadas, anciáns ou enfermos. Isto é ridículo. E ademais só contempla efectos térmicos, non biolóxicos. Isto quere dicir que a radiación debe ser tan intensa como para quentar os teus órganos antes de ser limitada. O que oes. En Rusia o límite é 24 mw/mc. En Suiza 40. En China 66. Nova Zelanda 0,1. Australia 0,01. En Spain, o dito; 4500/9810 mw/mc . Asemade, algunha comunidade autónoma díscola como Castilla-la Mancha, impuxo o límite en 1mw/mc. Cataluña fixo o propio en 2000 mw/mc.

Finalmente, xa en evidencia, na resolución 1815 de 2011, o parlamento europeo expón que: “(…) a telefonía móbil parece ter efectos biolóxicos non térmicos máis ou menos nocivos(…) incluso cando a exposición é a niveis que están por debaixo dos valores dos limiares oficiais“. No tocante ós nenos, resolve: “Para os nenos en xeral, e en particular para as escolas, e nas aulas, débese dar preferencia ás conexións por cable e regular estritamente o emprego de móbiles na escola”. A axencia europea de medioambiente (EEA) confirmou que “as radiacións de microondas poden provocar enfermidades como leucemia infantil, tumores cerebrais, cancro de mama, alteracións no sistema nervioso, cambios nas funcións cerebrais, e danos no sistema inmunolóxico”. A OMS, en 2011, clasificou este tipo de radiación (microondas) como “2b”: “Posiblemente canceríxenas”. Son uns pusilánimes. A maioría dos expertos confirman que os efectos do wifi poden dar lugar a curto-medio prazo a dificultades de atención, hiperactividade, problemas de aprendizaxe, ansiedade, ou depresión.

Nunha carta aberta a pais e educadores, Magda Havas, científica experta e catedrática de estudios ambientais da universidade de Trent (Canadá) ampliou valentemente a advertencia:

A curto-medio prazo: Dores de cabeza, mareos, sentirse fora de lugar, pulso rápido, arritmia, náuseas, cansazo, entumecemento. A longo prazo pode perpetuar o crecemento do cancro, causar dano permanente no ADN, comprometer o sistema inmunolóxico ou minguar a calidade e cantidade de esperma.

Pero como “Informática Real” versa sobre tecnoloxía, direi que acaba de saír unha app (por fin) que frite o cerebelo á vez que coce os callos. Así podes estar na onda. O de sempre. Saúde.

 

Espectro Tabloid

A P.I. é un S.C.

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

libro

A Propiedade Intelectual é un Secuestro Cultural. Así se expresou no seu momento P.A. no M.P.

Se atacamos o tema filosoficamente, perden peso as leis que limitan o aceso á cultura ás persoas. Soa a medioevo. E se o abordamos pragmaticamente, somentes temos que pagar un rescate para ter aceso a ela.

A licenza imposta a cada unha das creacións artísticas humanas somete a estas a unha ou outra normativa, e establece como pode ser empregada, por quen, e como. As entidades de xestión de propiedade intelectual, teñen unha maraña administrativa de centos de millóns de obras con licenza “copyrigth”.(O cálculo é meu estimado, pois non todas dan dados sobre os dereitos das obras “xestionadas”). No seu teórico propósito de xestionar os dereitos de propiedade intelectual de todo isto, debería contabilizar con exactitude, por poñer un exemplo, todas e cada unha das cancións que pincha o dono dunha cafetería tódolos días do ano, e establecer un pago pola “difusión” que debe abonar o negocio por empregar esa música para “ambientación do local “. Como isto é absurdo intentalo, teñen a ben facer as contas por metros cadrados do local, así non hai tanto problema. Ben. Xa non contabilizaron as músicas que pincharon con licenzas “copyleft”, e menos o tempo de silencio. Digamos que é unha “estimación”. Tarifas de tanto alzado, creo que é. A maldita televisión tamén emite “obras artísticas” con copyrigth, así que vense na obriga de facer tamén a contabilidade absurda da ambientación malditotelevisiva. Non contan e emisión de “novas”, “eventos deportivos” nin “touros”. Tampouco debera contar cando está apagada, pero témome que o simple feito de ter o aparello, é suficiente.

Cando mercas un libro con licenza copyright, parte dos cartos son para as asociacións de xestión de dereitos de propiedade intelectual (hai que dicilo ben). As bibliotecas públicas, mercan moitos libros para manter unha laboura social imprescindible como é o aceso público á lectura (entre outras cousas) e pagan os dereitos de autor coma todos. Sen embargo nestes días propúxose cobrar un novo canon sobre o servizo público de empréstito de libros. As promotoras da nova contabilidade absurda son a SG4E e C3DR0. Quedarían escusadas de tanto traballo, e poderían cobrala directamente das partidas presupostarias da administración pública destinadas ás bibliotecas.

Que unha asociación sen ánimo de lucro adíquese a este tipo de fenómenos é un pesadelo. Segundo “a parte contratante da primeira parte”, a gratuidade do servizo público de empréstito de libros nas bibliotecas atenta contra os dereitos de autor. Isto é unha cuestión legal, e terá que resolvelo un xuíz. Eu non digo ren ;! Eu procuro mirar detrás desta “cousificación” do arte. Da literatura, da música, ou de calquera outro. A cultura non son os obxectos nas que a difundimos. Nin o medio. Para a facilitación da xestión de dereitos de propiedade intelectual, impóñense tasas a distintos aparellos e soportes como DVD, discos duros, impresoras, escáners… Tamén pola emisión pública de video, audio e todo o que se mova. E para difundir toda esa cultura ós que veñen e ós que xa estamos, vémonos oprimidos a pagar un rescate polas cancións secuestradas, e polos poemas raptados. E os autores afiliados, confinados na sala da espera do consello de finanzas. E algún rei espido que otea dende atalaias en megalíticos castelos. E toda esa literatura. Esta en concreto, con licenza copyleft, non alimenta animaladas como comercializar ou privativizar a cultura.

Na miña opinión, ningunha sociedade debera limitar o aceso ó coñecemento, ó arte, ou á cultura a ningún dos seus membros, polo ben común. Tampouco debera permitir facelo, promovelo, e moito menos financialo. A laboura pública é precisamente a contraria: Difundir. Divulgar. Transmitir cultura.

A sociedade máis moderna, emprega licenzas libres para a difusión de todo tipo de obras artísticas e evita así as actividades mercantilistas máis deshonestas. A porcentaxe a día de hoxe das obras cun ou outro tipo de licenza non importa, pois a súa diferencia é cualitativa. As que foron liberadas xa son parte da nosa cultura sen restricións. Ben por elas. Había que mirar polas outras. Saúde.

libro2

Ai! Agora

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

???????????????????????

As leis sobre protección de dados sempre soa a andrómena porque pode dar a impresión de que como para nós non son úteis os dados persoais de ninguén, tampouco o han ser para o resto. Tamén pode parecer que da igual que os teus dados persoais sexan “comercializados” por unha empresa privada, e vendida ó mellor postor. A axencia Nacional de Seguridade norteamericana (NS4) adícase entre outras cousas a protexer ao mundo. Para protexernos da ameaza fantasma, mercan dados persoais e xerados nas contas de usuarios de distintos servizos da 1nt3rn3t. Temos que ter en conta que son empresas privadas que dan servizos “gratuítos”, pero con contratos leoninos en materia de privacidade e uso dos dados dos usuarios. Así, dende hai tempo atopámonos cun sinfín de atropellos legais sobre os dereitos dos usuarios, que ó tratarse de novas tecnologías e servizos, e a pesar de existir legislación ó respecto, non contan coa concienciación das persoas de que este tema é tan importante preservalo como outros que xa temos ben clariños. A ninguén se lle ocurre consentir que se trafique cun historial médico, por exemplo. É grotesco. Sen embargo, algunhas empresas privadas chegaron a “mercar” parte desa información para valorar contrataciones, etc…

 Isto apesta. Imaxinemos agora que o servizo “prota” deste artigo oferta un servizo gratuíto, no que contactas con coñecidos, envías mensaxes, compartes cousas (virtualmente ou non), e no que todo queda registrado. Agora imaxinemos que a NS4 quere ter todo tipo de información sobre miles de persoas, centos de miles de persoas, ou sobre o millón que están registrados como usuarios. Cando te conectas, dende onde, con quen falas, de que, quenes son as túas amizades, que te interesa… Todo (que é moito) o que pode reflexar tal cantidade de información xerada pola interacción de tanta xente. A nivel persoal e profesional. Pois non imaxinedes máis. Presuntamente, e de xeito habitual, negocian un precio, e todo o que a ti respecta, xa está en mans privadas (xa o estaba). Isto ten tamén como consecuencia, que non existe seguimento de tales dados, e han de “pulular” de man en man para un ou outro negocio ou actividade.

Todas estan cousas pasan porque a 1nt3rn3t non é unha rede pública. É unha rede privada, na que infinidade de empresas privadas fan negocio de xeito máis ou menos honesto, e na que os “contratos legais” dos servizos gratuítos que ninguén le, ríense a gargalladas virtuais dos dereitos reais das persoas físicas.

As consecuencias ás veces pasan desapercibidas, ou simplemente “non pasa ren”, ou como nesta ocasión, imos ver cómo resolve a xustiza un novo conflito.

Resulta que Max Schrem, estudiante de dereito austríaco, propuso unha demanda colectiva contra f4c3b00k. Baixo a lei autríaca, varias persoas poden transferir as súas demandas financieiras a unha única persoa, neste caso Schrems, e así é como nas últemas xornadas, máis de 25000 persoas de todo o mundo (inclúome), piden unha indemnización de 500 € para cada demandante en concepto de “danos e enriquecimento inxusto”. Non sei se a denominación legal se axusta a nosa legislación ou é a máis correcta, e dubido que se poidera facer deste xeito no noso país, pero por sorte nestes casos non hai fronteiras. Tampouco as houbo para realizar a venda de dados

A documentación completa, formulario de alta, e explicación do proceso está na web fbclaim. Hai que identificarse con DNI (escaneado, claro), pois estamos a falar dun proceso real e serio.

 E a ver… un millón de usuarios… a quini… un montón de pasta. Espero que sirva de lección para todos. Para quen transgrede e actúa en contra do dereito das persoas impunemente por un lado, e para nós polo outro, actuando coa xustiza contra todas esa industria ó redor da compra-venda de libertades. Se gañamos a demanda, penso publicalo no meu muro. Saúde.


1111111

De película

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

peli2

 

As historias ó redor do desenrolo de software libre moitas veces soan a guión de película. 0racl3 evitou que continuara o desenrolo de OpenSolaris, un sistema operativo baseado noutro anterior, privativo. Isto significou que un gran número de persoas que participaron nun proxecto aberto e libre para crear software, viron desperdiciado todo o seu tempo de traballo, e malogrado o proxecto. Este tipo de colaboracións entre programadores, non se basea en relacións empresariais convencionais, e responde moito mellor á vontade dos que o conforman, a tal punto, que poden abandoa-lo proxecto en bloque, escindirse, facer un proxecto paralelo, paralizar o proxecto temporalmente…
No caso que nos ocupa hoxe pasou algo moi parecido. De feito, 0racl3 mercou Sun Micr0syst3ms no seu día cunha morea de cartos. Esta ultima financiaba boa parte do proxecto OpenOffice, así que todos esperaban que de novo se dera ó traste con outro magnífico proxecto de software libre.
Isto ocorreu no 2010. Algúns membros do proxecto crearon un “fork” (bifurcación). Un novo grupo, un novo nome, o mesmo obxectivo. Chamárono LibreOffice. Alomenos provisionalmente. Invitaron a 0racl3 C0rp0rati0n a unirse ó proxecto, e doar o nome, para recuperar a identidade anterior. Que non, que non querían, e ademais esixiron a membros da empresa involucrados en OpenOffice que renunciaran ás súas actividades, debido a “conflito de intereses” como lle chamaron. Claro está que as empresas de software privativo procuran rematar calquera brote de software libre (e gratuíto) e a poder ser destruír proxectos enteiros. Conflito de intereses. Se no fondo é verdade. Uns son intereses comerciais, lucrativos, mercantilistas e industriais, e os outros non. Houbo tempo aínda no medio da historia para recoller algunhas melloras e aportes doutro “fork” que se creara por parte de Nov3ll chamada Go-OO, e incluílas en LibreOffice.
Todo isto fixérono a través dunha fundación á que chamaron “The document foundation”.
Hoxe en día Libreoffice, é a mellor, maior e superior suite ofimática que existe. E non somentes polo xa feito, se non porque é software libre, e o seu futuro apunta alto. En realidade con este tipo de software, eu dubido que xorda nada novo. É o definitivo. Como todo o software libre. Poida que remate de outras mil cores, con mil nomes e logos, mais o proxecto é o mesmo. Crear unha suite ofimática libre. É de todos, e non pertence a ninguén. Pode empregala calquera, e a ninguén se lle obriga a facelo. Non custa cartos, mais da traballo e remuneración a moita xente.
A suite inclúe as seguintes aplicacións:

Writer: LibreOffice Writer é o procesador de textos da suite. As características e o que podes facer con el, son todas as posibles. Incluída a compatibilidade con outros procesadores “menores”. Os formatos estándar e os privativos.

Calc: LibreOffice Calc é a folla de cálculo da suite. Xa supera en moito ao resto de programas das súas características.

Impress: LibreOffice Impress é o programa de presentación multimedia da suite. Tamén é compatible con formatos con copyr1ght como os de M1cr0S0ft, e incluso exporta presentacións para reproducir simplemente con flash.

Base: LibreOffice Base é a base de dados da suite. Creación e manexo de bases de dados, formularios e informes como o que é, unha ferramenta moderna. Compatible con fontes de dados JET, ODCB e MySQL/PostgreSQL. Da igual que non te soe. Isto inclúe o manexo de a practica totalidade de bases de dados do planeta.

Draw: LibreOffice Draw é un editor de gráficos vectoriais. Traballa con diagramación, gráficos ou maquetación.

Math: LibreOffice Math é un creador e editor de fórmulas matemáticas, con moitas ferramentas incluídas para o estudio e edición matemática.

O emprego de esta suite é obrigado. Existen outras suites como Corel WordperfectOffice, Lotus SmartSuite, iWork… Invítovos a conseguilas (mercalas ou facer unha copia ilegal), instalalas, estudialas e todo iso… Eu paso. Saúde.
peli4

 

120 horas

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

adicto2

Aproximadamente o tempo que levo sen prende-lo ordenador. É sorprendente o fácil que resulta adoitar case cada momento para atopar unha escusa e buscar algo pola web. Revisa-lo correo, ou as aplicacións “sociais”, que teñen pouco de socializadoras. Se o pensas ben, a razón que te leva é que precisas facelo. Se o pensas mellor, simplemente non é certo. Parecera que a propia Internet (e isto no fondo é claro), funciona grazas a que todos e cada un mantemos un montón de servizos máis ou menos interesantes e proporcionamos contidos dixitais a unha descomunal montaña dixital que acumula un corenta de nada, un corenta de pouco e un vinte de algo. As persoas con menos experiencia en xeral, máis xoves e influenciables, poden chegar a malograr as súas vidas por causa deste eterno e inabarcable deserto de información no peor dos casos, e no mellor adicarlle esas tres ou catro horas en total no día. E eu digo. Se practicara co piano ese tempo durante un aniño, si que me cambiaba a vida. Hai poucas cousas ás que lle adiquemos tanto esforzo e tempo, e cando rematamos, miramos atrás, e apenas nos queda información “útil”. Mais o virtual funciona dun xeito curioso. Ten ese aura de realidade, e nas nosas mentes funciona realmente como se nos aportara “fisicamente” recursos e obxectos. Tamén nos empuxa a manter contas de usuario en redes sociais como se diso dependera o propio sistema (certo en parte), e mantenos ocupados e preocupados en darlle forma, contidos… tempo. Con todo, non hai tantos anos que manexamos as redes informáticas como para coñecer en detalle as consecuencias e problemas que pode carrearnos. O mesmo podería dicirse das vantaxes. É indiscutible o placentero que poden resultar os usos que lle damos á informática, e calquera actividade placentera é susceptible de converterse en adicción. Mais o importante da adicción non é a actividade que xera a dependencia, se non a relación que se establece con ela. En moitos casos é unha relación negativa, e destrutiva, que ás veces non somos capaces de controlar. A participación en grupos virtuais, ten coma cor de fondo en moitos casos a incapacidade persoal para realizar actividades parecidas no mundo real, limita e reduce o círculo de relación, e os lazos de relación que se xeran son débiles, fronte aos fortes naturais. A pertenza ao grupo social, remata sendo, nunha ou noutra forma, parte importante da túa propia identidade, e pode axudar a reforzar determinadas carencias persoais, mais normalmente, non proporciona moito que non sexa “ruído”.

Pola parte máis positiva, evidentemente, atopar grupos afines ós intereses propios, e a autoaceptación que pode chegar a desenrolarse con estas ferramentas.

Por suposto, xa apareceron psicopatías relacionadas co emprego da Int3rn3t, do mesmo xeito que existen adiccións digamos “convencionais”, como ao sexo, ou ao xogo. Oficialmente, no DSM ( Manual diagnóstico y estadístico de los trastornos mentales) non existe unha adicción, se non un posible “uso excesivo”. O trastorno de dependencia da rede recibiu varios nomes nestes anos: Desorden de adicción a Int3rn3t, (Goldbert, 1995), emprego compulsivo de Int3rn3t, (Morahan-Martin e Schumacker, 1997) ou emprego patolóxico de Int3rn3t (Young e Rogers, 1998). Todos eles estudosos do tema intentando aclarar conceptos. Mais cando nos topamos con esta relación “virtual”, é difícil diferenciar ou definir o tipo de adicción. A pregunta sería: É unha adicción ós contidos da rede, ou á rede mesma? Neste aspecto, Prararelli (1999) emprega o termo de adicción ó ordenador/Int3rn3t e a define como un desorde pautitativo que depende tanto do medio como da mensaxe, sen destacar un sobre o outro.

Vexamos sete criterios para a identificación e predición de tal adicción, que nos sirva para autodiagnosticarnos ou argumentar ó resto:

* O número total de horas que pasas conectado.

* Outras persoas pensan que tes un problema coa rede.

* Experimentar serias consecuencias relacionadas co emprego da rede.

* Experimentar unha intensa intimidade na rede.

* Manter o tempo real que permaneces conectado coma un secreto.

* Idade (a xuventude incrementa o risco de adicción)

* Non poder esperar a chegar ao ordenador e conectarse.

 

Eu remato de escribir isto, miro o correo, e apago tódolos trebellos. Hoxe toca hamaca, piscina e nenas. Saúde.
adicto

Ruído

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

hc3a1ckers

É un orgullo para os círculos hackers formar parte do máis grande e exitoso movemento social das últimas décadas. O movemento do software libre comezou con esa historia tan humana como transcendental para a humanidade que foi a de Richard Stallman como punto de inflexión entre as tendencias á privatización do software, e a súa “liberación”. Podríase pensar que isto quedaría como anecdotario da historia do software. Historietas e andanças de frikis. Pero resulta que por desgracia evitamos cada vez máis incorporar ó aprendizaxe a parte “espiritual”, “filosófica”, o “ethos” (o carácter, a conducta…), e só prestamos atención ó máis espectacular, colorido, fogoso e ruidoso. E rapidito. A importancia e trascendencia deste movemento, vai alén da materia informática. Tan lonxe nas tres dimensións como alcanza a capacidade humana. E por qué? Na miña opinión:

* O software é unha creación humana para axudar en calquera tarefa. É unha ferramenta. Anda polo éter, virtualmente atrapada nunha rede en binario. Sen saber moi ben como funciona a súa creación, todos recoñecemos o imprescindible que é hoxe (e será mañá). Non é somentes o teu aparello. Son tamén as miles de máquinas-nodo de toda a internet, por exemplo. Todas dependen do software para funcionar.

* O software “empapa” o coñecemento continua e crecentemente con toda esta interacción do ser humano coa informática por (digamos) tres décadas de forma masiva. Vai “dixitalizando” o saber humano, e o difunde por todo o planeta case instantaneamente.

* A dixitalización do coñecemento grantiza (con reservas) o seu posterior aceso e emprego. Isto xera un substrato de coñecemento valiosísimo para todos, que naturalmente debera ser liberado e legado para mellorar as condicións de vida actuais e futuras das persoas e o entorno. Non quero intentar resumir o que representa ter aceso ao coñecemento de xeito libre. Podo dicir que sería bo para todos. Prefiro suxerir a imaxe do que pode chegar a ser a wikipedia có paso do tempo. Non por ser unha sima de coñecemento, se non tamén por ser libre. En realidade aínda non, porque que eu saiba está secuestrada nunha rede privada. Internet.

* Ocorre que isto non se queda no eido da informática, porque outra das consideracións sobre o software libre é que basease nun xeito de traballo tan novo como antigo. O traballo colaborativo. A información compártese continuamente entre todos, e inténtase non resolver o mesmo problema dúas veces. O normal cando se traballa entre todos. Os resultados son excepcionais. Pero na práctica, os sistemas de traballo que coñecemos son os que son, e por iso isto soa raro. Todo é xerarquía, secretismo, individualidade, competitividade, etc… O impresionante é que estas fórmulas de traballo que sempre existiron, (e que foron condenadas a desaparecer polo mercantilismo, o cemento, e outras involucións ate case desaparecer da memoria) son recollidas de novo e reaparecen o cooperativismo, o mancomún… adaptadas aos novos tempos mais co mesmo espíritu. Cousas que por ser antigas as damos por obsoletas, e sen embargo son un tesouro para o desenvolvemento, e a calidade de vida das persoas. Non se reinventa nada, mais é un caso de éxito inestimable para todos, e desbroza un camiño que levaba moito a monte.

 

Por todo isto, sen precisar medallitas, o mundo hacker e do software libre participou, e segue a facer historia na procura do ben común. E mostra e demostra o valioso que é para o ser humano traballar con liberdade, con conciencia social, igualdade, creatividade e máis valores fundamentais que todos recoñecemos como bos e que non viamos por ningures. E o resultado de todo ese traballo é xa por sempre noso, e libre. Saúde.

 

colaborativo

Tes correspondencia

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

corresponde1

Cando chega o momento (que sempre chega) no que xa non dubidas que te están tomando o pelo co software privativo, unha das procuras pola web máis recomendable é a das listaxes de correspondencias entre este software e o software libre. Con este tipo de orientación, tes a vantaxe de dirixirte directamente ás aplicacións libres que poidan substituír as que empregas habitualmente, e ir “migrando” ate cubrir necesidades e non sufrir inconvenientes.

Hai varias cuestións a ter en conta:

* Esta listaxe é curta. Mínima. Ínfima. Somentes fago unha relación básica das aplicacións máis populares.

* Todo o software da dereita das listaxes é software libre. Esperando ser instalado e empregado dende o primeiro momento de xeito completo e libre.

* As funcionalidades (as distintas tarefas dos menús) da maioría das aplicacións libres, son superiores ás de software privativo, en calidade e número, mais esta non é a única vantaxe. As actualizacións, melloras, ampliacións, corrección de erros, cambios de versións, etc… fanse automaticamente a través da actualización periódica do sistema, e non hai máis que “aceptar” tal proceso cando o sistema o suxira para estar “á última”.

* É legal. Quero dicir con isto, que podes insistir en que traballas con Ph0t0sh0p, ou 0ffice, mais poucos poden dicir que pagaron a licenza, non é? O software libre está a disposición de todos nós para o seu emprego libre.

* A oferta é máis ampla nas aplicacións libres en calquera eido, o cal permite elixir entre varias as que mellor se adapten ás túas necesidades.

* Unha das condicións esixidas (e cumpridas) nas aplicacións libres é a de incluír un manual completo de todas e cada unha das funcionalidades e usos na documentación da axuda. Isto permite instalar calquera aplicación, e aprender a manexala dende cero sen restricións ate manexalas de xeito profesional. No idioma que queiras.

* O avance das aplicacións e a súa mellora, non dependen de ningunha empresa que hoxe exista e mañá se venda, desapareza, ou decida ou non corrixir un erro. As aplicacións libres poden evolucionar, combinarse, fusionarse ou cambiar de nome, mais nunca terás problemas co traballo xerado con elas, pois traballan con estándares que sempre te permitirán recuperar os arquivos, e tratalos pasados os anos coa mesma aplicación, ou con outra equivalente.

* A instalación de todas as aplicacións libres, non van alén dun par de clics tipo “instalar”, aportar o teu contrasinal de administrador, e “aceptar”. Non vou agora a describir a instalación de aplicacións privativas, sexan dende un instalador mercado, ou copiado ilegalmente. Porque non é preciso facelo.

* Estes programas de software libre, son serios, e teñen o código optimizado, e moito máis estudado. Isto trae consigo moitas vantaxes relativas á estabilidade, fiabilidade e rapidez. Tamén ao espazo que ocupa no teu disco duro. Poñamos por exemplo a versión actual de Ph0t0sh0p (CS6). A instalación mide 1,8 Gigabytes (1843 Megabytes) . A de Gimp (o correspondente) mide 19 Megabytes. Ollo, que hai que ter en conta o que permanece logo no disco, ampliacións, etc, pero é clara a diferencia, e ten moito que ver co xeito de “programar” o software.

Podes instalar calquera deles en calquera sistema operativo para botarlle unha ollada, empregalo, comparalo, etc… mais soamente o verás funcionar ao máximo nivel sobre un sistema operativo libre, real e adecuado, e isto, colega, significa empregar GNU/Linux. Saúde.

corresponde2

En diante RA

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

 

A Realidade Aumentada consiste no emprego de software sobre aparellos tecnolóxicos para “superpoñer” unha “capa virtual” á realidade física, cruzando e combinando información e dados para distintos fins. Incorpora dados e información virtual ó entorno real, e o mostra mesturado.

Un móbil moderno, unha tableta ou un ordenador, poden darnos a información dun xeito máis humanizado, misturando o real co virtual.

As aplicacións deste tipo de software xa son moitas, e poden parecer anecdóticas ou máis ou menos espectaculares, mais eu o vexo como un dos xeitos máis adiantados e centrados do software. Cando empregamos calquera aplicación no ordenador, mantemos unha distancia pequena, mais ben clara entre o que está ocorrendo na nosa máquina, e o que ocorre no mundo real. Esteamos na cociña, ou na rúa. Este tipo de software da un paso máis, e achégase á realidade dende o punto de vista subxectivo do usuario. Ti.

Imaxina observar a imaxe en vivo a través da túa cámara pola rúa, e coloreadas as distintas redes wifi activas na zona. Unha liña superposta na rúa que percorres indicándote o camiño que indicaches. Debuxar sobre calquera paisaxe, incluído o deseño de ambientes, interiores, etc…

Na vertente máis salvaxe e avanzada, aparecen traballos sobre dispositivos de uso permanente, displays virtuais implantados na retina para mellorar a visión, e incontables aplicacións de uso cotiá, que han ir aparecendo en breve, e que acabarán misturándose tanto na nosa vida como todas esas cousas que non nos explicamos hoxe como faciamos antes sen elas.

Basicamente a realidade aumentada é a tecnoloxía que cumpre estas tres simples condicións:

* Combina elementos reais e virtuais.

* É interactiva en tempo real.

* Está rexistrada en 3D.

Por suposto, apareceron moitas iniciativas privadas como as “Project Glass” de G00gle, aplicando a realidade aumentada ás propias famosas gafas. Outros como a “Playroom” da Pl4yst4tion4, fixeron os seus “piniños” neste tema. Moitas empresas adícanse a desenvolver e implementar este software a profesionais diversos, mais de novo aparece o Software libre arrasando en estabilidade, flexibilidade e creatividade, copando a maioría de proxectos relacionados con este software.

O primeiro gran logro foi a creación dunha plataforma de desenvolvemento. ARToolkit. Tranquilidade. Simplemente, en troques de traballar sobre unha aplicación única (isto faise no software comercial por ser o fin último a venda de un “produto”), fixeron unha ferramenta que permite desenvolver aplicacións a todo o mundo. Así ábrese o coñecemento da tecnoloxía de realidade aumentada neste caso á interacción de tódolos programadores e afeccionados que queiran, creando aplicacións, que á súa vez son liberadas para que todos as poidamos disfrutar.

O segundo foi a liberación de ATOMIC Authoring tool. Un paso máis cara ó usuario. Unha interface gráfica (sempre máis asequible e sinxela de manexar) para o propio ARToolkit. Con ela, manexas un programa convencional, sinxelo, que permite a non-programadores crear aplicacións deste tipo. É un xoguete divertidísimo. E non só iso. É tecnoloxía punta. E unha ferramenta xenial para crear novos xeitos de empregar os dispositivos. Por suposto, os dous casos anteriores están baixo licencia GNU-GPL. Son libres.

Pola parte máis mundana, xa hai infinidade de aplicacións que empregan esta tecnoloxía, e nos Andr01d e compañía aparecen centos delas. Algunha é moi útil, outras son moi específicas e nin te decatas que existen. Moitas son chorradas. Pero todas cumpren aquelas tres condicións que as definen.

A parte máis seria da Realidade Aumentada, son as aplicacións en infinidade de novos tipos de interacción, destacando o potencial no eido educativo, en ciruxía, servizos de emerxencia civil e militar, simulación de desprazamento e traxecto terrestre, aéreo e marítimo, ou arquitectura, topoloxía e historia.

E ollo, que eu temía que a chamaran “realidade mellorada”, e diso nada, mais hai que comprender que non é a historia de miles de programiñas máis ou menos úteis. É o avance na historia do software ó servizo do ser humano. E esta xa se achega moito ó entorno real. Vanse eliminado barreiras. Elimínanse ( máis ben, intégranse) “Intermediarios físicos” (que podería ser un rato, un teclado) entre o usuario e as máquinas, e “intermediarios virtuais” (menús, aplicacións). Por suposto, logo ven o cyborg. A persoa circuitintegrada. Que xa non ten intermediarios. Pero iso noutra. Saúde. Pakolas.

Con ciencia

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

A categoría “ciencia e enxeñaría” do programa instalador “centro de software ubuntu”, danos unha idea do volume de software libre que se está a desenrolar no eido da ciencia. Neste apartado aparecen a día de hoxe 309 aplicacións. Os exemplos son tantos como en número, se ben ocorre o que ven pasando estes anos. Proxectos diferentes que traballan sobre o mesmo tema, acaban uníndose e xerando software máis completo, unindo esforzos. As subcategorías son Astronomía, bioloxía, electrónica, enxeñaría, física, informática e robótica, matemáticas, química, xeografía e xeoloxía. Boa parte das aplicacións son axudas profesionais para xerar ou estudar todos estes temas, e percorren todos os aspectos das ciencias. Aprendizaxe, consulta, creación e deseño de planos, circuítos, simuladores biolóxicos…

Podes percorrer a galaxia nunha especie de módulo estelar, dirixíndote nas tres dimensións alén das posibilidades físicas para visitar outros sistemas. Podes facer os planos dun edificio con CAD profesional. Crear circuítos electrónicos ou eléctricos e poñelos a proba. Navegar por un mapa completo xeográfico do planeta. Xerar fractais. Simular e visualizar procesos biolóxicos. Simular experimentos físicos nun laboratorio virtual con todo a man e sen perigo real de que algo saia mal.

Boa parte deste software vai dirixido ás persoas aficionadas ou profesionais que precisan realizar tarefas moi concretas e complexas. Todo este software é continuamente testeado polos propios usuarios

Todo este software está a disposición de calquera persoa empregando software libre. E non só nesta distribución. Outros sistemas operativos (sempre sendo software libre), teñen aceso a estes almacéns de aplicacións chamadas “repositorios”.

Hai que comprender, que o feito de que a xente empregase software libre máis ou menos ate o día de hoxe, non impide que se desenvolvesen e mellorasen todas estas ferramentas que hoxe repasamos. Noutras categorías como “educación”, “gráficos”, “internet”, “son e vídeo”, ocorre o mesmo. Un total de 44920 referencias. Hai que saber que algunhas son publicacións relativas ao propio software e bisbarras, e que poden ou non ser mercadas. Así tamén un pequeno número de aplicacións, e sempre por custes razoables e en definitiva como apoio ós distintos proxectos, que implican a moita xente que traballa para levalos adiante.

A miña reflexión é futurista. Que escenario (e nós que o vexamos) haberá nos anos que veñen? Probablemente coa mesma capacidade de sorprendernos, a tecnoloxía terá adoptado por completo o emprego de software libre. Poucos sistemas operativos e aplicacións de software privativo sobrevivirán como o fixeron ate o de agora. Serán anecdotario, e tamén parte da historia do software. En todo caso, existirán con novas fórmulas moito máis construtivas, sostibles e respetuosas cos dereitos das persoas. Serán o froito da semente da liberación do coñecemento que supuxo o movemento hacker, o software libre e o das licenzas libres. Este software evoluciona cunha aceleración continua, e non é máis que a demostración do que pode facer a comunidade compartindo coñecemento. Saúde. Pakolas.


Aplícate el web

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

As aplicacións web son ferramentas desenvolvidas na inxeniería informática para empregar polos usuarios (clientes) evitando a maior parte dos inconvintes que representa ter e manter aplicacións e servizos por separado. Botemos un ollo.

Convencionalmente, empregáronse (e aínda se fai) programas cliente(aplicacións) que se poñían en contacto con outras aplicacións instaladas en servidor para dar servizo e centralizar os dados de varios usuarios. Un exemplo: Para levar a contabilidade dunha empresa, precisas dunha aplicación contable. Pode ser unha aplicación que só existe no teu ordenador, pero por varios motivos, normalmente é preciso completala cun servizo a maiores. Un servizo que non é máis que outra aplicación instalada nun servidor, coordinada coa primeira, para que a través dunha rede informática podan compartir dados, facer copias de seguridade, actualizarse a versións melloradas, etc… Simplemente o feito de que haxa actualizacións do software (cambios máis ou menos transcendentes nas aplicacións, remodelacións, melloras, ampliacións, corrección de erros…) obriga a todos os usuarios (puideran ser miles) a estar “á última”, coas actualizacións ó día, para evitar erros de funcionamento, perdida de dados, e outros males. O mesmo pasa co servidor.

Esta e moitas outras desvantaxes, marcaron o camiño ate o de agora na interacción cliente-servidor en canto a aplicacións de traballo por rede. Por suposto, maioritariamente no software privativo. Si. Outra vez. E por que? Porque é un xeito estrito de controlar aos clientes. Para conectarte a unha aplicación-servidor dese tipo, precisas ter ademais dos dados de acceso, as actualizacións ó día, etc… non quero dicir que soamente ocorrera co software privativo, pero evidentemente dominou o mercado todos ese anos atrás, e as súas estratexias de mercado, condicionaron ao propio desenrolo do software. (Espero que compartades experiencia de intentar solucionar problemas con ese tipo de software por teléfono de atención. Comprenderedes o complexo que resultaba un simple cambio de hardware nun equipo, unha necesidade específica de empresa, etc…)

As “aplicacións web”, xeran páxinas web en formatos estándar, que funcionan (e son) como aplicacións, mostrando unicamente ao usuario unha “interfaz” na que poder traballar con todas as funcionalidades do programa. Sen embargo, aquí xorde a radical diferencia. Para traballar con estas aplicacións soamente se precisa un navegador que empregue correctamente os estándares html, css, java… Linguaxes de programación, estilos, streaming… Por suposto, por ter mencionado “navegador”, e “estándar”, o tristemente famoso 3xpl0r3r, non se inclúe.

As desvantaxes deste tipo de software son poucas, e a maior parte teñen que ver co número de funcionalidades (tarefas que pode facer o programa), e a medida que pasa o tempo, isto perde senso pola modernización do software.

As vantaxes sen embargo son moitas. En canto ás actualizacións, por unha banda, son automáticas no servidor. O cliente non ten que facer nada, e pola banda do cliente, non hai incompatibilidades por ter instalado ou non tal ou cal versión.

Aforramos moito tempo e quebradeiros de cabeza coas actualizacións, e tamén recursos e espazo do ordenador, posto que non instalamos nada que non sexa o navegador, e os cálculos, refresco e tarefas da aplicación, realízanse maiormente no servidor.

Outra vantaxe das gordas: A portabilidade. Non precisas estar no ordenador que ten instalado o programa. Podes estar a mil Km de distancia. Con achegarte a un ordenador con navegador, e aceso á rede, podes traballar. En calquera momento, en calquera lugar, e por riba, independentemente do sistema operativo que empregues.

Outro eido que aplaude este tipo de software, é o que desenvolve traballo colaborativo. Imaxinemos traballos de coordinación, documentación, calendarios, oficina… feitos entre moita xente, cadaquen nun lugar distinto.

Esta estratexia de uso do software é coñecida como “Software como servizo”. As empresas que a levan a cabo “Proveedores de aplicacións de servizo”(siglas ASP en inglés), e este modelo de negocio está atraendo á propia industria do software convencional, e á máis moderna. Entusiasmados uns por non ter que manter miles de instalacións en quen sabe que ordenadores, e outros desfrutando dende o primeiro momento do servizo, sen perder un momento en temas técnicos informáticos.

Agora unha consideración. Todo o falado ate o de agora depende da rede informática na que se sustente. Se falamos de 1nt3rn3t, falamos dunha rede privada, e para disfrutala, hai que pagar. Lástima dunha pública non? Saúde. Pakolas.


 

 

Coñecemento libre

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

O coñecemento foi secuestrado non hai tanto tempo polos artificios legais que nós mesmos empregamos. As patentes, e os dereitos de autor son exemplos claros. A propiedade intelectual impide aprender, ensinar e facer uso do coñecemento na súa integridade.
O coñecemento adquire o seu valor real cando é compartido de xeito libre e aberto, e o seu uso está dentro dun ámbito social, no que crece en maior medida, contra máis liberdade e sociabilidade se disfruta.
Semella inevitable que determinadas estruturas de poder (político, económico…) adoiten privatizar o coñecemento como un recurso máis. Isto limita a liberdade de aceso a el. É unha privatización do coñecemento, e apropiación de algo que é patrimonio colectivo.
Provinte do software libre, esta é unha relación de catro características que definen o coñecemento libre:
Liberdade 0: O coñecemento libre pode ser libremente adquirido e libremente empregado con calquera propósito e sen precisar permiso de ninguén.
Liberdade 1: O coñecemento libre pode adaptarse libremente ás necesidades do adquisidor. (O aceso a unha fonte modificable do coñecemento é unha precondición para isto).
Liberdade 2: O coñecemento libre pode compartirse libremente cos demais.
Liberdade 3: O coñecemento libre é tal que pode mellorarse e as súas versións adaptadas e melloradas poden compartirse libremente cos demais para que así se beneficie a comunidade enteira. (O aceso a unha fonte modificable do coñecemento é unha precondición para isto).

A máxima expresión do “coñecemento libre” é o “coñecemento aberto”, que abarca unha serie de principios e mecanismos de produción de coñecemento, xerados xa coa intención de difundilos de xeito aberto coa comunidade. Satisfai as liberdades 0 e 2, e eventualmente as 1 e 3.
Unha das posibilidades das redes informáticas, é a de argallar todo tipo de servizos e contidos web dirixidos á educación, aprendizaxe e a difusión en diversos formatos de todo tipo de coñecemento. Na nosa época, un fluxo permanente e crecente de información asolaga as redes, sen dar a impresión de reducir a marcha. Máis ben o contrario.
Dende o punto de vista experto, aínda que sexan xigantescos volumes de información, non son tantos os lugares na Int3rn3t na que a difusión do coñecemento se faga de xeito libre. Isto ven dado polo plantexamento inicial da difusión (se é que se ten en conta) e polo tipo de licencia que posúen. Por outro lado, esta rede é privada.

As licenzas que recollen as cesións de tales liberdades e dereitos sobre a obra intelectual, tamén se empaparon da filosofía provinte do software libre, e en termos xerais, poden clasificarse así:

Licenza aberta (de contido aberto): Toda aquela formalización por escrito, por parte do titular, orixinario ou non, dos dereitos de propiedade intelectual dunha obra, que recolla necesariamente a cesión explícita en exclusiva, con ámbito territorial mundial e por tempo ilimitado- isto é polo período correspondente a toda a vixencia dos dereitos de propiedade intelectual – dos dereitos patrimoniais de reprodución, distribución e comunicación pública da obra, incluíndo a posta a disposición interactiva. As licenzas abertas satisfán as liberdades 0 e 2.
Licenza semiaberta: limita o que permite unha licenza de contido aberto ao caso único de actos de explotación a título gratuíto, sen ningunha finalidade lucrativa.
Licenza libre: Toda licenza de contido aberto que ademais recolla a cesión en exclusiva do dereito de transformación. As licenzas libres satisfán as liberdades 0,1,2 e 3.
Licenza semilibre: Impón a non cesión exclusiva do dereito de transformación ou de algún dos dereitos patrimoniais de reprodución, distribución e comunicación pública, incluíndo a posta a disposición interactiva, en canto a súa consideración como dereitos de explotación.

Toda esta andrómena será ignorada por moitos, pero igualmente recoñecida e cultivada por moitos outros. E probablemente, neste berce informático, estea representando o primeiro substrato do coñecemento humano liberado. Aberto e accesible. O paradigma é a Wikipedia, da que recollo de xeito libre, traduzo e difundo parte da información exposta.


Erguede a cabeza

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @


Supoño que estamos outra vez contemplando o aburrido comezo dunha tecnoloxía chamemos “móbil”.
PRESENTE:
As tabletas e os teléfonos son hoxe o que foron os ordenadores portátiles no seu momento. Evidentemente, non han varrer do mapa a estes últimos en moito tempo, pois realmente a capacidade de traballo e o formato do artiluxio, son diferenciadores, e solápanse, mais non se exclúen. Con todo, a capacidade destes trebellos está crecendo, e atopas configuracións de equipos con procesadores de dúas ou catro cabezas (dúo – quad core) con un giga de RAM, pantallas de alta definición, e discos duros (flash) de oito, ou 16 gigas. Suficientes para albergar e facer correr sistemas operativos completos. A loita pola popularidade e eficiencia destes sistemas operativos, foi un paseo militar para Android. Este sistema operativo proven do software libre, mais existen consideracións “teóricas” que o desbotan como unha boa opción. Poñamos nun lado os pros. E enfronte os contras.
PROS:
O achegamento ao software libre, a diferencia do que agora ven pasando cos ordenadores, foi masiva e inmediata. Android fronte a iOS (dispositivos App1e) e W1nd0ws Phone 8 (M1crosoft), Bada (S4msung), Bl4ckberry OS, Symbiam (N0kia)… Hai diferencias de uso, interfaces, iconas e todo o que queiras, pero os minoritarios, quédanse atrás en porcentaxe de uso, e como secundarios propios de determinados dispositivos de marca.
O emprego de sistemas como Android, mostra de forma clara a elasticidade e escalabilidade do sistema, con miles de aplicacións dispoñibles e facilidade de manexo. Isto fixo alomenos perder o medo ao software libre de millóns de persoas. É unha magnífica mostra do que pode facer e como funciona o software libre para estes aparellos, e para os ordenadores en xeral.
Xera cada día centos de aplicacións, que dan unha oportunidade aberta aos programadores de todo o mundo de participar nun mercado libre.
A tecnoloxía relacionada a estes dispositivos. O hardware. O aparello en si, debido ao seu éxito, provoca inevitablemente o desenrolo de novos procesadores, e hardware que ate o de agora era exclusivo dos grandes fabricantes. Un teléfono moderno é un ordenador en miniatura, e grazas ao software libre, unha ferramenta fabulosa.
Nunca foi tan sinxelo manexar un aparello tan potente de comunicación. Novas formas de comunicación, tecnoloxía táctil, innovación hardware e entornos gráficos modernos.
CONTRAS:
Non podo defender Android sen reservas. A pesar de seren software libre, ten unha tara fundamental no seu berce. A peor característica do software privativo salpica a este software. O monstruoso g00gle, cociñou na súa casa un pastel con ingredientes de software libre. En secreto, modificou, e amolou software libre para crear Androids adaptados aos distintos dispositivos e marcas, saboreando os pingües beneficios dos tratos e contratos coas grandes compañías e marcas de teléfonos e tabletas. Non contento con isto, non sabemos aínda ate que punto o software está estratexicamente remodelado para funcionar como sistema espía. Digo espía por non dicir malandrín. Da igual en que medida o sexa. Non está feito como debera. Android é software de g00gle, e polo tanto non pertence á comunidade libre.
De novo o peor do mercantilismo esquiva a boa vontade de moitos, e cólase na túa casa para ver como lucrarse.
FUTURO:
Pasará o tempo, e iremos vendo vir sistemas como Tizen, Ubuntu, Firefox OS, Sailfish OS, Cinnamon. Software libre real.
Estes sistemas operativos existen xa, pero como todo o bo, leva máis tempo aplicalos aos distintos dispositivos, e ás veces van ben nun teléfono modelo X, e nin o das instalado no modelo Y. Isto ocorre, porque non se fan dende a propiacompañía fabricante dos aparellos, senón dende a comunidade de software libre, que vai solucionando incompatibilidades e adaptando o software aos distintos modelos pouco a pouco.
Estes últimos teñen historias máis ricas se cabe que Android. Tizen, por exemplo, está impulsado por diversas marcas internacionais para intentar programar un “standart” para todos os smartphones. Ubuntu é Ubuntu, e puntu. Firefox OS (firefox operating system) é a alternativa do grupo Mozilla para os teléfonos intelixentes (sic). Cinnamon é o que mellor pinta en canto a privacidade e seguridade, pero está en fase de despegue, e serve para poucos modelos (de momento). Sailfish é unha historia curiosa. Existe unha empresa chamada Joll4, que ideou un teléfono (o JOLL4), a partir das características dun sistema operativo (o mentado Sailfish), e non ó contrario como ven sendo habitual.
Toda esa guerra de apps, e tecnoloxía de consumo está moi lonxe de axudar realmente á xente, mentres non sirvan para liberar as comunicacións e facelas realmente privadas. E a peor das facetas, é a desocialización que está a imprimir nas xeracións que nos vemos con semellante Tomagochi. É realmente sorprendente o relaxada que se volve a atención e a educación cando está por medio un destes cacharros. Cantas veces teño que pedir por favor a algún compañeiro ou colega que deixe o maldito tomagochi mentres falamos ou paseamos. Pero claro, respóndenme que me poden baixar unha aplicación que dea conversación (maldita sexa). Por favor, levantade a cabeza do aparatiño, e madurade a vosa relación co seu uso. Non pode ser o voso novo corazón, que move o voso corpo ao ritmo de mensaxe recibido. Noutros países nos que xa levan moitos anos máis que nós con estes trebellos, considérase de mala educación enredar co aparello nun transporte público, estar pendente del nun encontro, etc… Pois a ver se avanzamos. Erguede a cabeza! Saúde. Pakolas.

00001010 01110010 01100101 01101110

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

01001000 01101111 01111000 01100101 00100000 01101000 01100001 01101001 00100000 01100100 01100101 00100000 01110100 01101111 01100100 01101111 00101110 00001010 01000001 00100000 01101101 11111010 01110011 01101001 01100011 01100001 00100000 01110010 01100101 01110000 01100101 01110100 01101001 01100100 01100001 00100000 01101101 01101001 01101100 00100000 01110110 01100101 01100011 01100101 01110011 00101110 00100000 01000001 00100000 01100110 01101111 01110100 01101111 00100000 01110001 01110101 01100101 00100000 01100100 01101001 01111000 01101111 00100000 01100001 01101100 01100111 01101111 00100000 01110001 01110101 01100101 00100000 01101100 01100101 01101101 01100010 01110010 01101111 00100000 01100011 01100001 01100100 01100001 00100000 01110110 01100101 01111010 00101110 00100000 01010101 01101110 00100000 01100011 01101111 01101110 01110100 01110010 01100001 01110100 01101111 00100000 01101001 01101110 01100001 01110011 01110101 01101101 01101001 01100010 01100101 01101100 00100000 01110000 01101111 01110010 00100000 01110010 01100101 01101100 01100001 01100011 01101001 11110011 01101110 00101110 00100000 01010101 01101110 00100000 01110000 01110010 01101111 01110100 01101111 01100011 01101111 01101100 01101111 00100000 01100001 01100100 01101111 01110000 01110100 01100001 01100100 01101111 00101110 00100000 01010101 01101110 00100000 01100011 01101111 01101101 01100101 01110010 01100011 01101001 01101111 00100000 01101001 01101110 01111000 01110101 01110011 01110100 01101111 00100000 01100101 00100000 01100100 01100101 01110011 01110110 01101001 01110010 01110100 01110101 01100001 01100100 01101111 00101110 00100000 01010101 01101110 01101000 01100001 00100000 01100110 11110011 01110010 01101101 01110101 01101100 01100001 00100000 01101001 01101110 01100100 01101001 01110110 01101001 01100100 01110101 01100001 01101100 00100000 01110011 01100101 01110000 01100001 01110010 01100001 01110100 01101001 01110011 01110100 01100001 00101110 00100000 01010101 01101110 00100000 01100001 01110000 01100001 01110010 01100101 01101100 01101100 01101111 00100000 01110000 01110010 01100001 00100000 01110100 01100101 00100000 01100100 01101001 01110011 01110100 01110010 01100001 01100101 00101101 01101100 01100001 00100000 01101101 01101001 01110010 01100001 01100100 01100001 00101110 00100000 01010101 01101110 01101000 01100001 00100000 01100011 01110101 01101110 01100011 01100001 00100000 01100100 01100101 00100000 01100001 01101100 01101001 01101101 01100101 01101110 01110100 01101111 01101001 01100100 01100101 01110011 00101110 00100000 01000001 00100000 01110110 01101001 01100100 01100001 00100000 01100101 01101110 01101100 01100001 01110100 01100001 01100100 01100001 00101110 00100000 01001111 01110101 01110010 01101111 00100000 01110001 01110101 01100101 00100000 01101110 01101111 01101110 00100000 01100010 01110010 01101001 01101100 01100001 00101110 00100000 01011000 01101111 01100111 01110101 01100101 01110100 01100101 01110011 00100000 01110011 01101111 01101100 01101001 01110100 01100001 01110010 01101001 01101111 01110011 00101110 00100000 01000001 01110110 01100101 01101110 01110100 01110101 01110010 01100001 01110011 00100000 01110000 01110010 01101111 01100111 01110010 01100001 01101101 01100001 01100100 01100001 01110011 00100000 01101001 00100000 11101001 01111000 01101001 01110100 01101111 00100000 01100001 01110011 01100101 01100111 01110101 01110010 01100001 01100100 01101111 00101110 00100000 01010011 01100101 01100111 01110101 01110010 01101111 01110011 00100000 01110000 01110010 01100001 00100000 01101101 01100001 01101101 01100001 01110011 00100000 01100100 01100101 00100000 01101110 01100001 01101001 01110011 00100000 01100101 00100000 01110011 01100101 01101101 01100101 01101110 00100000 01110010 01101111 01110101 01100010 01100001 01100100 01101111 00100000 01110000 01110010 01100001 00100000 01101110 01100001 01100011 01100101 01110010 01100101 01101110 00100000 01100001 01100010 01100001 01101110 01100100 01101111 01100001 01100100 01101111 00101110 00001010 01001101 01100001 11110001 11100001 00100000 01101110 01101111 01101110 00100000 01101000 01100001 01100010 01100101 01110010 11100001 00100000 01110010 01100101 01101110 00101110 00001010. Por suposto. Está codificado. 01010000 01100001 01101011 01101111 01101100 01100001 01110011

Ar fresco

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

Para falar do que ocorre actualmente, apuntamos a G00gle, porque acaban de verse obrigados a acatar unha sentencia do Tribunal de Xustiza da Comunidade Europea, que o fai responsable de borrar os dados persoais dos seus usuarios. Aparecerá en breve un xeito fácil e cómodo de darlle a un botón vermello para que desaparezan enlaces a información persoal que un considere oportuno. Xa está!. Xenial! Rematáronse os problemas! A protección de dados está de noraboa. Pero a ver chaval… Espabila… A maior organización espía do mundo ten controlada a maior rede do mundo. Os g00gle, micr0s0ft, Appl3, faceb00k, tw1ter, a túa operadora (que te mereces)… son tentáculos do mesmo polbo. Todos eles, por suposto, tiveron que recoñecer xa que poñen toda a información a disposición da NS4, e esta adícase ao que din. Entre outras cousas protexer á súa nación dos seus inimigos. Pois a min sóame a episodio de serie. Se o penso ben, se eu fora espía, non me molestaría en rexistrar e revisar un volumen de información tan anormal coma a rede. O 95% é lixo. E quen mellor que os propios culpables de algo, para facerme unha lista de todo o que me pode interesar.
– A ver… O que que queira que algo non se sepa… que o diga!
Habería que preguntarlle a G00gle que ten pensado facer coa información relativa ao borrado de dados. Si ho, si…
As nocións e paisaxes que nos dan perspectiva sobre estes temas de protección de dados, son as cousas que veñen repetindo dende que xurdiu a rede informática non hai tantos anos xente como Stallman (e coma min, que chispa!).. Cousas como o borrado periódico de dados dos servidores da WorlWideWeb, o emprego de sistemas operativos libres, non vinculados ao control e censura da internet, a participación cidadá coma en calquera mundo libre. A esixencia legal ás empresas de non vulnerar os dereitos das persoas, igual que se tratase do mundo real. Porque o é. É unha parte das nosas vidas que non temos aínda asimilada. E menos normalizada. Parece un enorme xogo no que todo é válido, e non hai orde. Mais non é así. A Internet non é máis que unha rede. Unha rede informática privada. Controlouna o goberno US4 cunha argucia incribelmente sofisticada: Mercou a maioría dos servidores. Internet aguantará, e rematará sendo unha plataforma de xogos. (Coma Wind0ws, que empezou na liga dos sistemas operativos, e rematou de pato de feira). Pero as redes que veremos, non serán así. Serán redes moito máis interesantes. Máis modestas. Pequenas. Úteis. De fondo social. Autónomas. Paralelas funcionalmente a outras. Interconectadas con outras pequenas redes. Estamos na etapa das redes distribuídas. E a tendencia lóxica é comezar a construilas. Comezarán cando remate o tempo desta monstruosa pseudo-rede. E o tempo é este. Son as estradas da comunicación. Atención!.. pregunta: Podes comunicarte libre e gratuitamente a través dun ordenador cos teus veciños (digamos nun radio de 5 Km)? E en caso negativo, e sabendo que non tes máis que poñer un servidor, un par de antenas inocuas (non como outras), e software libre… Por que non existe tal? Serían as estradas da información. Realmente non precisas comunicarte por videoconferencia con Australia tódolos días. E se o precisaras, podes conectarte a internet (a autoestrada da información), e facelo. A rede pequena é para cousas sen importancia. Cousas cotiáns e sinxelas. Cousas que están a disposición de todos grazas ou por obra do software libre. Tódolos avances informáticos que existen. Video, audio, web… Tódolos servizos que coñeces. Buscadores, wikipedia, música, cine… Servizos públicos. Sanidade, administración… Servizos privados. Empresa, web, compraventa… Xa podo sentir o fresco do ar que traen consigo. Redes libres. E nós que as vexamos. Saúde. Pakolas.

2.100.000

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @


Para todo aquel que nunca plantexara a cuestión da protección de dados persoais poida que non lle piten os oídos. Poida que pense que non lle afecta en ningunha forma. Sen embargo, a colonización dixital é tan vasta, que alcanza a practicamente toda a poboación, e aínda que non tiveras reflectido os teus en ningunha plataforma dixital (contas de correo, servizos tipo facebook, twitter,…), o máis seguro é que anden por aí. Se non o cres, invítote a solicitar a un hacker a buscala na internet. Sorprenderíaste. O caso é que a información viaxa e espállase pola rede de diferentes xeitos. O máis común é o descoido dos propios interesados, que regalan a empresas privadas toda a súa información persoal (porque a esixen), incluídos algúns dereitos sobre ela, como pode ser “vendela”. E así ven sendo. Como pode ser útil a calquera destas empresas (empezando pola rendabilidade económica), non é tan relevante como que en realidade, unha vez que se move a información, vai a existir copia. Vai quedar reflectido nalgún servidor. Alguén o empregará aínda que soamente sexa para enviar publicidade. Quero dicir que é moi sinxelo poñer información persoal na rede, tanto como proporcionalmente complicado é facela desaparecer.
Xa existen dende hai tempo empresas adicadas exclusivamente a facer desaparecer o teu rastro da internet. Non tanto desvanecerse e desaparecer coma un axente secreto, como resolver determinadas incomodidades que poden xurdir como a publicación de dados persoais por exemplo en boletíns oficiais do estado, mencións inxuriosas ou difamantes contra a túa persoa, fotos non desexadas nas que apareces colgadas das distintas redes sociais, novas publicadas en medios de comunicación nas que apareces, ficheiros de morosos, o propio historia en navegadores, etc…
O 18 de Abril, unha das grandes operadoras de telefonía móbil (a francesa orange), detectou o roubo (copia) dos dados de un millón trescentos mil usuarios da compañía. Así en letra non parecen tantos. Pero sumemos oitocentos mil máis extraidos en febreiro deste mesmo ano dos servidores da mesma compañía. Logo, dous millóns cen mil usuarios perderon (xa para os restos) a privacidade de parte dos seus dados persoais. Nomes, apelidos, contas de correo, números de teléfono fixos e móbiles, datas de nacemento… A ver… 2.100.000…persoas…
Non creades que é baladí, pois non soamente importan os dados copiados. Importa (tanto ou máis) tódolos dados interrrelacionados. Árbores de relacións entre eles. Contacto e relación entre uns e outros. Todo isto, para quen se adique a elo, é un oceano cheo de peixe. Máis grande ou máis pequeno. Máis ou menos interesante. Máis ou menos rendible. A técnica do “phishing”, chámase así precisamente pola analoxía coa pesca. A posteriori, poden empregarse servizos SMS, os propios números de teléfono, ou o mail para poñerse en contacto cos usuarios, para conseguir máis información, ou combinala con outra xa existente na rede. Os propósitos dependen da vontade de quen as use. Cando unha empresa introduce no seu contrato a posibilidade de comercializar os dados persoais son “cousas de empresa”, e todo o mundo cala e o asume como mal menor. Cando se trata de un ciberdelincuente, a xente pensa en terrorismo informático, cárcere e castigo.
A reflexión a propoñer é a seguinte:
A seguridade informática non é un obxecto que se poida obter e poñer a funcionar. É o compromiso (neste caso por exemplo) dunha empresa privada do bo ou mal uso da información. Nestes anos de evolución da informática, poida que sexa inevitable atopar estes fallos de seguridade, e é parte da propia evolución do dixital, pero polo camiño quedan expostos para sempre os teus dados. Onde comeza e remata a responsabilidade de Orange neste caso? O máis seguro é que quede en nada. Adicaranse a perseguir delincuentes informáticos por ir a mirar nun lugar no que a info está descoidada. Dubido moito que se lle esixan responsabilidades á compañía. Miña pobre… Encima que lle entran a roubar. Pois eu penso que se fose obriga da compañía garantir a privacidade e garda dos dados de todos e cada un dos seus clientes, terían que inverter moito máis en seguridade informática, e probablemente isto non sexa moi rendible. Moito menos facer frente a posibles indemnizacións pola perda de dados baixo a súa tutela. Prefiren seguir a empregar servizos que en realidade non son seguros, e total non son clientes, que son usuarios, e no fondo non é culpa deles que haxa xente máis sabia e preparada, capaz de romper a seguridade dos seus servidores. A súa única motivación é seguir a facer usuarios e cobrar os servizos. Non cabería na cabeza un comercio que deixara a porta aberta pola noite, e logo protestase porque entraron a roubar nela. O lóxico é que se preocupen de poñer unha boa cancela. Uns fan mal entrando nun servizo privado para extraer dados persoais de xente. Outros fan igual de mal poñendo en perigo esa información, e empregándoa para comerciar con ela.

Cardiosangrado?

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

Pois hai un problema. O software é o resultado da programación que realizan humanos. Errar é humano, e resulta que o 1 de Abril, descubriuse unha vulnerabilidade (un fallo de programación) que podería ser empregado para extraer información dos servidores da Internet que empregan OpenSSL na súa versión 1.01 e f. Non entrarei a explicar que é exactamente este servizo, pero direi que o empregan a inmensa maioría dos servidores de internet para realizar conexións seguras. Contas de correo, banca electrónica, chismes e roios. É software libre, e non é tan importante a súa función como o que ocorre cando está funcionando.
Cando un cliente (calquera ordenador conectado a un servidor) inicia unha sesión para empregar un servizo empregando OpenSSL, o xeito que definiron os programadores para manter aberta a sesión e evitar riscos de seguridade, e o que denominan “heartbeat”, un “latido”. Isto é que cada 30 segundos, o cliente e servidor, intercambian un paquete de dados (4 bytes), de xeito que o servidor se asegura de que o cliente aínda está conectado, e non quedou abandonada a sesión. É algo así como: -”Oe, andas por aí?” – “Si, ando, agarda, que non acabei” Se non hai resposta, o servidor entende que a sesión quedou abandonada, e forza un novo “login” ou a pecha por motivos de seguridade. Estes 4 bytes (máis 1 que mide o tamaño do paquete, que é o que se emprega para enganar ó servizo) , poderían ser catro palabriñas, 38 números, parte do nome dun usuario, e un cacho de contrasinal doutro… retais de claves de servizos, código de aplicacións, contas de usuarios e contrasinais, claves privadas de certificados dixitais… O caso é que a selección deste bloque de dados é arbitraria, e depende do lugar da memoria na que ande nese momento argallando o servidor. Non é relevante porque nunca se enviarán dados suficientes como para ser empregados para nada, e comprometer a información que hai dentro dos servidores. Este sistema vense empregando dende hai anos, e nunca caeramos na conta de que realmente é un erro grave de seguridade. Non así, por suposto. Isto, tal como está descrito, é seguro, e punto. Peeeeero, os programadores non caeron na conta de que existe a posibilidade de modificar o volume de dados empregados por este sistema de “latido”. É dicir, en troques de enviarme 4 bytes, envíame 65535 bytes. Isto xa é un volume de dados considerable. Non tanto. Poden ser “retais” de cousas. Pero para un hacker, ou un cracker, isto é un maná, que ós poucos envía anaquiños de cousas. Anaquiños, e máis anaquiños. Miles. Millóns de anacos. Gigas de información que logo poden ser estudados, desencriptados, remesturados, ou colocados de xeito que si formen información sensible de ser empregada. Soamente hai que facer moitas sesións. Longas durante meses, se queres, e ó fin, pode que teñas copia dos dados de miles de usuarios, os contrasinais, dados persoais, e ó fin, toda a información que poda conter o servidor.
Para ser honesto, isto é só unha posibilidade. Pensemos que ninguén caeu na conta ate o de agora, despois de moitos anos, e que nunca se empregou deste xeito. Entón non pasa nada. Agora pensemos que si se empregou deste xeito por moitos. Durante anos. Isto representa asumir que toda a información acumulada nos servidores da Internet foi comprometida. Implica a posibilidade de que toda esa información teña sido copiada, e empregada para o uso que decidira o intruso. Non pensedes máis. Non cabe na cabeza. Polo momento, sería conveniente cambiar tódolos contrasinais de tódolos servizos de tódolos usuarios. A min paréceme moi divertido, por curioso, pero do primeiro ao último servidor de internet que teña empregado OpenSSL (a inmensa maioría), anda estes meses a modificar, actualizar e renovar o software. Os usuarios recibimos notificacións invitando a modificar contrasinais e servizos. Ti non? Uy! Malo. Pero tampouco hai que tolear. Isto soamente afecta a millóns de usuarios, centos de miles de empresas, gobernos enteiros…
Os danos colaterais deste problema, indubidablemente vai acabar coa actividade de moitas empresas pequenas de hosting, empresas .com, e algúns servizos menores. Non porque afecten de distinta forma, se non porque agora ven a hora de inverter en seguridade, e en todo o preciso para cambiar e solucionar esta vulnerabilidade nos servidores. E máis complexo que iso, tomar as medidas necesarias para manter a salvo a información dos clientes.
Chámano “Heartbleed” (cardiosangrado?), en referencia, claro está ó “Heartbeat” mencionado.
Aquí non hai reclamación, nin pataleta. Este software segue a ser o mellor coñecido. O feito de que tódolos servidores o empregaran, non é casualidade. Tampouco é casualidade que non apareza esta información en tódolos medios. Si na sección Informática Real, claro… E o feito de que se descubrira esta vulnerabilidade, non é se non un paso máis cara ó perfeccionamento do software mesmo. De 50.000 liñas de código, 5 eran incorrectas e podían ser empregadas para extraer información. E xa están corrixidas. É un proceso. Todo o software libre está en continuo proceso de mellora e perfeccionamento. E por favor, non me veñades con que tamén o resto.

Por que temer ás ameazas de seguridade informática?

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

 

Traduzo un artigo de Daniel Bañobre Dopico, mestre meu.

Funcionalmente unha aplicación informática é una ferramenta que axuda ao usuario a realizar unha tarefa concreta empregando o seu ordenador. Basicamente, toman os dados proporcionados polo usuario e proporcionan opcións acerca de que facer con eles e de que forma. En moitos casos, os problemas de seguridade informática aparecen cando unha aplicación interpreta os dados proporcionados de modo erróneo ou inesperado.
Imaxinemos que un día estamos facendo una transferencia dende a páxina web de noso banco. Supoñamos que á hora de introducir o importe da transferencia, por erro, en troques de escribir “1200,00€” escribimos “-1200,00€”, e sen percatarnos do erro, ordenamos a transferencia. Supoñamos que, entón, ao comprobar o saldo de nosa conta, vemos que a cantidade non se restou do total, senón que incrementouse a cantidade de cartos de que dispoñemos no banco. Ben… de forma moi rudimentaria, este sería un suposto fallo de seguridade informática. -Moitos non estarán de acordo con este exemplo, pero estou escribindo para usuarios, non para informáticos-.
De forma máis xeral, un problema de seguridade informático é calquera fallo que permita que alguén poida facer nun ordenador algo que se supón que non podería ou non debería facer. No exemplo proposto, o cliente pode incrementar de forma arbitraria o saldo dispoñible na súa conta. Probablemente o banco non desexe permitir isto.

É fácil entender que unha entidade financeira teña que preocuparse por este tipo de fallos. Pero ¿por que Pablo García Reino, operario de grúa e usuario de Internet nos seus ratos de ocio debería preocuparse tamén?. A fin de contas no seu ordenador no hai nada que ninguén poida desexar, ¿non?. Pois si.

1.- O propio ordenador.
Poñamos por caso que un delincuente informático -o un informático delincuente, para o caso- atopou o fallo de seguridade na páxina do banco do que antes falamos. Dado que este delincuente ten coñecementos técnicos, sabe que si se aproveita de ese fallo dende o seu propio ordenador, na súa propia casa, poderían chegar a rastrexalo, localizalo e encerralo no cárcere, así que este delincuente pode decidir non cometer o seu delito desde el.

2.- Os dados bancarios de P.G.R.
O noso delincuente é informático e polo tanto entrenou a súa capacidade analítica máis alá das capacidades comúns -ejem- así que se da conta de que se o saldo da súa conta vese incrementado sustanciosamente sen motivo aparente, quizá podarían sospeitar de el. Ocórreselle que se incrementa a conta de varios miles de persoas, a súa propia entre elas, será máis difícil que podan culpalo. Así que decide adicar unhas semanas a roubar en ordenadores alleos, abusando dos fallos de seguridade dos mesmos, todas as credenciais de clientes de dicho banco que sexa posible. P.G.R. tamén é cliente da entidade, casualmente.

3.- Os nomes de usuario e contrasinais de centos de servizos en internet.
Ademais, o noso carismático delincuente entende que en canto o banco detecte que os saldos dos seus clientes incrementáronse de forma irregular, procederán inmediatamente a corrixir a situación, así que precisa sacar eses cartos do banco rapidamente e sen que se note. Tamén entende a conveniencia de branquear os cartos estafados ao banco, de modo que o incremento do seu patrimonio sexa completamente xustificable.

Para iso, prepara a versión dixital das tramas de branqueo de cartos. Aproveitando que accedeu a centos de ordenadores para obteren credenciais bancarias, tamén rouba as credenciais de acceso a contas de correo, redes sociais e calquera outro tipo de servizo en liña. Adica unha semana de intenso traballo a crear tendas en liña de diversa índole e a poñer en venta en Internet todo tipo de artigos enmascarado tras a identidade das persoas a quen roubou as credenciais. Dese modo, tras incrementar o saldo das contas, realizará centos de compras e vendas cruzadas empregando as contas de todas esas persoas, realizando pagos no seu nome que van a parar a outras vítimas unha e outra vez, nun e noutro sentido, de forma aparentemente aleatoria, pero de forma que moitos deles terminen gañando cartos por ditas transaccións, entre eles, el mesmo.

4.- Venta de servizos a outros delincuentes.
A vida do delincuente non é fácil. Para que este delincuente informático anónimo puidera ter dado o golpe e saír impune foi preciso crear unha infraestrutura informática inxente. Isto é algo custoso de facer en términos de tempo e esforzo. E non son poucos os delincuentes e mafias que podería estar interesadas en poder dispoñer dunha infraestrutura similar, así que, ¿por qué non darse un paseo polos baixos fondos da Internet escura -a deep web- e ofertar no mercado negro o uso por horas de tal infraestrutura?. Claro… é unha infraestrutura creada cos ordenadores e dados de terceiros, ignorantes de estar participando nalgo semellante… pero precisamente iso é o interesante.

A partires de aquí todo vai de mal en peor… temos o ordenador de P.G.R. a disposición de calquera persoa disposta a pagar o suficiente e que poderá empregar dito ordenador para todo menos algo bonito, accedendo aos seus dados, interceptando as súas comunicacións, e cometendo calquera tipo de delito imaxinable aproveitándose da identidade e do ordenador de P.R.G.
O desenrolo deste exemplo non está demasiado apartado da realidade. Soen ser equipos de delincuentes organizados os que toman control dos equipos alleos, e non é un proceso manual, senón que empregan malware -digamos virus- para infectar equipos de forma arbitraria e obter control sobre eles. A estes grupos de equipos contaminados e controlados por un grupo criminal denomínanse botnet. Estas botnet soen crearse coa intención de alugalas a calquera que queira contratalas e os seus usos soen ser no mellor dos casos, ilícitos.

Ser contrasinalado

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

A tradución literal sería algo así como “ser contrasinalado”. (been pwned). Por moitos motivos, sempre existe a posibilidade de que alguén teña curioseado pola conta de outros. Contas de mail, telefonía, mensaxería instantánea, xogos, e aínda de póker que poden ser desveladas e postas a disposición de calquera na rede. Isto é algo intrínseco á propia rede. Os servidores máis seguros, ás veces, son hackeados, e de repente, miles de contas se ven expostas a ser empregadas de forma fraudulenta, ou simplemente desveladas. As consecuencias, por suposto, dependen do interese que teñan, tanto a conta, como os dados que arquive.

Por poñer algúns exemplos, mencionarei que grandes empresas como Adobe. En 2013, 152 millóns de contas foron copiadas. Isto é nome de usuario e contrasinal. Vodafone, 56 millóns de contas no mesmo ano. Yahoo, 450.000 un ano antes, e Sony 37.000 en 2011. Non son as únicas. Si son os casos máis espectaculares.

Hai varias directrices que todos podemos ter en conta á hora de contratar calquera servizo. Unha, non darse de alta en todo o que se menea, por suposto. Outras como non repetir sempre o mesmo contrasinal, empregar un contrasinal seguro (maiúsculas, letras e números…), non revelalas nin ó servizo contratado. Non anotalas no archiviño de texto do escritorio“contrasinaisinternet”, etc…

Agora ben, sempre nos queda a dúbida, e aínda que ti teñas coidado, nalgún servidor ten que gardarse copia para cotexala e dar aceso. Neste caso, é posible comprobar se algunha das nosas contas ten sido “pwneada” nalgún momento ate o de agora. Non quita que o sexa máis adiante.

Existe un servizo que acumulou toda a info destas contas reveladas, e te indica se foi ou non pirateada nalgún momento. Chámase haveibeenpwned, e consiste nunha especie de buscador no que podes comprobar conta a conta, todas as que tes dadas de alta, e se posúe información sobre algunha delas, simplemente, informa de cal, para que podas tomar medidas.

O máis correcto, é cambiar o contrasinal revelada, cambiala en tódolos servizos nos que se empregara tal dirección para darse de alta, e comprobar nos que foran que non hai aplicacións nin instalacións sospeitosas neles.

O servizo mencionado, segue a crecer, e de momento, engloba 19 websites importantes que teñan sido “atacadas”, (Adobe, Snapchat, Gawker, Forbes, Strattfor, Battlefield heroes, Yahoo, Boxee, WPT amateur poker league, Vodafone, Spirol, Pixel federation, Muslim directory, Sony, BigMoneyJobs, Hemmelig, Bell, UN Internet Governance forum e Tesco), e un total de máis de 161 millóns de contas de usuario.

Ademais de poder comprobar as túas contas, podes deixar un mail no que te informarán no futuro en caso de ter notificación de algunha nova revelación de dados.

Non consiste en empeñarse en facelo do xeito máis ortodoxo posible, se non de non empregar internet para nada que non sexa preciso, e no seu caso, facelo con sensibilidade. Tanto no que respecta ós dados persoais, como ós de os demais, pois moitas veces, as nosas comunicacións non nos comprometen soamente a nós, se non tamén a moitas das persoas coas que nos comunicamos.

Bravo, David.

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 Soupen deste home hai uns dez anos. Dende entón sempre acudín a lecturas súas, conferencias gravadas (nunca o vin diante), aparicións na TV… David Bravo é un avogado especialista en propiedade intelectual e dereito informático.

Publica documentación dos litixios glosada por el mesmo e da información por toneladas. É o autor do libro “Copia este libro”, unha das primeiras obras que lin con licenza creative commons. Defendeu outras causas contra webs de enlaces como as de indice-web e sharemula (con resolucións favorables). É un persoeiro moi ben considerado polo mundo informático libre, e por suposto polo eido da avogacía. Ten varias mencións en revistas e publicacións de todo o mundo, e supoño que a que máis lle sorprendeu foi a de estar no TOP100 de “lideres do futuro”.

Hai uns días, o 9 de Abril, foi notificada a resolución da Audiencia Provincial de Madrid, ratificando a sentencia favorable a Pablo Soto, cliente do noso protagonista, creador de Blubster, un programa P2P de intercambio de arquivos, e Foofind, unha especie de megabuscador por categorías de arquivo. As multinacionais discográficas reclamaban 13 millóns de euros por considerar que a súa actividade e software ían contra a lei de propiedade intelectual, e que era competencia desleal.

En fin. 

Enlazar non é delito. Ademáis de ser a base da propia rede informática. Isto ven a ratificar unha e outra vez a xustiza, en contra dos airados e furiosos ataques da industria audiovisual e das sociedades de xestión de dereitos de autor contra unha situación nova como a que vivimos nas redes informáticas, que guste ou non, é inevitable.

A situación é a seguinte. Os programas P2P (peer to peer, “de igual a igual”…) son software que permite compartir arquivos dende o teu ordenador ou dende un espazo de almacenamento a calquera rede á que esteas conectado. O caso típico. Un usuario posúe en dereito un arquivo de son, poñamos unha canción. Decide compartilo cun grupo de usuarios que fan o mesmo que el, e comparten outros arquivos. Vídeos, texto, audio… Para clasificar, ou buscar estes arquivos (cóntanse digamos por millóns), é preciso un índice, un software que te permita buscar algo, e descargalo. Pero todos estes arquivos (lembro) están almacenado nos ordenadores particulares dos usuarios. O P2P, soamente “enlaza” estes arquivos, e permite descargalo do ordenador doutro usuario da rede, ou poñelo a disposición, e que o descarguen do teu. Que ocorre? Que a web ou o programa P2P, non ten en absoluto ningún contido audiovisual, nin ningún outro arquivo. Soamente permite compartir a localización dos mesmos, e os usuarios e donos dos arquivos fan o que queren con eles. JO! Que listos… Agora as industrias que basean os seus pingües beneficios no control físico ou dixital de copia con copyright se quedan mirando como as xentes comparten cousas. Iso non é bo para o negocio. Discográficas e xestoras de dereitos de propiedade intelectual son as máis asiduas aos xulgados públicos cos seus equipos de avogados grises, poñendo denuncias por ducias contra todo o que se mova, nun intento absurdo de taponar buratiños nun encoro de información, que hai xa moito que nos supera a todos.

Agora bem… moito ollo. Como non poden gañar nos xulgados este tipo de cuestións, poden facer como outras veces. Modificar a Lei para que se faga a súa vontade. Suponse que as empresas non teñen poder sobre as Leis… Ah… non?… E queimar os libros todos.

Por sorte quedan avogados como o noso David Bravo, e outros (poucos) como Javier de la Cueva, dispostos a defender o dereito do Ser a ser humano. Aprendín moito deles, e sego a aprender. Grazas.

 

 

Música liberada

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

 

Por andar de ponte entre o mundo das músicas e dos músicos, e do mesmo xeito, enredar co dereito, vou recoletando experiencias de agrupacións e xentes que optaron pola publicación dos seus traballos con licenzas libres.

Vivimos décadas adoutrinados pola maldita televisión, e queira que non a radio (esta máis plural), de xeito que vemos o éxito musical como o advento da lenda da vocalista histriónica superposta a música de laboratorio no peor dos casos. No mellor, somos bombardeados con bos grupos de yanquilandia ou da bretaña inglesa ate aburrir. Sempre foi unha industria musical descomunal dirixida polos dez selos de sempre. Entón aparecen as redes informáticas, e o fluxo de información (a musical tamén) deixa foro de xogo un dos alicerces do control intelectual: O control de copia sobre soporte físico. Cada casete, vinilo ou CD co seu código de barras, único, propiedade dunha empresa, prohibida as súa copia, reprodución pública, revenda, etc… De repente a industria musical ten un problema. Non pode controlar o intercambio de información entre particulares. As leis Sinde-Wert-Za e similares, intentan recuperar ese control a costa das liberdades das persoas. Téñeno complicado, pero sempre hai xente con moito tempo libre. E cada paso que dan nesa dirección, alongan o seu pernicioso e lucrativo negocio, e violan dereitos fundamentais dos seus conxéneres. Esta é unha loita que aínda dará moitas voltas ate estabilizarse, ou romper definitivamente (o máis probable), e adaptarse a un novo modelo de negocio, que xa está en marcha, e que moita xente aproveita e difunde.

Fora deste campo de batalla, existen xa decenas de miles de grupos e músicos por todo o mundo (tamén na Galiza) que poñen a disposición de calquera o seu traballo e publican os seus discos con licenzas libres (a maioría creative commons). Cal é a diferencia? Pois moita. Por exemplo: Podes descargar gratuitamente o disco. Podes copialo no teu ordenador e escoitalo cando queiras. Podes darlle copias a coñecidos e amigos por gusto ou por interese comercial, pois tamén é posible vendelo mentres te poñas en contacto co autor e cheguedes a un acordo. Podes empregalo para acompañar outra creación artística (mentres non comercies con el sen acordo co autor/es). Podes poñelo en calquera emisora de radio pública mentres fagas atribución (isto é atribuir a obra dalgún xeito como contraprestación en publicidade). Podes poñelo nunha festa pública ou privada. Podes picala en calquera local comercial para non ter que pagar a ningunha sociedade xestora de dereitos de autor. E dirás ti que podes facer todo iso tamén coas músicas con copyright de toda a vida. Si. Podes. Pero non legalmente.

De repente hai unha opción legal para poñer música sen ter que pagar. Non son grupos de monstruos da industria musical. Son os propios autores os que chegan a ti directamente. Ofrécenche a súa música. Podes escoitala por sempre, e podes facer todo o anterior con ela. Vale. Xa soamente queda o detalle do CD físico. A caixiña co libreto. Ou o vinilo. Se ten copyright é unha cela de música e cultura secuestrada. Se ten copyleft xa non. É a oportunidade que ten calquera de mercar o disco, e coma sempre coleccionalo, abrilo, mirar as fotos (que soen ser traballo de outro artista), poñelo, e disfrutalo. Por pracer, por cercanía, por simpatía, por que grave outro disco, por pagar a edición… Por apoiar un proxecto. Por preto pásanme músicos que optaron polas licenzas libres e son pioneiros nun comercio máis realista, humano e con máis futuro. Agora é cando esquecerei a algún benquerido, pero Caxade, Malaherba, Dous, Otrabanda, Homens e Grampoder, Irmao García, Fracasados de antemano, Zenzar, Das Kapital e O Leo, A Magnifique Band dos homes sen medo, LAR Legido, Pablo Seoane, Coralie, Circio, Tato López, Rubén Artabe, Midiam… Sigo noutro artigo.

As licenzas libres son a devolución (pois foron secuestrados) dos dereitos de autor ó autor dunha obra artística. Cando mercas un CD con Copyleft, podes estar seguro de que estás financiando “realmente” ó artista, autor, autores, ou proxecto. Non vou manchar o final do artigo dicindo o que pasa cando o mercas con Copyright.

 

As cousas como son

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

As cousas como son. O software non é tan importante como outras cousas. Mais querer evadirse do tema tampouco axuda moito. A vida real pouco ten que ver con esta historia, e a maioría de nós non o tomarán en consideración nunca. Sen embargo, é indiscutible que vivimos rodeados de aparellos máis ou menos útiles directamente controlados por el. Cando empregamos un smartphone, mantemos a ilusión de privacidade e de complicidade porque non temos unha icona gráfica que nos indique  a información que está sendo desviada a tal ou cal servidor, empresa, goberno, ou corporación interplanearia. No noso ordenador, ocorren fenómenos ocultos nos que pensamos que non temos nada que facer, e mantemos o equilibrio sobre a dúbida de se os programadores do noso sistema operativo saben o que fan, ou non, ou se o saben tanto que se pasan. Nada disto é determinante. O que realmente importa é que todo isto o fan coa lei na man. Certamente, se empregas software privativo, aceptas un contrato privado (ese “aceptar” que ninguén se molesta en revisar), que te implica no comercio de dados e estatística, por non falar do filtrado empresarial e o control estatal. Os recursos privados, e públicos están sendo empregados de forma masiva e incontrolada para controlar á poboación, e para facer negocios ó seu redor. Ignorar esta materia é sinónimo de aceptar o rexistro, copia e distribución de información que debera ser persoal e intransferible. O resto son discusións de cafetería. Moitos dos aparellos que mercamos nas tendas para non tontos e ingleses que resultan ser chinos, veñen tarados de fábrica con serios defectos de seguridade, que implican o aceso á túa información persoal, arquivos e comunicacións. Sona raro? Pois para calquera de nós, cargantes implicados no evanxelio informático real, é unha cuestión xa dixerida e asimilada, da que dificilmente podas estar exento. Se o teu smartphone ten GPS, tamén o ten apagado. Se o teu ordenador ten determinado disco duro externo, tes o porto de comunicacións :80 aberto, e todo o teu disco interno é accesible. Se empregas windows vista, estás apañado. Se traballas con calquera dispositivo Apple, a compañía pode borrar arquivos no teu ordenador, tablet ou i-trasto. Se pode borrar (hasta aquí chegas) pode copiar. Se das os teus dados reais a face, twit, pim ou pum, serán vendidos. Se publicas arquivos orixinais en youmove, hottail, gfail… perdes automaticamente o control de dereitos de propiedade intelectual sobre eles. Se te conectas a calquera rede co teu ordenador, firmas dixitalmente a conexión, e esteas onde esteas, queda rexistrado quen o fixo. Se evidencias fallos de seguridade deste tipo, es sospeitoso de delincuencia informática, e podes ser xulgado como terrorista informático. Se es a compañía que produce o burato de seguridade, soamente quedas como un pardillo vítima dos “listos”. Non é unha ameaza. Estás sendo vixiado. Se non te importa… non pasa nada. Ben. Si que pasa. Porque os teus dados forman parte do xigantesco volume de información que manexan os quen trafican con ela. Os grandes cambios veñen sempre da man dos pequenos. Se realmente quixeramos evitar que se vulneren os dereitos e liberdades relativas á informática da xente, empregariamos software libre. Todos non. Cada un. Saúde. Pakolas.

 

 

Modestia aparte

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

Estiven trasteando cun par de equipos vellos. Estiven escollendo entre varios sistemas operativos para instalarlle. Para empezar, empreguei Lubuntu. Ven sendo unha distribución de esas que chamamos “sabores” do software libre. Esta en concreto, emprega escritorio LXDE (xestor de fiestras Openbox). En realidade, non é nada técnico ou complexo de empregar. Simplemente, en troques de instalar un sistema operativo ubuntu, optas por unha distribución especialmente orientada a equipos con poucos recursos de CPU, RAM ou disco. Isto pásalle a tódolos equipos con máis de oito ou nove anos. A historia repítese sempre igual. Se o lembras ben, no seu momento era unha máquina das máis potentes do mercado. Custou moitos cartos. Viña con todo, e todo funcionaba. Agora está nunha esquina do faiado, porque xa anda outro equipo pola casa. Se preguntas na tenda, dinche que non hai moito que facer con el, que os sistemas operativos (os privativos, claro…) precisan un hardware moderno, e que é mellor que o leves a un punto limpo. Sen embargo, se me preguntas a min, direite que a maioría deses equipos son renovables, e pódeselle dar unha segunda vida con software libre. Para isto, existen varias opcións de sistemas que non so te permiten traballar co equipo como se tiveras un ordenador recen comprado. Non so con fluidez, e fiabilidade (isto o garante empregar software libre), se non que asemade o fas con todo tipo de aplicacións modernas. Navegadores, editores, reprodutores multimedia, ofimática, etc. Certamente, o que non podes esixirlle é que algúns procesos moi complexos como a edición de vídeo os faga nun tempo “útil”, e sen embargo, a limitación vai ser o antigo que sexa o hardware, non o software.

 

As máis axeitadas para estas cuestións, son distribucións como a xa mencionada Lubuntu (xestor LXDE), Xubuntu (Escritorio xfce), ou Linux Mint (que propón distintos escritorios. Mate, KDE, LMDE, Cinnamon ou o mesmo xfce). Estes escritorios son na parte práctica, toda a “interfaz” gráfica que mostra o ordenador cando arranca. Barra de tarefas, menús despregables, xestión de fiestras, iconas, accesos a aplicacións… Para aproveitar estes equipos, é preciso que o emprego dos recursos do ordenador estea optimizado ao máximo, e empregar as aplicacións máis lixeiras. Por iso, en troques de empregar por exemplo unha suite ofimática tan completa como openoffice, instala por defecto un procesador de textos como Abiword. Como folla de cálculo, Gnumeric, como editor de imaxe MTPaint, como reprodutor multimedia Audacious… En definitiva, a diferencia vai ser empregar aplicacións un tanto máis modestas, mais con tódalas posibilidades e funcionalidades modernas. Isto é así porque aínda que sexan aplicacións máis lixeiras, falamos dun software desenrolado e mantido pola propia comunidade de software libre, o que garante o funcionamento correcto de todo, e o mantemento e actualización máis esixente. Ó fin, o que instalas é un sistema operativo completo e funcional, que te permite reempregar un aparello que en teoría non vale para nada, e darlle outra vida nova e útil.

 

Precisamente polo paso do tempo, a inmensa maioría do hardware xa ten controladores para software libre, co que tódalas pezas do ordenador, serán detectadas pola instalación, e postas a funcionar dende o primeiro momento, igual que pasa coas instalacións de sistemas moito máis amplos. Isto quere dicir que non falamos dun software vello para un equipo vello. Falamos dun software punteiro e moderno, especialmente deseñado para equipos vellos. Chámanlle “modestos”. Logo quedan modestos, pero orgullosos.

Inseguridade informática

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

 

Recentemente comezou (aínda estades a tempo) un magnífico curso levado adiante polo máis prometedor hacker (no senso estrito da verba) da terra: David Carracedo. Na academia ADA Formación, en Narón. 981 964 239. É un deses tipos de melena cos que tes que coidarte de ter demasiada conversa críptica informática, para non aburrir ó resto dos comensais. Falamos do agradable do clima (por fin), e de inseguridade informática. 

O termo seguridade vennos do latín “seguritas”. É a ausencia de risco ou a confianza en algo ou en alguén. A pregunta é: Hai algún sistema operativo totalmente seguro?. A resposta: Non. O que hai son sistemas mellores que outros en todo caso, e tamén hai pseudosistemas inoperantes de cores que empezan por w. A única traba para manipular calquera sistema informático, é o seu coñecemento en profundidade. Do mesmo xeito que un experto mecánico arranxa (ou boicotea) un motor apertando un tornillo. O estudio da programación informática, de código fonte, e en xeral das bases do funcionamento do software, como en calquera disciplina, dá unha visión nova e clara de como funcionan as aplicacións, as comunicacións, etc… A seguridade informática é o estudo das comunicacións entre máquinas, das vulnerabilidades de risco ou de sistemas de identificación.
O coñecemento en seguridade informática dáche a posibilidade de coñecer e manipular o funcionamento do software de seguridade e de determinadas funcións críticas dos sistemas operativos na dirección e coa vontade que teñas. Esta é unha das grandes vantaxes do software libre, por non chamarlle “o punto crítico máis relevante da evolución do software informático da historia”. Falo de ter aceso ó código fonte de todo o software libre. Isto representa a posibilidade de calquera persoa de estudar, modificar, ampliar e compartir coñecemento, e loxicamente código. Nos nosos ordenadores, tablets ou mobiles, vemos punteiros, cursores, fiestras, iconas… E todo iso responde a miles de millóns de ordes escritas de software. Tecleadas e organizadas por programadores para dar ordes ás máquinas e que aparezan estes debuxiños, e que as aplicacións realicen aquelas funcións. Para aprender sobre estes temas, non é preciso poñerse a diseccionar miles de arquivos de texto incomprensible (que sempre axuda). Existen ferramentas moi úteis e avanzadas para comezar neste eido. Aplicacións completas de monitorización de redes, comunicacións, análise de hardware…
Neste curso, propoñen uns contidos realmente interesantes, e non o digo gratuitamente. Non coñezo actualmente moitas ofertas deste tipo de formación. E isto lévame a indicar a pouca cantidade de xente que se adica a isto. Por un lado, pode parecer pouco interesante por marxinal, mais polo outro a min paréceme unha oportunidade para facerse un dos poucos que o fai. En concreto son:
Seguridade en redes: IPSec, VPNs, Inspección de rede con sniffers, Firewalls, seguridade en dispositivos de rede, SSL, seguridade Wifi..
Seguridade operacional: Xestión de riscos, elaboración de plans de resposta, políticas de seguridade, educación do usuario, riscos para o usuario, enxeñaría social, xestión de desastres, plans de actuación, análise forense (de rede, ram, disco, etc)
Ameazas e vulnerabilidades: Malware, tipos de ataques de rede e aplicación, ataques de enxeñaría social, ataques IFIs, ataques de aplicación (XSS, SQLi, etc..), e técnicas e ferramentas para detectar os ataques mencionados (pentesting).
Seguridade de aplicación: Evitar ataques de Fuzzing, XSS, CSRF e outros ataques de aplicación. Ferramentas para a seguridade no host (anti-virus, anti-spam, ) e en dispositivos móbiles.
Control de aceso e identidade: Servizos como RADIUS, TACACS+, LDAP o Kerberos, técnicas de autenticación, autorización e auditoría.
Criptografía: Criptografía simétrica e asimétrica, cifrados de bloque e stream, hashes, esteganografía e un breve análise dos algoritmos máis empregados na industria actual.

 

Non pensedes que todo isto consiste soamente en manexar aplicacións avanzadas a base de clicks, que tamén… Consiste en estudar un dos temas máis importantes e con futuro ó redor da informática. Horas, días, meses, moito esforzo e compensación.

 

 

 

 

 

 

 

Saúde! GULG!

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

A descentralización na toma de decisións de calquera sistema organizado vale tanto para as redes e o software como para a política, a política económica, a política social, a política política e tódalas políticas. Porque consiste en mellorar e facilitar a situación de tódolos compoñentes do sistema. O contrario é a centralización. Isto último tamén fai malfuncionar as redes informáticas. Pero hoxe toca seres humanos, non máquinas. A política de base, que é outra, funciona moi ben a medio e longo prazo, á vez que se fai “incomprensible” para a maioría contemporánea por non ter resultados a corto prazo. Os GULG siglas de “grupos de usuarios de Linux de Galicia” foron de sempre os centros da difusión máis humana do software libre. Primeiro direi que non se di linux. Dise ÑU. ÑU con linux, se queres.

Estes grupos son organizacións locais de entusiastas do software libre que se reúnen regularmente para compartir experiencias, coñecer xente do eido, presentar traballos ou iniciativas, buscar colaboradores para proxectos novos, asesorarse, organizar charlas, obradoiros…

Por suposto cada grupo fai o que pode, e o mellor que pode, e que eu saiba, non houbo nin hai moita axuda externa ós propios grupos para realizar as actividades que desenrolan. Tendo en conta que desenvolven alén do coñecemento técnico, unha laboura social implicada e libre de difusión de software libre e de defensa das liberdades das persoas, asemade da difusión libre do coñecemento. En Galicia xa houbo máis, e algunhas non manteñen actividade dende hai anos. Con todo, eu sego a pensar que son xeniais. E moi contaxiosas. Porque é algo tan obvio e sinxelo cando o ves, que queres promover un no teu barrio. Funcionan de marabilla, e os seus grandes éxitos non son números. Son persoas que acoden por un ou outro motivo, e descobren un mundo novo na que a informática se humaniza, e toma unha cor moito máis amigable. O éxito é mostralo, e que sexa adoptado e comprendido.

Sempre animamos á xente a formar parte destes grupos por miles de razóns. Chega un momento en que profundizar na informática deixa de ter sentido sen unha parte “práctica”, na que poidas poñerte mans á obra. Nestes obradoiros, loxicamente sénteste “tutelado” polo grupo mesmo. Máis importante aínda é ser un grupo de persoas compartindo libremente o seu coñecemento e experiencias para beneficio mutuo. Cousa que non vexo eu moito ultimamente por aí. Axuda a moitos rapaces a progresar en calquera eido aficionado ou profesional , e a relacionarse. (Isto é moi sensible, máis os mellores grupos son sempre os máis variados). Xorden espontaneamente grupos de persoas afíns, proxectos en común, amizades, empresas…

Hoxe tiven o pracer de invitar ó meu mestre e amigo Dani B.D. A manxar. E a falar e lembrar os grupos que lembrabamos e cos que participamos desde Compostelawireless durante anos. Os que atopei son poucos, a verdade, e algúns parecen ter pouca actividade.

O ámbito destes grupos, por suposto é ó mesmo que o das redes, como case todo xa, pero as reunións, obradoiros, charlas, quedadas e actividades que organizan, loxicamente son presenciais. Ai onde elixir sen ter que excluir:

WebMelisa (Asociación de usuarios de software libre da Terra de Melide). Ghandalf (ambito autonómico), igual que Trasno (comunidade aberta de voluntarios que se adican a localizar software libre ao galego) ou a Asociación Comunidade O Zulo (grupo de persoas, sen cor nin afinidade política, que colabora a través da rede para impulsar o software e a cultura libre). Xeopesca (Software innovador relativo á pesca e recursos pesqueiros. A Estrada). GPUL (Grupo de programadores e usuarios de linux). GALPon (grupo de amigos de linux de Pontevedra). GULO (grupo de usuarios de GNU/Linux de Ourense). Inestable (asociación de usuarios de GNU/Linux de Ordes). Preto preto estou eu, e estaría ben organizar algunha xornada de mostra e instalación (non gosto de “installation party” como lle din). Son unhas horas no día nas que podes ir co teu ordenador, instalar un sistema libre ÑU con Linux, ou simplemente observar e preguntar (caso no que te arrepintes de non telo levado). Un nadiña menos preto temos AMIGUS (Asociación informática Amigus das Pontes).

Somentes ler as entradas das respectivas webs, es consciente de que todo é tratado coa mesma seriedade que transparencia e liberdade. Nunca tantas verbas lindas les xuntas. Denota o que ben sei. Que son levados adiante con xente emprendedora e entusiasta, que suple a falta de medios con recursos, como fan os bos enxeñeiros con ou sen titulación. Animádevos.

PD: Se recibo un número razoable de mails coa intención de acudir a unhas horas no Ateneo Ferrolán por exemplo o día que acordemos, comprométome a organizar unha charla-instalación. pakolas@gmail.com

0 Positivo

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

Dende que o descubrín (alá polo mil novecentos comparado contigo nada), sempre pensei e acudín a fontes de coñecemento serias e libres. Persoas que directamente “programaban” o que eu empregaba. De sempre, preferimos falar en positivo por unha razón máis humana que razoable. Sempre parecemos entusiastas perdidos nunha condescendente situación de emprego informático dirixido e decidido por persoeiros máis preto da política que do software. Condescendente significa permisivo na ignorancia, e non é o caso. Coñezo a sensación de non saber de que  están a falar en marciano cando preguntas que é o software. Sei o que representa facer o esforzo de comezar a empregar algo novo, coa confusa sensación de que é como “anovar” o sistema operativo (cousa que non). Sei o que é  traballar dous días para facer funcionar unha tarxeta de son (antes dos controladores). Por certo unha   magnífica Creative Soundblaster AWE32. Xa pasamos o tempo de instalar o sistema en alemán porque o traduciron primeiro uns fulanos de Rammstein.  Comprendo a confusión de “sistemas”, “aplicacións”, “repositorios”, “actualizacións”… Sei que é máis fácil contentarse co que hai, e non facer ren máis que queixarse (que pasa a ser parte do coñecemento informático… polo visto). Falar en positivo, por unha cuestión evanxélica. Porque a mente percebe mellor o ben, que o mal.  É aburrido tentar convencer a ninguén de que empregue software libre. Realmente deixei de facelo cando a experiencia o suxeriu, ou máis ben, o esixiu. Por isto precisamente, vou aparentar o negativo por variar.  Non consiste en cambiar de versión de sistema operativo, ou en actualizar o software do teu trebello. Non consiste en reaprender todo, e que nada funcione. Non consiste en facer a laboura do técnico co teu ordenador. Non procede deixarllo ó teu colega (que está ate o moño de facelo) e decirlle que precisas que todo funcione porque traballas con “imaxe”. Non consiste en manexar unha consola preta de fondo e verde de fronte  con complicados comandos que somentes entenden os iniciados na programación. Non vai só de hackers e crackers, ou dummies e lamers. Non significa que o que teñas  (arquivos de traballo, etc…) se perda. Non quere dicir que sexas bobo, e non podas manexar un ordenador. Non ven sendo  que precises “controlar de informática” para empregalo. Non é un roio. Non é unha complicación. Consiste en facer acto de parada. De conciencia. Consiste en parase un  momento a pensar, e decidir igual que outras cousas,  o que é bo para ti. Por que. Que precisas realmente. E para que serve. Servir é propiciar solucións a necesidades. Pois ben. O software real existe, e está a túa disposición, pero ti xa sabes como é, e non precisas consello, nin conselleiro. E así vai a cousa. A comunidade de software libre, traballamos para dar en herdanza solucións informáticas. Sen embargo, polo común, parece que traballamos, e pagamos impostos para gastar en sistemas operativos obsoletos que manteñen aplicacións de empresas que publicitan señores de bigote de Madrid. Se xa temos bastante con preocuparnos polas nosas computadoras, aínda temos que mirar pola industria informática, e pagar cos nosos impostos o software que de facto, xa está superado. E de non estalo, poderiamos desenrolalo, máis preferimos pagar. Pois iso. Se chegas a esta parte do artigo, será que te preocupa.

 

 

Acceso Universal

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

Unha das preocupacións de sempre no software libre, foi dar facilidades a persoas con algún tipo de discapacidade para adecuar e persoalizar o emprego dos ordenadores. Se quixera comparar estas funcionalidades con outras de software privativo, simplemente desistiría. Non interesa. Asemade son de pago, e non hai necesidade. Abordar este tema, sempre é edificante, pois é fantástico ver funcionar todas esas aplicacións específicas, que para nós non deixan de ser curiosas, mais para moitas persoas son ferramentas de traballo imprescindibles que permiten o que denominamos na informática “acceso universal”. O garante de acceso ás novas tecnoloxías para todos. Dise pronto. Hai un cento de aplicacións dirixidas a persoas con discapacidade, atendendo a distintas circunstancias, a mobilidade reducida, a visión ou o oído.

Algunhas son específicas para un traballo determinado, e outras son coma programas intermediarios, que facilitan o acceso a persoas con este tipo de limitacións.

Unha das aplicacións máis antigas e coñecidas, é ORCA. Establece un conxunto de comportamentos predefinidos e asociacións de teclas. Empregas as mesmas aplicacións de sempre, pero para cada unha, podes definir determinados comportamentos especiais que se adapten ás túas necesidades.

Para persoas con dificultades de escritura co teclado, existe DASHER, un software de accesibilidade que permite escribir con leves movementos de rato ou outros dispositivos similares (joystick, pulsadores…) e tamén punteiros controlados polo movemento da cabeza, e incluso dos ollos.

Varias aplicacións como EVIACAM, empregan a webcam do propio ordenador para substituír o movemento do punteiro do rato polo movemento da cabeza do usuario. MOUSETRAP é outra delas. Totalmente configurable, permite recoller e traducir os movementos da cabeza do usuario en accións do rato (movemento, clics…).

EMACSPEAKER é un lector de pantalla. Identifica e interpreta o que se mostra en pantalla e o representa con sintetizadores de voz, iconas sonoras e unha saída braille. Nesta liña, existe tamén o KSAYIT. Le comodamente o que subliñes ou copies ó portapapeles.

GOK é un completo teclado de pantalla, totalmente persoalizable, que permite escanear textos, e inclúe terminación de verbas. Teclado alfanumérico, e botóns para lanzar aplicacións directamente cun clic.

KMAGNIFIER serve para ampliar unha zoa da pantalla como o faría unha lente. Moi útil para persoas con baixa visión. Tamén se emprega en investigación e creación web.

Todas estas aplicacións e moitas máis son instalables en calquera sistema operativo ÑU. Están a disposición de calquera nos chamados “repositorios” de software, que son almacenes de miles de aplicacións dispostas para instalar nun par de clics a través da internet.

Como en tantas outras cuestións, existen sistemas operativos completos con todo este software preinstalado para maior comodidade se cabe. Ao instalalo nun ordenador, dende o primeiro momento podes empregar a maioría de software de acceso universal, e por suposto, acceder ó resto para a súa instalación. Vou nomear as máis avanzadas.

TIFLOBUNTU está creado pola comunidade de usuarios cegos e deficientes visuais “tiflolinux”. Oferta unha configuración das axudas xa existentes en ubuntu para que o usuario non teña que preocuparse en aprender ou facer ningún paso adicional para acceder ó sistema.

EVUNTU. Baseado na anterior, engade moitas axudas e software específico para persoas con discapacidade, e permite realizar de xeito sinxelo navegación, lectura, traballo ou entretemento.

VINUX é unha distribución especialmente indicada para persoas cegas ou con moi baixa visión. Dende o comezo, arranca dous lectores de pantalla simultáneos, e ten soporte braille.

LAZARUX está especialmente indicado para persoas de fala hispana. Posúe un motor de voz totalmente en castelán, e a diferencia das outras distribucións está concibido para empregar dende un live-cd. Isto é, un cd de arranque empregable en calquera ordenador. Por suposto, con todo o sistema operativo, aplicacións como as anteriores, e configuración e persoalización.

Todo este desenrolo de software, ó ser libre, xa é herdanza da humanidade. O seu uso e goce é público, e obvio a importancia (de novo) de dar ferramentas deste tipo a persoas que as precisan, todo ó redor deste mundo de software real, e útil.

 

 

 

 

Tiritas de Software

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

Pola parte que me toca, e como toca esta parte, botei unha ollada a ese mundiño “libre” de software para profesionais da medicina. Como en tódolos eidos profesionais, ÑU e a comunidade de software libre, foi cubrindo dende cero as necesidades profesionais de médicos, sanitarios e da xestión sanitaria. O conto é o de sempre. A industria de software privativo desenrola software, o vende, e é o que hai. A comunidade de software libre, por distintas motivacións, chega a crear aplicacións que fan o mesmo que as primeiras, se ben, sobre software libre, o cal é garantía de fiabilidade nun campo no que esta virtude é tan apreciada. Vou distinguir un número pequeno de aplicacións, tendo en conta que hai moitas máis, tanto para uso común nos ordenadores, como en tablets, e smartphones.

GNUmed: É un EMR (Archivo médico electrónico). É un cliente-servidor adicado ao arquivo e seguimento de clínica ambulatoria, fichas de pacientes, etc…)

Aeskulap: Visor de imaxes médicas e DICOM.

SOFA: Un entorno de simulación médica. Dinámica, comportamento. Neste caso, e nalgún outro, escápanseme as posibilidades que ten a aplicación, pois falamos dun eido moi técnico.

Caret: Visor de reconstrucións e manipulación de superficie de córtex cerebral. Como soa.

CTSim: Simulador tomográfico interactivo.

Xmedcon: Paquete de conversión de imaxes médicas.

PSPP: Paquete de análise estatístico. Este é o clon do famoso SPSS, un software imprescindible para estadistas deste ramo. (Unha licenza de SPSS usuario, normalito, un ano de soporte: 6221 euros).

Estes son exemplos de aplicacións para PC, empregados xa por miles de profesionais na práctica médica, beneficiándose das vantaxes de empregar software libre. Legal, funcional, actualizado, ampliable e precioso. Nunca vas a perder a información que introduzas, podendo intercambiala entre distintos programas. Nin hoxe, nin nunca, e así, o traballo adicado no se perde no típico cambio de versión, ou probando outro programa mellor, etc, como ocorre co software privativo. É público, estandarizado, libre, accesible e instalable dende calquera ordenador con software libre.

Outros dos aparellos cada vez máis empregados polos profesionais da medicina, son as tablets e os teléfonos intelixentes, que non son intelixentes, o que pasa é que practicamente son ordenadores en miniatura, e poden empregar (os bos) software libre (Android de momento). Para un médico, pode representar unha ferramenta fabulosa. Aceso a datos, historiais, consulta, e por suposto a propia comunicación con outros especialistas. De xeito cómodo. Coa ferramenta no peto. Do mesmo xeito, os pacientes, poden ter as súas propias aplicacións instaladas nos seus equipos para controlar e facer seguimento de distintas doenzas, asemade de poder ser compartidas co seu médico.

Dbees: Aplicación para persoas que sofren de diabetes. Personalización, seguimento, datos, dosificacións, planificación diaria…

ICE: Aplicación que proporciona información útil básica en caso de precisar atención médica urxente. Dirixida tanto ás persoas que te atendan en primeira instancia, como o persoal sanitario que poda ter que atenderte máis adiante nun centro sanitario.

FirstAid: Una sinxela e práctica aplicación para axudarte cos procedementos correctos a seguir en posibles situacións de emerxencia médica, para axudar a outra xente a facelo, ou mentres lle das as instrucións pertinentes.

Farmadroid: Farmacias de garda.

MedMinder: Sinxela aplicación cunha misión moi clara. Lembrar ó paciente medicamento, horario e dose da medicación.

Calendarios menstruais, seguimento de embarazo, control de presión sanguínea permanente (isto require un aparatiño a maiores, loxicamente).

Caso aparte é o das unidades de telemedicina vía web, que xa levan anos en funcionamento, e que basicamente fai consultas de especialidades, e segundas opinións.

A maioría das aplicacións están, como todo no software libre, en tódalas linguas que os linguafalantes tiveron a ben traducir, que son case todas. Este é un punto clave no software libre. Como o desenrolo de todo o software é compartido, a lingua na que podas instalala depende de que quen fala esa lingua, se moleste en traducila. Calquera pode participar. Así, os profesionais de cada eido, por interese, aportan traducións de menús, de axudas e do que fai que un programa estea traducido. Podes instalar calquera aplicación en quiñaruanda que alguén tivera a boa vontade de traducir. E hai.

 

 

 

E agora que?

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

 

 

Vou a describir como achegarse ó software libre sen deixar mancado a ninguén. Primeiro direi que o mellor xeito de probar o software libre é facer copia de seguridade dos teus dados nun pendrive, dvd, ou disco externo. Instalar o sistema no ordenador, e punto. Volves a copiar todo ao escritorio, por exemplo, e rematas co teu pesadelo informático para sempre. Como? Imos aló. Como existen tantas variantes, cores, formas e sabores de ÑU, vou facer unha proposta sinxela e aplicable ó 90 por cento das necesidades de calquera usuario. Xa empezas a sentir dúbida e náusea. Direi que o outro 10 por certo pode ter necesidades específicas como ter que realizar control profesional de audio, análise profesional de dados de partículas finitas, ou dar servizos profesionais de internet. Nestes e outros casos, a instalación que propoño, pode non ser a máis adecuada. Para o resto, será un gran comezo. Vou poñer como caso unha instalación de UBUNTU, verba que provén das linguas africanas zulú e xhosa. Cito a Desmont Tutu: “Unha persoa con ubuntu, é aberta e está dispoñible para os demais, respalda ós demais, non se sente ameazado cando outros son capaces e bos en algo, porque está seguro de si mesmo, xa que sabe que pertence a unha gran totalidade, que merma cando outros son humillados, menosprezados, torturados ou oprimidos”. Hai gran cantidade de webs dende as que se poden descargar o sistema operativo Ubuntu. Normalmente, descargas unha arquivo-imaxe coa extensión “iso”. Este tipo de arquivos, son como caixas nas que vai todo hipercomprimido. Hai que desempaquetalas, e iso faise con case calquera programa de gravación de cd/dvd. Colles un dvd virxe, o metes na regravadora, e gravas o arquivo “iso”. Logo ese dvd é “de arranque”. Isto quere dicir que podes arrancar o ordenador dende o lector de cd/dvd. Hai que seleccionar o cd/dvd como arranque primario no ordenador. Todo isto pódese tamén facer cun pendrive. Entón arranca todo un sistema de instalación, que dende o principio irá preguntando que é o que desexas facer. Unha das opcións que podes seleccionar é que non instale nada, e simplemente arranque a Ubuntu dende o dvd. De este xeito, podes usar o sistema operativo sen modificar nada no disco duro e probalo antes de seguir. Tamén podes instalalo conservando o que xa teñas (Windows, MacOSX…), coexistindo no mesmo ordenador, e dando a opción de arrancar un ou outro cada vez que o acendes. Tamén podes instalalo descartando o que haxa no ordenador (isto é o recomendable). Ao longo da instalación (pode tardar uns 40 minutos), irá propoñendo opcións como idioma, redes wifi habituais, e cousas que nunca van a ser definitivas, pois unha vez rematada a instalación, podes volver a elas dende os menús do sistema e modificalas a gusto. Na que remate, aparecerá un entorno de escritorio, menús emerxentes, carpetas e iconas iguais aos que estamos acostumados, pero andaremos xa polo lado salvaxe da informática.

 

Outra forma de manexalo é a través dunha máquina virtual. Esta opción, permítenos instalar a ubuntu sen trastornar nada do que está funcionando, e incluso compartindo arquivos entre un sistema e outro. Unha máquina virtual é un software que simula unha computadora, e pode executar programas coma se fora unha computadora real. É un programa que instala sistemas operativos completos. Cando a tes funcionando, arrancas a máquina virtual, seleccionas o sistema operativo que teñas instalado nela, e este arranca nunha ventá, coma se fora unha imaxe ou un vídeo, pero con todas as funcionalidades que posúa. Para isto, empregaremos “QEMU manager” ou “Virtual Box”.

 

Por experiencia propia e allea, o mellor é instalalo dende o dvd ou pendrive, mais que nada porque en canto teñamos unha dúbida, non compensa ter a opción de voltar ao de sempre. É preferible disipala, e aprender dunha vez e para sempre como se fai.

 

Debido á limitación de espacio no dvd, cando rematas de instalalo, o primeiro que debes facer é unha actualización, que xa te aparecerá como mensaxe no escritorio. Isto o que fai é conectarse ós servidores de ubuntu a través de internet, comparar todo o sistema, e reemprazar e modificar todo para que estea actualizado a día de hoxe. Despois tes a disposición preto de cinco mil aplicacións clasificadas por categorías para que instales o que precises. Aseguras o teu ordenador fronte a virus (posto que en ÑU simplemente non “funcionan”). Preservas a intimidade dos teus dados persoais e arquivos. Manexas o software máis e mellor desenrolado que existe, e encima todo funciona. Vai?

 

 

 

 

 

Hackers

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

A falta de información, os desinformadores, e a maldita televisión, andan sempre a meternos medo con expresións como “hacker”, “cracker”, “coco”… A diferencia entre uns e outros non é tan importante como a comprensión do que ocorre cando unha persoa entusiasta emprega un ordenador. Hai moitas mentiras case convertidas en dogma ó redor da informática, e non é de estrañar, pois certamente, é un mundo relativamente novo, e aínda hai moitos espazos pouco claros sensibles de seren aproveitados por persoas con malas intencións. Vaia por diante que se un é un delincuente, é un delincuente empregue o que empregue. Un machado, un cargo político, unha empresa, ou un ordenador. A responsabilidade non é da ferramenta. En cada caso, depende do que fagas con ela.

Existe un porcentaxe moi pequeno da poboación que adica moito tempo e esforzo a coñecer en profundidade a programación, as ferramentas informáticas, e seu funcionamento. Por diversos motivos. Logo ven a parte na que empregan eses coñecementos para algo. Cando alguén emprega os seus coñecementos informáticos para roubar, non estamos a falar dun hacker. Estamos a falar dun ladrón.

Poucas actividades foron tan maltratadas ó longo destes anos como esta. E sempre pola ignorancia do senso que tomou dende o berce da informática real. Chegouse xa a denominar determinados actos como de propios “terroristas informáticos”, traendo consigo consecuencias penais similares ás aplicadas a delincuentes digamos “tradicionais”. Non é unha broma.

Os hackers son persoas adicadas a programar de xeito apaixonado e pensan que é un deber para eles compartir a información e elaborar software libre. Existe unha ética hacker. Unha nova moral, que desafía á ética protestante do traballo, exposta por Max Weber na súa obra “A ética protestante e o espírito do capitalismo”, fundamentada na laboriosidade dilixente, a aceptación da rutina, o valor dos cartos e a preocupación pola conta dos resultados. Puaj! A ética do traballo para o hacker fundaméntase no valor da creatividade, e combina a paixón coa liberdade. Os cartos deixan de ser un valor en si mesmo, e o beneficio cífrase en metas como o valor social e o libre aceso, a transparencia e a franqueza. O mundo hacker, igual que o do software libre, mantense nunha organización baseada na “meritocracia”. Isto significa que a xerarquía basease no mérito (do latín mereo “merecer, obter”). Es o que fas, non o que di o teu currículum.

Os hackers do software libre, consideran a referencia da intrusión informática como un uso incorrecto da verba, e refírense ós que rompen os sistemas de seguridade como crackers (analoxía de “safecracker”, que se traduce como “ladrón de caixas fortes).

O cracker é a persoa que emprega os seus coñecementos informáticos de xeito destrutivo, introducíndose noutros sistemas para obter beneficio, destruír ou roubar información, ou creando virus.

Cando empregas software libre no teu ordenador, servidor, ou calquera aparello informático, sen ter unha garantía absoluta, estás protexendo o sistema de practicamente todo este tipo de actividades. Cando empregas software privativo, debido á súa debilidade en materia de seguridade, estás a mercede de calquera que teña un mínimo de coñecementos sobre o tema. Incluídos os denominados “script kiddies”, xente que invade computadoras empregando programas escritos por outros e que teñen moi pouco coñecemento sobre como funcionan.

Na curta, complexa e dispersa historia dos avances informáticos, o papel dos hackers non é relevante. É fundamental. Eles son os que moven a verdadeira informática, innovando e compartindo coñecementos. Dende o desenrolo de ÑU, Linux, ate o propio World Wide Web.

Os hackers forman unha nova clase social abstracta que produce cambios reais, aínda que non posúen os medios de produción, nin o que producen. A cultura hacker é intelixencia, sempre vinculada á innovación e ó cambio tecnolóxico.

 

 

 

 

 

 

 

Isto non é un xogo

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

 

 

O desenrolo do software libre é o traballo de millóns de persoas en aportes pequenos, maiores, ou transcendentais ó longo xa de case 30 anos. Todo o software, é tamén un código escrito e redactado, que no noso caso está a libre disposición do mundo, e que por iso millóns de persoas neses anos puido empregalo, modificalo, melloralo, e difundilo. Dende o principio, e como debera ser calquera traballo ben feito, comezouse polas bases do sistema (ÑU), e unha vez que o básico funcionou, comezou o interminable e infinito crecemento cara a cousas menos básicas, que non por isto menos importantes. Lóxicamente o desenrolo de xogos para software libre non foi unha prioridade ó principio , e con todo, foise acumulando un bo número deles. Para o software privativo, foi unha prioridade inmediata, pola propia natureza comercial do software. Imos aló. A día de hoxe, nas instalacións dispoñibles de ubuntu por exemplo, hai 912 xogos. Isto quere dicir que abres unha aplicación instaladora, seleccionas un xogo ou os mil, pulsas instalar, e esperas a que acabe. Logo aparecen os xogos no menú habitual, e xogas. Clasificados por arcade, deportes, quebracabezas, simulación, xogos de cartas, de mesa, e de rol. Aparecen os xogos de sempre, e moitas novidades, xogos novos e algúns que aínda que proveñan do comercio dos videoxogos, son clonados para software libre reescribindo todo o código. En apariencia e funcionamento, son iguais, mais un é software privativo, co cal terías que mercalo para disfrutalo, e outro é teu, porque é software libre, real, público e gratuíto.

Algúns exemplos:

Shooters: Estos son xogos en primeira persoa. Apareces, colles un arma, un bicho malo ataca e parece que por aí veñen os seus colegas. Bang! (Sauerbraten (espectacular), Nexuiz, Alien arena, Tremulous, Open arena). Todos 3D.

Carros: Superbuga. Un semáforo, un cronómetro, e cinco coma tí tolos por pisar ferro a fondo sen facer mal a ninguén. Onde é o acelerador?…Rápido! (The Open Racing Car Simulator, Mania drive, Fligt gear (este nun avión), Xmoto).

Estratexia: Por turnos ou ao vivo. Hai pedra, madeira, ouro e comida. Macaco. Agora un arquero. Constrúo casas. Máis madeira… (Battle For Wesnoth, 0 A.D. (tipo Age of Empires. Mola. Glest (moi bo), A Tale in the Desert, Savage (tipo World of Wordcraft).

Realidade alternativa: Crea o teu propio personaxe. Como a vida mesma, sendo un tomagochi. (Second Live. Un dos xogos máis famosos da historia).

Rol: É aventura gráfica en primeira persoa. Entras nunha casa. hai un arcón. Busco unha chave. Abro unha porta. Ou nunha nave. (Excalibur, Bastion, No Gravity (simulación espacial)).

Educativos: Para nenos e nenas a partires de 3-4 anos. Animais, debuxo, informática, música… (Gcompris, Omnitux, Chidplay).

E todos os que poidas imaxinar. Aquel que dirixías unha bola… que había un precipicio…o dos vermiños que atacaban a outros vermiños por turnos con armas absurdas…o de billar…xadrez…o Super Mario (que a min nunca me gustou, pero cada quen…).

Sen embargo estamos adoitados a que nos pasen o xogo de turno crackeado, e non ter que pagalo, poñéndonos nun continuo estado de nervios. Ou simplemente mercalo.

A industria (e comercio) do videoxogo, está constituído por empresas que desenrolan xogos espectaculares, ou divertidos (que é outra cousa) dende hai moito, e os resultados son dunha calidade abrumadora. Mais lembremos que son productos comerciais. O que se desenrola no software libre son xogos que xa son de emprego público, e todos e cada un que se fai, son xa herdanza informática da humanidade. Os outros poden selo cando expire a súa licenza de copyright dentro de 120 anos. E aínda que estea nunha pubertade lóxica, os xogos tamén están coidados no software libre, e vanse mellorando, ampliando e desenrolando novos coma o resto de aplicacións de software libre. A diario. Os xogos libres que sí son espectaculares son casualmente as suites de aprendizaxe para nenos dende as primeiras idades ate comezar coas mates, ou pintar con rotus de cores. Outra cousa da que me decatei hai tempo, é que non aparecen xogos tipo GTA, onde o chiste do conto está en dar virtuais palizas a inocentes virtuais para conseguir inexistente pasta e mercar droga virtual para traficar con ela e poder facer un chalé imaxinario . Ala! viva “el 3D”… Sinto a linguaxe, pero se queren bótenlle unha ollada. Este tipo de xogos non se prodiga no software libre supoño que porque son cousas feitas con esforzo, traballo e tempo, e quen fai algo con poucos medios e moita ilusión e traballo, quere facelo ben.

Ou?

Navegadores

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @
Navegadores


Pensei en falar de navegadores por varias cuestións. A principal é que actualmente é a aplicación máis estendida e en volume, a interface que máis información manexa, ou consulta. Todos facemos algo co navegador, e algúns facemos case todo con el a través da web. 
A complexidade do tema, e as implicacións que ten, daría para todo o xornal, así que procurarei dar un par de exemplos, e advertencias, e aínda que non saibas moi ben por que, podes empregar o máis adecuado. (Por suposto dende o meu punto de vista). 

Comezo lembrando que o uso de determinados navegadores baixo software privativo (windows, MacOS...) son na maioría de casos instalacións modificadas para funcionar neses sistemas, pois a maioría proven do software libre, e os seus sistemas nativos (nos que naceron, e para os que foron ideados) son software libre. Todo o funcionamento de calquera navegador en sistemas privativos pode ser alterado e mal empregado pola natureza privativa do propio sistema. Ten que ver co uso que se lle da á información nese ordenador ,e a licenza que ten o sistema, que é privada. Está todo no contrato ese da instalación que ninguén le. Os navegadores serán mellores ou peores, pero soamente poden funcionar correctamente en software libre. 
Imos empezar cortando unha cabeza. Que rode e desapareza. Internet Explorer leva sendo un pesadelo tanto tempo que parece normal que exista. Non se debe empregar este navegador, se é que se lle pode chamar así. Nos test e probas que regularmente se fan dende diversas plataformas, este programa fai o ridículo continuamente en eficacia e fiabilidade. Non respecta os estándares informáticos, e enriba é feo. Pero todo iso podería pasarlle a calquera. O peor non é iso. Dende que naceu no seo de windows, foi sempre moito máis que un navegador, e funcionaba (e funciona) tan unido ó sistema operativo, que chega a levar a cabo tarefas de administración do sistema, e cousas varias que o levaron dende sempre a ser o trampolín perfecto dos hackers e crackers para facerse co control do ordenador , e introducir os mal chamados virus no sistema. 
Safari é como todos os programas de MacOS. Correcto e funcional. Nada novo. 
Mozilla Firefox foi o primeiro navegador libre que acadou cifras de uso grandes. É un navegador seguro, ampliable e moi versátil. Ten unha colección de complementos envexable, e o único que se lle pode reprochar é que se convertera nunha aplicación tan ampla, que ás veces vólvese algo pesado e aparatoso. 
Ópera comezou como trialware (versión de proba con opción de compra). Comezou como un navegador con novas funcionalidades de seguridade. Hoxe é un bo navegador. Moi lixeiro, rápido e sinxelo. 
A miña estrela é Chromiun. Chrome... Non. Chromiun. Para que se entenda. Chromiun é o navegador máis equilibrado en canto a fiabilidade, rapidez de carga, seguridade e personalización, aparte do seu sinxelo manexo e facilidade de aceso a webs habituais, etc... 
Entón vai unha empresa privada (Google), e modifica o código fonte do Chromiun, o colorea dos colores da empresa, engádelle seguimento de uso e outras lindezas espías (se queres chamámolo marquetin) e regala Chrome como se fora unha panacea, facendo sombra ó realmente auténtico e bo, expandéndose moito máis que o orixinal, e enriba con ese aura de software libre. Por non falar de que como emprega código aberto, vai xenial... 

Todos os dados que escribes no navegador son as páxinas que visitas, as cousas que buscas, códigos de contas bancarias, nomes de usuario, contrasinais, correos electrónicos, os teus escritos... Sen ter que escribir nada, os horarios nos que te conectas, dende onde, dende que ordenador, que descargas ou ves en liña (é o mesmo), o que reproduces no teu ordenador... 
Todos estes dados pasan a través dun navegador que ten a capacidade de manter conexións seguras, de conservar inaccesibles os dados privados do usuario... Ou dun navegador que envía os teus dados persoais a unha empresa privada, ou que ten fallos de programación que se traducen en fallos de seguridade (mala política se pretendes empregar algún servizo bancario). 
Se o pensas así, parece convínte escoller correctamente o teu navegador, e repasar o de arriba. Eu emprego Chromiun.

A miña opinión

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

Ser técnico informático, é ás veces, como ser o gurú do usuario. É como falar co médico. Non podes inventarte nada, pois corres o risco de ser desenmascarado, e no caso de saírte coa túa, o resultado pode ser letal. Procuras decir exactamente o que te gustaría que fixera o teu ordenador, recoñeces que levou un golpe, ou que andiveches. E dicilo con verbas propias, para que se entenda. Procuras deixarte levar, e pelexas con ideas preconcebidas, por medo a estar realmente equivocado. Por outro lado desconfías de que o resto teña realmente idea do que fala. Cando escoitas suficiente termos en marciano, cedes un pouco, e empezas a escoitar, porque ate entón, de iso… nada. O que ve o técnico moitas veces, é o talento desaproveitado do usuario, e o infraempregado da máquina, e pensa do que serían capaces de facer con software libre. O realmente interesante é cando te soltas e empezas a votar unha ollada a toda esa informática real, que supós que non precisas porque tí xa tes ordenador, que como din os optimistas “vai moi ben”. Esta afirmación para un informático informado, é como a pretensión de vaciar o oceano para ver qué hai na superficie do fondo. A idea é moi humana, pero a realidade é outra. Eu entendo o coñecemento como algo limitado pola interveción do resto. Se bem hai moitas cousas que non, a informática real é unha nova ferramenta de moito valor, que estanos levando a situacións impensables hai pouco tempo. Boas e malas. Algunhas magníficas e úteis para todos, e outras terribles e incluso delictivas. Temos o turno histórico de cambiar o rumbo do emprego do software, e por conseguinte da informática en xeral, e mirar pola herdanza tecnolóxica que deixamos. Pero non soamente no senso positivo de empregar software que respete as liberdades das persoas, senon tamén de evitar o uso de software que as vulnere, e a súa expansión.

Anque non o pareza, hai moito tempo que decidín non intentar convencer a ninguén de migrar a software libre. É contraproducente. Acabas sendo obxectivo da vinganza de anos de maltrato informático ó usuario, que por fin personaliza ó suposto “informático”, para decirle catro verbas. E pretende que cambie o sistema operativo (que é o sistema que opera). A experiencia ate o de agora con respecto ós cambios de sistema operativo consisten en dar tumbos entre novas versiós de colorines de programación basura, enchoupadas de promesas de solucións que nunca chegan, que supéranse a sí mesmas unha tras outra como super evolucións dunha serie manga. Pode que para o neófito, isto poda parecer simplemente unha estratexia mellor ou peor de marquetin, pero para unha persoa que coñeza os oríxenes do software, cómo se elabora, e as opcións informáticas a día de hoxe, é motivo de vergoña allea. E o peor é ser testigo dos continuos abusos do software privativo contra as liberdades seculares dos nosos semellantes con tal descaro, oculto tras cortiñas de publicidade, apoiados na ignorancia por parte do común da existencia sequera de software real, do que xa pode facer uso.

Mestre ven de “mostrar”. O mellor xeito de ensinar, e precisamente mostrar as cousas. O rexeitamento inicial é lóxico, pois demostra a vontade da xente de preferir tomar as súas propias decisións. Observar, tomar partido, e decidir. Se son auténticas, serán adoptadas fácilmente.

Ñu, e a informática real, non ofertan panacea nengunha. Non compite como unha empresa máis, porque non o é. O software libre é o desenrolo do software no senso estricto da palabra. O resto de programación (a privativa), é un producto comercial de moito valor económico e pouco valor informático. O que tes cando manexas software libre é unha ferramenta multiusos capaz de facer absolutamente todo o que se pode facer cun ordenador. Que para iso está.

 

A Casa de Música

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

O Software libre xa deu froitos maduros para que os gocemos os que non temos medo á informática. A empresa de software privativo, vese freada e condicionada pola necesidade de facer as súas versións de aplicacións dun xeito que o avance e perfeccionamento do mesmo convértese nunha película. Imos poñer un exemplo coñecido, e pensemos en que podemos estendelo dende a máis simple aplicación ate a máis complexa. O noso caso vai máis ben pola complexidade. Gravación, mestura e masterización de Audio. Durante dous anos empreguei software privativo para gravar en estudio. As necesidades do estudio son cousas serias como a fiabilidade, o coidado no manexo dos datos para non perder información, estabilidade do sistema, etc… é dicir, trátase dunha actividade profesional, e tes diante sete músicos con ventos, guitarras, paos de auga… e todo debe ser monitoreado, correctamente gravado, editado con garantías, mesturado con boas ferramentas, e masterizado con gusto. Para traballar con son, o que había a man era una tarxeta de son profesional chamada DIGI002. Un modelo de tarxeta da marca DigiDesign. Probablemente a máis extendida no eido da gravación profesional Esta marca ten contrato de exclusividade con Microsoft e Apple (non sei nin me interesan os detalles), ate o punto de que soamente en sistemas operativos concretos (Windows e MacOS), tes os “controladores” que permiten manexar esta marca de tarxetas. Así, tiña dúas posibilidades: 1. Instalar o software de gravación nun PC con Windows. 2. Instalalo nun Mac. A primeira opción causoume un impacto que aínda doe. As continuas caídas do sistema, as incompatibilidades entre as versións, en definitiva, a pouca fiabilidade do sistema e en consecuencia do propio software que precisaba para gravar. Isto inclúe a perdida de pistas de audio, o atraso na entrega dos traballos, a repetición ate o cabreo dos músicos por malfuncionamento do equipo, a perdida de horas de traballo de mestura sen outra posibilidade que volver a empezar de cero, e a miña propia frustación laboral. A segunda opción foi moito máis pacífica. O mesmo software de gravación nun MacBookPro. É un hardware moi bo, e o software apenas deu algún problema de cando en vez. O gasto que representou?.. Pois supoñamos que xa tes un PC (portátil ou de escritorio), 700 € do software (neste caso Avid- ProTools). Logo 1400 do MacBookPro e outros 700 do ProTools para Mac (porque non serve o mesmo, por suposto). A tarxeta uns 600 € de segunda man. (Podes mercala nova por preto dos 1000 €, incluído o software). Pasado ese tempo e esa experiencia, alí vou eu a buscar o xeito de facer isto con software libre e “liberarme” desas cargas.

Algúns fabricantes de tarxetas de son non participan deste comercio atroz, e fan pública a estrutura electrónica das tarxetas que fabrican, para que os programadores podan libremente desenrolar os seus controladores. É o caso de FocusRite. Merquei un modelo desta marca (Saffire PRO10 I/O), que en algúns aspectos é superior á DIGI002. Para empezar ten o dobre de entradas de audio tipo Canon, pesa e mide a metade nas tres dimensións, e costa menos da metade. Agora ven o tema do software. Que programa empregarei para todo iso? Por suposto, podo volver empezar. Nun PC con Windows, instalar un ProTools; enfermar. Logo nun Apple con Mac OS instalar de novo ProTools; arruinarme. Pero ese non era o plan. A tarxeta pódese manexar dende ÑU con Linux. Xa teño instalado un sistema operativo magnífico. Un UbuntuStudio, un deses “sabores” do software libre, dirixido ás persoas que traballan principalmente con audio, imaxe e vídeo. O programa editor de audio máis completo para ÑU é “Ardour”. Contempla tódalas posibilidades das aplicacións privativas e máis. É moito mellor por varias razóns: 1. Empregado sobre un sistema operativo ÑU, todo é máis estable. Todo corre sen problemas, e o programa nunca se vai ver “boicoteado” por sistemas inoperantes como por exemplo… Windows. 2. As versións de Ardour van tamén numeradas coma outros programas, pero hai que comprender o funcionamento deste tipo de software (e refírome a todo o software libre). As actualizacións son continuas. Se se detecta un erro no programa, ou se desenrola unha mellora, por pequena que sexa, actualizarase inmediata e automaticamente. Isto quere dicir que o programa está actualizado “a día de hoxe”. Non hai unha empresa que decide cando sacar o produto, como publicitalo, se publicar ou non un parche de seguridade, ou se regalarlle ós usuarios adhesivos super chulos. Custe de todo isto: Tarxeta Focusrite: 350 €. Software: 0 €.

Software público XA!

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

Hoxe quero facer unha chamada a tódolos educadores profesionais, responsables de educación, ou pais e nais que pretendan educar na informática ós nosos menores.

As escolas deben ensinar unicamente con Software Libre.

Tres razóns socioeconómicas e unha práctica:

A primeira e máis superficial, é a de economizar. As escolas dos nosos nenos, pagan por empregar software privativo. Moitas xa migraron a software libre, aforrando moitos cartos que agora poden inverter noutras necesidades. Algunhas empresas de software privativo, e os políticos e políticas que as amparan, levan a cabo un plan malévolo que consiste en “regalar” ou rebaixar moito o prezo de “versións educativas”, para converter ós nenos en adictos a ese software. É un plan de dependencia. A empresa desenroladora de software privativo fai uso e abuso da ensinanza pública e privada para inculcar unha dependencia permanente a toda a sociedade. Cando un estudante remata os estudios, xa non goza desa vantaxe educativa, e se vai traballar a unha empresa, ou pola súa conta, rematará traballando con software privativo, pagando licencias e perdendo as súas liberdades de uso informático. A escola ten a obriga e misión de educar ós novos cidadáns como membros dunha sociedade capaz, forte, independente, solidaria e libre, e isto soamente pode facelo se emprega software libre. As escolas deben eliminar o software privativo dos seus ordenadores, e migrar a software libre, instalándoo, á vez que debe distribuílo entre os estudantes para darlle unha opción informática libre e real coa que poder desenrolar as súas actividades no presente e no futuro. E os estudantes deben (e poden) esixilo. É responsabilidade de toda a sociedade e en particular dos educadores velar pola liberdade e herdanza informática dos menores.

A segunda razón é fundamental para o propio desenrolo do software. Para que xurdan novos programadores, e para facer un completo uso do software e os seus beneficios, os alumnos deben ter aceso ó código do programa para poder facer quizá algún pequeno cambio. Logo outros máis en profundidade, e así ate aprender os principios da programación, tamén como posible ocupación profesional. Soamente o software libre permite a educación informática real.

A terceira razón e máis importante é a educación na cidadanía. Na escola, non soamente se poden ensinar feitos e técnicas. Hai de desenrolar e educar ós nenos no espírito de boa vontade e no hábito de axudar ó próximo. Isto, de novo, mostra un único camiño honesto.

Todas e cada unha das escolas deben contribuír a dirixir a sociedade cara á liberdade e a solidariedade social. Isto non é viable premiando a exclusividade, o escurantismo e a individualidade e competencia típica da informática e as licenzas privativas.

A razón práctica é a propia perfección do software libre. Para quen non o manexe, direi que non é difícil imaxinar un software real, un emprego da informática e os ordenadores distinta na que todo funciona, e as posibilidades son infinitas. Todo o que se pode facer cun ordenador, é posible facelo con software libre. Polo tanto, non ten senso mercar sistemas privativos incluídos ou non nos equipos, pois existe algo moi superior en calidade, que ademais é libre e gratuíto.

Un concepto novo. Algo que hoxe comprenderemos facilmente se o chamamos polo seu nome. Software “público”.

O exemplo perfecto de sistema operativo dirixido á educación é Edubuntu. Baseado en ÑU con Linux, inclúe:

-Un sistema operativo completo, con aceso á instalación de tódolos programas que existen para ÑU, que son todos. En Edubuntu ven preinstalada unha completa suite ofimática, programas de ensinanza e aprendizaxe, ensinanza preescolar e moitos máis recursos accesibles e clasificados por categorías. Coleccións completas de actividades para nenos dende 4 ate138 anos con aplicacións didácticas sobre tódalas materias. Debuxo, matemáticas, física, química, astronomía, idiomas…

-Un sistema integral de escolas. Horarios, reservas de aula, material, documentación…

-Asemade un terminal de servidor e cliente para redes de ordenadores. Este punto é moi importante pola existencia das ferramentas “web”. A maioría destes programas, e moitos outros, son sensibles de ser empregados como servizos web, co que o usuario se “conecta” a un servizo informático navegando a través dunha simple páxina web.

Toda a información que se precisa, así como as instalacións dos sistemas operativos completos, e miles de programas informáticos elaborados en colaboración entre millóns de programadores de todo o mundo, así como a documentación para poñelo a funcionar e manexalo a tódolos niveis están a disposición de calquera cidadán na Internet. Aquí ponse en valor a importancia da información e o asesoramento informático preciso para acertar na elección de sistemas operativos ou “sabores” do software libre.

 

Software de deseño

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

A informática real é unha ferramenta magnífica. Permite entre outras moitas cousas levar comodamente unha xestión empresarial profesional en calquera negocio. A maioría de nós empezamos a incomodarnos cando chega o momento de concretar algún tipo de control informático de xestión, máis ou menos avanzado. Xa bastante tes co traballo que dea, para empezar a facer de técnico. Por suposto, moitos proxectos non teñen sentido sen unha xestión informática completa. Contabilidade, xestión de nóminas, facturación e axenda, os catro pes da mesa da empresa. Outros precisamos aplicacións menos complexas para levar unha axenda persoal, unha contabilidade caseira, ou unha máis dirixida á cotización e traballo autónomo.

Unha das mellores historias sobre software relacionado con isto é a da actual Guadalinex. Dende a “Junta de Extremadura” promoveuse e xerouse un sistema operativo baseado en software libre, en parte pola imposibilidade de manter economicamente as licenzas de software da propia institución, e tamén, por sumarse ós movementos de desenrolo de software e mantemento informático real, incentivando a contratación de xoves programadores, e coa posibilidade de poñelo á disposición de tódolos cidadáns estremeños, os seus pequenos negocios, e do resto do mundo. Chamouse GnuLinex. Finalmente uniron esforzos coa “Junta de Andalucía”, e actualmente van xa na novena versión deste sistema. Aparte de aplicacións completas de contabilidade, nóminas e facturación (ContaLinex, FacturLinex, NominaLinex), foise estendendo a “sabores” dirixidos a propósitos específicos, e hoxe conta xa son unha boa listaxe de sistemas completos dirixidos a bibliotecas (BIB), centros de día de maiores (CDM), centros educativos (Deu), para ordenadores antigos (Mini), para a Universidade (UCA,US), para a administración pública (GECOS), para zonas de autoxestión de emprego (ZA), e por suposto unha versión básica de propósito xeral (refírese a por exemplo a xestión informática completa dunha empresa), chamada Base, publicada, mellorada e actualizada unha vez ó ano.

Todo este software, está a disposición de calquera cidadán, de xeito libre. Tamén gratuíto. Tendo en conta a súa fiabilidade, comodidade e continua mellora, mais parece que a alternativa é o resto.

O máis interesante de todo isto non é tanto en poñerse dun ou doutro lado, iso vese có tempo, se non o camiño que segue o software real. Pola súa propia dinámica de avance, cambio, mellora e actualización, hoxe en día, con asesoramento informático real, calquera empresa, autónomo ou institución, pode liberar os seus ordenadores, e empregar os avances informáticos actuais. Queda cada vez máis atrás os continuos erros, os virus, ou as interminables ofertas de software específico, co que precisabas unha aplicación para cada cousa que facías. Co software libre aparecen estes “sabores”, que son sistemas operativos completos con tódalas aplicacións necesarias para levar a cabo calquera tipo de proxecto (como é lóxico). Persoal ou comercial. Dirixido a calquera propósito. Artístico, empresarial… Como todo o que se fai neste mundo do software libre existe unha condición sen excepción para todas as aplicacións que se publican, e é que teñen que estar completamente documentadas. Grazas a isto, nunca estás sen opción de arranxar algún problema, e podes aprender a manexar calquera programa na profundidade que te interese aprender. Todos teñen incluída unha axuda completa e cómoda para aprender dende cero ate manexar as funcionalidades máis complexas que teña. En tódolos idiomas, claro.

Pois penso que este “software de deseño”, é cun pouco de perspectiva o que máis adiante nos pareza “normal”. Isto é, se abres unha biblioteca, empregas o software adecuado, unha versión como a mencionada. Inmediatamente tes as bases de datos para libros, axendas de traballo, control de préstamos, etc… Se traballas con música, instalas Musix, ou Ubuntu Studio, e tes editores de audio profesionais, software Dj, caixas de ritmos… Obviando as necesidades que son comúns á maioría. A ofimática, a reprodución multimedia, web… Un negocio, e manexas bases de datos, contabilidade, facturación… Un concello e tes ofimática, bases de datos, xestión de medios, servizos públicos, web… O grande que sexan as necesidades de calquera proxecto non é obstáculo para xestionalo de xeito práctico e adecuado. E o adecuado é empregar software libre. É curioso como as migracións a software libre na empresa, comeza moitas veces polo simple aforro que representa, e acaba sendo a solución definitiva para non volver a preocuparse pola “informática real”, mais que polas inevitables avarías lóxicas da electrónica e o dixital.

Inocente

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

Non tes ti a culpa de que o teu ordenador lamentablemente pertenza ao grupo de máquinas que estenden polo mundo virus informáticos capaces de facer cousas como enviar información persoal (relevante ou non). Ou facer perder información no limbo virtual. Facer que un ordenador deixe de funcionar correctamente. Que o navegador se converta nun portal pornográfico. Que o funcionamento sexa unha proba persoal de paciencia e sangue fría. Que os teus contrasinais, dados persoais, direccións web visitadas, números de conta, aplicacións empregadas, horarios de sesións, comunicacións escritas, de audio, ou vídeo sexan copiadas e revisadas por servidores, enviados a unha empresa privada, ou a calquera individuo con mellor ou peor intención. Cando empregues o teu ordenador, mira á webcam, sorrí, e saúda, porque pode que alguén estea rexoubando o que fas. Os virus informáticos son (basicamente) pequenas aplicacións, que aproveitan erros de seguridade na programación do sistema operativo para tomar o control dalgún xeito. Pode facer desaparecer información, copiala e enviala pola rede, facer malfuncionar algún dispositivo, ou todo o sistema… Os virus informáticos NON EXISTEN. A analoxía coa enfermidade humana é errónea por moitos motivos. O principal, é que non proven dun elemento externo común para todos. Os virus son programados por persoas por distintos motivos. Poderiamos dicir, que Microsoft Office é un virus. Por que? Porque fai funcionar mal o sistema. Ralentízao, perde información, envía información privada ós servidores da empresa antes mencionada… Quero dicir, que o problema proven do sistema. Cando presentaron Windows XP, a propia empresa recoñeceu que tiña miles de erros de seguridade. Que significa isto? Significa que a empresa pon á venda un sistema operativo, sabendo e recoñecendo, que está estrado de erros de programación, que non se solventarán inmediatamente. Pode (pode) que máis adiante se programe un parche, e apareza unha “actualización de seguridade”. Por suposto isto é anti-informática. A empresa ten unha data de presentación de produto, e punto. A quen lle importa se funciona ou non? Para cando sexa absolutamente insostible con esas capas de costra informática disfuncional, xa te venden o novo cun numeriño grande en plan “9”, como se viñera do espacio exterior.

Tampouco tes culpa de dinamitar a educación informática dos nenos, que deberían empregar a informática de xeito libre e práctico, non difundir as ideas monopolistas de ningunha empresa.

Tampouco do bloqueo e “diferenciación” entre usuarios, facendo que deixen de funcionar e de ser compatibles as propias versións de sistemas operativos e aplicacións ofimáticas, evitando estándares. Nin de reforzar os sistemas como DRM (xestión dixital de restricións), que é como un control remoto do que podes ou non podes copiar, ou reproducir no teu ordenador persoal. Tampouco de apoiar os intereses monopolistas en cuestións de seguridade informática (programas antivirus, firewall…).

Non terías a culpa se non fora porque existe unha “Informática Real”. Existen sistemas operativos serios nos que o propio concepto de virus é absurdo. Serían erros na programación. Esta programación é texto (código) que está a disposición de millóns de programadores que acoden a “depuralos” (isto é corrixilos), coa vantaxe daquela máxima de que contra máis persoas participen, máis fácil é solucionar os erros. Isto, de novo, axúdanos a comprender o aspecto vacilón de quen emprega software libre. Para esta persoa, non existen estes problemas. Os sistemas GNU/Linux, unha vez escritos, pasan a ser versión “alfa”. Son empregados soamente por expertos e persoas familiarizadas cos problemas que podan xurdir, para comezar a arranxalos. Cando xa é unha versión “inestable”, pasa á ser versión “beta”. Ábrese a máis usuarios. Podes descargala, e empregala, sabendo que está en fase beta. Convérteste nun beta-tester. Testeas o sistema. Probas, forzas e empregas as aplicacións en profundidade… para reportar erros, e colaborar na depuración do sistema. Cando os erros son xa menores, ou están solucionados, pasa a ser versión “estable”, que é a que empregan os usuarios comúns (ti mesma), que teñen garantido un funcionamento correcto do sistema, e que non poñen en perigo a túa información, a túa privacidade, ou o teu propio ordenador. Para chegar a esta fase, poden ter pasados meses sen que se detectaran erros importantes de seguridade ou de funcionamento (que para o caso é o mesmo). Para facerse unha idea, algunha versión “servidor” (versións empregadas nas grandes máquinas de internet para darnos conexión, ou dar servizos web, ftp, etc… ) mantén “records” de anos sen dar un simple erro. Non sei se me explico… Inocente, inocente.

A lo loco

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

Instalar software privativo. Eu entendo que haxa xente que se moleste en transgredir a lei para poder infrautilizar o seu ordenador. Eu mesmo o fixen durante un tempo. Pero mellorei. Por suposto, a empresa propietaria de software non se molesta en denunciarte ás autoridades. O teu caso non é relevante. O relevante é que o empregue a maior cantidade de xente posible na súa casa. Como é o que coñeces, e xa bastante sofres con el, queres o mesmo no traballo. Feito. Alto! Na empresa hai que ter as cousas en regra. Ese software ten copyright, e pertence a unha empresa. Poden denunciarte (e están no seu dereito). No concello tamén. No hospital tamén. Na escola. Na Xunta. En cada oficina pública. En TODAS. Así, cada ordenador (milleiros) ten (e debe ter por lei) a súa licenza en regra, pagada e facturada. Licenzas. Sistema operativo, suite ofimática, editores de audio, video, CADs. O que se precise. A xente segue a pensar que non paga por isto, e si o fai. A través dos seus impostos, na sección presupostaria de “gastos informáticos”. En realidade, estamos mantendo unha industria obsoleta e ineficaz de desenrolo de software que ten moito que ver cos debuxiños da maldita televisión, o marketing, os i-cousas, e o capitalismo salvaxe, e pouco co software.

Un dos contos máis contados é o da ocasión na que intentamos pasarlle un arquivo de texto a un compañeiro nun pendrive. Tárdase aproximadamente 3 días. Quedas con el nunha cafetería, e de paso charlades, que para iso sodes colegas. Pero resulta que no seu ordenador non pode ler o arquivo porque emprega un procesador de texto de marca, que é unha pataca con ollos. Non debera pasar nada. É un simple arquivo de texto con formato. pero é que resulta que ti o escribes na túa casa coa túa pataca versión 2010, e a súa naceu no 2003, e claro, as versións son distintas, e o de 2010 pode ler os de 2003, pero o de 2003 non pode ler os de 2010, porque aínda non se vira tal. Mira ti. Hai que ser inútil para programar unha aplicación así. Porque iso é por non saber. Ou non? É dicir, a empresa que vende ese software saca moito proveito de que ti queiras andar á última coa túa suite ofimática, e resulta moi convínte que sexan incompatibles. Cada nova versión véndese por separado en estuchiños de plástico de cores con fotos conmovedoras ou xa preinstalados no ordenador que mercas. Pero como es máis listo ca eles, o instalas ilegalmente cunha copia con copyright non autorizada e así podes seguir vendo como se colga o ordenador, ou como desaparecen arquivos coma nun truco de maxia. Gratis.

 

O software real, é o libre. Desenrólase en continua interacción entre os programadores. Todas as versións dos sistemas operativos actualízanse igual que tódalas aplicacións. A diario. Con iso si que estás á última. Estes sistemas están ideados dende o berce para traballar en rede, e o “tempo” e as “versións” voan e avanzan moitísimo en meses. E ti podes instalar todo o software que podas precisar ao nivel de usuario, profesional, educativo, empresarial, editorial…, de xeito libre. Non só gratis. E facéndoo, colaboras de moitos xeitos só por empregalo, pois hai cuestións estadísticas, reporte de erros, e outras que dependen de que haxa moitos usuarios. Contra máis, mellor para todos. E dende o coñecemento por experiencia en cursos, obradoiros, e traballo, podo asegurar que calquera persoa pode manexar un sistema GNU/Linux dende o primeiro momento coa mesma soltura que habitualmente manexe outro. Mellor, porque todo é máis intuitivo, sinxelo, e fácil de empregar.

Todas as versións das aplicacións e sistemas operativos novos son compatibles coas anteriores, de xeito que nunca perdes información, nin tes problemas de compatibilidade entre absolutamente todo, incluída a comunicación por rede, por suposto. Isto é posible porque cada movemento e avance na construción deste software, faise dende premisas estándar. Todo tende a ter unhas normas comúns para intercambiar información (AKA comunicarse) con eficacia.

Mención aparte merece o caso de que ti (emisor) manexes software libre, e o teu compañeiro (receptor) manexe software privativo. Tamén é compatible, porque conta con recursos propios e libres para crear arquivos que as aplicacións “limitadas” con copyright poden ler. Isto explica esa inquietante calma e aparente vacile do que emprega software libre. Non ten ese tipo de problemas. Pode gardar os arquivos en formatos lexibles para tódolos ordenadores do planeta. Por suposto, o sistema cando vas a gardar algo por exemplo en .doc, advírteche que non é seguro gardar información así, “a lo loco”, e suxire facer unha copia en formato estándar (que será lexible correctamente en calquera ordenador con software libre por sempre). E así con todo. Mola.

A mente colmea

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

 

 

Mente colmea: É unha consciencia ou intelixencia que xorde da interacción “colaborativa” de individuos. Algo novo, que só existe a partir desa colaboración, e non existe a nivel individual.

 

É difícil abstraerse da nosa condición animal para observar o moito que nos condiciona a comunicación, e o costume. Aceptamos sen mais cousas que despois desprezamos en conversas de cafetería. O coñecemento humano é unha herdanza en dereito de todos, que sistematicamente é secuestrada con patentes e copyright, e comercializada sen escrúpulos por nós mesmos, ante o medo que produce a sabedoría do resto. Explícome. As leis e os estados que as amparan, teñen unha tendencia autodestrutiva a pechar, limitar e privatiza-lo coñecemento. Así, a tecnoloxía, é unha especie de produto estrela que o comercio pon a disposición do consumidor en doses individuais de pronta vasoira electrónica plástica tóxica.

A mente colmea é a interacción do coñecemento de tódolos individuos para a mellora de condicións de vida de todos. As redes informáticas teñen o valor único de poñer en comunicación directa a miles de millóns de persoas en segundos. Isto ten que dar resultados magníficos, e o lóxico é que todos saiamos gañando, pois a información axúdanos constantemente a mellorar e progresar.

É o propio coñecemento humano o que se está a dixitalizar. Logo de documentalo, é accesible para o resto da humanidade.

Permanecer en segundo plano, foi no fondo inevitable para o software libre. Dende o principio, hai máis de dúas décadas, a industria en xeral, ignorouno e desacreditouno pola simple inercia que ten de destruír todo o que considere competencia, tal é a mecánica desta economía. Miremos ou non para outro lado, o fito histórico que estamos a vivir, é a construción dun estrato tecnolóxico único e inconmensurable. Temos o berce da informática futura. E digo “temos”, porque realmente está a disposición de toda a humanidade. Isto foi grazas á iniciativa de Richard Stallman, e dos millóns de colaboradores que o apoiaron nun ou noutro senso (inclúome), ao desenrolar GNU paralelamente a unha licenza “libre”, en vixencia, chamada GPL (General Public License; Licencia pública xeneral”). Isto impide á economía de mercado salvaxe fagocitalo coma o resto, pois é público, e non pode “mercalo”.

Isto pode soar estraño, mais podemos atopar algún outro exemplo de persoa normal, que pense algo distinto do resto. Sempre propoño ó Doutor Alexander Fleming. Bo exemplo. Descubriu a Penicilina G (hai varias penicilinas) en 1928. Renunciou a patentar o descubrimento, porque entendeu que era preciso espallalo o máis rápido posible para salvar vidas. Algo así como a “sanidade pública”! Isto ten que ver coa sanidade.

A compravenda de produtos novos e de segunda man na rede, é xa tan grande, que aparte das transaccións habituais, ten a súa propia banca e moeda. Isto ten que ver coa economía.

A difusión de pormenores e o feito de esquivar a censura nos medios tradicionais como a maldita televisión, fai das redes sociais unha potentísima ferramenta de denuncia social. Isto ten que ver coa política.

Hai un conflito. Un grande. A difusión da información “en bruto”, non é soamente a divulgación de dados máis ou menos prácticos. En poucos anos, reveláronse técnicas profesionais en tódolos eidos, desveláronse segredos censurados de delincuencia estatal, e hoxe podes aprender ti mesmo a construír algo, ou a controlar calquera práctica ou disciplina. Coa limitación por suposto que conleva a impersonalidade do medio. Isto ten que ver coa educación.

 

Estes e máis aspectos das redes informáticas de comunicación, transgriden a lóxica do devir contemporáneo da orde social, política, económica… Xorde unha “democratización” (no senso literal da palabra para non confundilo coa denominada democracia na actualidade) en tódolos eidos. Cada persoa que participa da rede, crea, e move a propia rede.

Chegados a este punto xa temos varios pasos dados. Temos a tecnoloxía das redes, temos todo o coñecemento vivo e antigo a disposición, temos o software libre para manexar as máquinas. E somos lexión. Falta unha rede libre. Cunha rede libre poderiamos usar os servizos de software libre de videoconferencia, servizos web (apache, n-1,…ou sexa todos), acceso á wikipedia e toda web con licenzas libres (archive. Jamendo…). Poderíanse empregar tódolos servizos do concello, xunta e administración, incluídos servizos sanitarios, trámites administrativos, información ao cidadán… Cultura. Montamos unha?

 

A parte dura

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

A parte dura

Hardware: Conxunto de compoñentes que integran a parte física dunha computadora. Son as partes “tanxibles” dun sistema informático, un robot, unha cámara, un ordenador, ou un reprodutor. Ven sendo a parte dura; o que podes golpear.

 

Todos pensamos que precisamos algún trebello “tecnolóxico” para non quedar apeados do actual curso da vida. As comunicacións, e a información en xeral, está dixitalizada en boa medida. As cousas realmente importantes están na rúa, na xente, e na natureza. Tamén existe un mundo virtual cheo de posibilidades que moitos aproveitamos, e ás veces sufrimos. Habería que lembrar a cada momento qué utilidade damos a cada dispositivo, e veriamos que empregamos unha porcentaxe ben pequena das posibilidades que teñen.

Un ordenador é unha máquina de infinitas posibilidades, porque a xente que os manexa ten infinitas ideas e iniciativas.

Realmente, non é o hardware o que nos vai a limitar nas nosas actividades, se non as nosas iniciativas e coñecementos no mellor dos casos. No peor e máis común estaremos limitados polo software, porque funciona caprichosamente, ou non temos aceso a aplicacións (programas informáticos) completos e adecuados ás nosas necesidades.

A integración dos compoñentes levounos xa a manexar aparellos “futuristas”. Tabletas, televisores “intelixentes” , portátiles, teléfonos (estes tamén intelixentes) ou Pcs de escritorio.

A cultura do consumismo, queiras que non, aféctanos a todos nunha ou noutra medida. Medida que comprobamos facendo recopilación dos aparellos que manexamos habitualmente.

O que maiormente ves pola rúa son teléfonos monopolizados polo whatsap. Os seus donos teñen moi pouco tempo para atender a realidade, e os que o sofren quéixanse do pesados que son o resto.

As tabletas normalmente son un complemento de viaxe. Unha especie de axenda, que cada vez achégase máis a un “portátil”. Moi práctico.

Os televisores “intelixentes”, son teles con dispositivos tradicionalmente empregados na informática. O peor que teñen, é que están destinados a ver a maldita televisión.

O portátil desbancou hai tempo ó PC de escritorio, pois é o mesmo, coa vantaxe da portabilidade.

 

Todos estes equipos son de transición. Transición a outros equipos máis potentes e con máis capacidade en tódolos sentidos. Loxicamente, a tecnoloxía avanza, e vaise integrando e combinando. Existe unha especie de “teito” funcional, que xa sobrepasamos hai anos, polo que os ordenadores poden facer de xeito relativamente cómodo, cousas que antes eran exclusivas de profesionais. Retoque fotográfico, edición de audio, vídeo, etc… Isto ten moito que ver co denominado “intrusismo laboral”, porque calquera persoa, pode na súa casa gravar un disco, retocar ou crear imaxe, ou mezclar unha película.

Pero é absurdo falar de hardware sen ter en conta o software. A maioría dos ordenadores que ofertan os exhaustos vendedores de novidades, son aparellos excesivamente equipados para xustificar un custe demasiado alto. O primeiro que fas cando o mercas, e pagar (incluído xa no prezo para que non te enteres) o custe do sistema operativo. Normalmente polo máis moderno sistema inoperante de colorines cun numeriño detrás. Non tes dereito ó soporte físico cunha copia (nun DVD, por exemplo). Isto sería unha molestia para o distribuidor. Entón cópiano no disco duro ocupando espacio, no que chaman “sistema de recuperación”, que consiste en esperar a que se encha de virus, se desconfigure algún dispositivo, ou simplemente deixe de funcionar, ou o faga a ritmo xeolóxico. Para que? Para volver a instalalo de cero, e voltar esperar a que pare.

Existen equipos que non inclúen sistema operativo (coa conseguinte rebaixa no prezo) coa idea de que ti mesmo instales o software, e incluso comezan a aparecer modelos que preinstalan software libre.

E por que toda esta volta polo software se estamos falando de hardware?

Porque as claves do valor do hardware, non están nas especificacións técnicas. Non cualitativamente. Non é mellor por ter máis RAM, ou maior disco duro. Porque o valor o definen varias cuestións:

1. Para que queres o equipo?

2. Canto estarías disposto a pagar?

3. Canto queres que dure?

4. Empregarás Software libre?

Cal é a diferencia entre empregar un ou outro software? Pois non é trivial. Imos coas verdades como percebes:

– Calquera equipo é sensible de manexarse con software libre.

– Este software manexa o hardware con moita máis fiabilidade, rapidez, coidado e rendemento.

– Podes empregar tódalas funcionalidades do equipo dende o primeiro momento.

– Por moi antigo que sexa (poñamos… dez anos), podes reproducir calquera tipo de arquivos, conectarse e navegar con normalidade, traballar con ofimática, audio … Isto é posible porque existen o que chamamos “sabores” do software libre, que son sistemas operativos preparados, e ideados dende o berce, para instalar en equipos “modestos”, con hardware obsoleto, mantendo a calidade e posibilidades do sistema operativo como os máis modernos, e actualizables.

– En canto aos novos equipos telefónicos, lembremos que non terían sentido se non empregaran (os mellores) “Android”, que por suposto, é software libre.

 

Mención especial merece o concepto de “hardware libre”. É complicado de explicar. Son os dispositivos de hardware cuxas especificacións e diagramas esquemáticos son de aceso público.

Isto quere dicir, que os desenroladores de software libre, poden acceder ós sistemas físicos coa información precisa para aplicar o software de xeito aberto. É o caso de UltraSparc. Pode que aínda non sexa algo presente no común, mais está converténdose nunha plataforma formidable para o desenrolo de novo software e hardware entre a comunidade máis interesada na tecnoloxía, que ó fin trae resultados reais e avances importantes ao público en xeral.

 

Eu sempre avogo pola “penúltima tecnoloxía”. Sempre é a máis equilibrada en canto a calidade, produtividade, e prezo. Sobretodo porque conto (contamos) co software libre, e sei que vou a espremer ó máximo as posibilidades do equipo.  

 

 

 

 

Redes en construción

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

Redes en construción


 

Rede Centralizada: Tódalas comunicacións entre os nodos pasan por un “nodo” central. As vantaxes son o control e filtrado de toda a información transmitida entre eles, e a centralización de servizos e comunicacións. As desvantaxes son a sobrecarga de traballo no nodo principal, e a inutilidade da rede en caso de avaría deste. Evidentemente, tódalas comunicacións ralentízanse ao depender tódolos nodos dun único nodo central no que dar ou derivar servizos, tomar decisións, etc… Réxese polo principio de “coñecemento”.

Rede Descentralizada: É a interconexión de nodos centrais de varias redes centralizadas. Alixéirase a carga de traballo dividindo as funcións de control, e o volume de información. En caso de avaría dalgún nodo, a rede non deixaría de funcionar na súa totalidade, a non ser que caera o conxunto “centralizador”, en cuxo caso caería toda a rede. Réxese polos principios de “adhesión”, e “participación”.

Rede Distribuída: Tódolos nodos están conectados entre si. Desaparece a diferencia entre centro e periferia, e a posibilidade de filtro ou control sobre a información. Será unha rede moito máis fluída e eficaz; tanto no común coma en caso de caída dalgún nodo, que non prexudicará no funcionamento de ningún outro. Réxese polo principio de “interacción”.

 

Son as topoloxías de rede. Chamamos topoloxía de rede ó patrón de conexión entre os seus nodos; a disposición física na que conectamos unha rede de ordenadores. Estes tres serían os modelos básicos. Definen estruturalmente tódalas redes. Tecnicamente, poderiamos nomear ate sete estruturas: Bus, estrela, liña, en anel, malla, árbore, e totalmente conexa.

Ah!, pero todo isto é cousa de técnicos informáticos, nerds e iniciados…. Pois non. Porque se ben no eido informático é así, non o é noutros. Que outros? TODOS. Deixemos a informática por un intre, e pensemos na empresa, ou no goberno dunha nación. Estas topoloxías ou tipos de organización, son aplicables á informática, ou a calquera organización para desenrolar unha actividade. Coas vantaxes e desvantaxes características propias de cada tipo. Moitos considerarán vantaxes ó que a maioría desvantaxes, e viceversa. Soamente depende da intención do deseñador da rede. Poñamos exemplos de aplicación destas estruturas en actividades humanas:

Centralizadas: A maldita televisión ou os partidos políticos.

Descentralizadas: O telégrafo, a igrexa católica, ou a wikipedia.

Distribuídas: A blogosfera é o exemplo máis claro.

A elección da topoloxía de rede empregada na Internet tamén é a vontade e decisión de persoas coas súas “intencións”. Sen entrar a sementar inquedas, pasemos por riba dos dous primeiros tipos básicos, e fixémonos no terceiro. A descentralización na topoloxía de rede, fai desta unha rede “ideal” no funcionamento, mais impide o control da información que circula por ela. Existen dende hai anos proxectos de redes “libres”, que pretenden dar unha oportunidade á liberdade e privacidade nas comunicacións. Moitas, por ser unha aventura (fantástica) entre entusiastas da tecnoloxía, dilúense en efectos e popularidade. É o caso de “CompostelaWireless”, e doutras “cidade-wireless”, das cales sobreviven poucas (as mellores). Outras acadan cada vez máis presenza e senso. Algunha aposta pola encriptación de dados empregando a rede Internet. Estas fan circular información tras un velo criptográfico. É o caso de TOR. (The Onion Router). O router da cebola. Unha rede superposta a Internet. Mantén o anonimato, o segredo e a integridade da información. É parte da chamada “Darknet” (rede escura) ou “DeepWeb” (web profunda). n-1.cc, é tamén unha rede distribuída, e convive no seno de Internet. Outras buscan unha liberdade e popularidade distinta; máis aberta e comunitaria, ao comeza-la estrutura da rede dende unha postura libre, pública e gratuíta. É o caso de Güifi.net, no que calquera pode participar co seu ordenador, conformar no seu domicilio un “nodo”, e ampliar e participar na construción dunha rede paralela a Internet, compartindo conectividade, e estendéndoa. Son as chamadas redes “mesh”. Unha volta de rosca máis no funcionamento e principios (para min máis modernos e futuristas que o resto) é o que ofertan redes como “Hyperboria”, que escapa das redes e contidos privados, xerando os seus propios.

De novas atopamos a diferencia entre quen prepara o futuro e quen só o espera. En pé no senso da marcha, algúns miran cara diante. Sentados en sentido contrario á marcha, algúns ven pasar as cousas.

O poder político, e a industria actual mostra en xeral unha incapacidade preocupante por abandonar as obsoletas fórmulas de funcionamento centralizado. Veremos en breve a aparición e crecemento da organización política da rede distribuída. O comercio, a industria e a propia democracia están xa en construción.

 

 

COPIADE, MALDITOS!!

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

 

COPIADE, MALDITOS!!

 

As Leis

 

Copyright: O de toda a vida. Un c nun circuliño. TÓDOLOS DEREITOS RESERVADOS. Se posúes algo con esa licencia, non podes copialo, distribuílo, expoñelo, empregalo publicamente, comercializalo… apenas podes gozalo nun local privado. Ti só. Legalmente. Na práctica non ocorre así. O máis habitual é compartilo de xeito privado con outra xente, ou a través de redes p2p. No eido público, estar afiliado a un organismo xestor de dereitos de autor, e pagar periodicamente para poder poñer a radio nun local. Ou unha película. Ou a maldita televisión.

 

Copyleft: O novo. Un c invertido nun circuliño. ALGÚNS DEREITOS RESERVADOS. Coexiste co primeiro tipo na lexislación e ten igual vixencia e efecto. Practícase cando alguén exerce os chamados “dereitos de autor” sobre unha obra. O máis habitual é que o autor permita o uso, copia, modificación e redistribución, e, por exemplo, reserve os dereitos de comercialización. Todos estes factores son combinables. Isto leva consigo a xeración de inxentes cantidades de creacións musicais, películas, literatura, fotografía, software, etc… con licenzas libres. A máis coñecida é a Creative Commons, mais non é a única (GPL, Coloriuris…) Estas obras son libres e sensibles de ser empregadas polo común.

 

A propiedade intelectual

 

A propiedade intelectual é un camelo. Convertérona nunha fea ferramenta para comerciar coa creación humana. Dende o século XV existen restricións legais para copiar unha obra. Naquel momento, foi formándose unha actuación feudal fronte ó perigo que supoñía (entre outras cousas) a alfabetización e propagación do coñecemento mediante a recentemente aparecida “imprenta”. E claro está, xestionar os posibles beneficios.

Hoxe o conto vai coas tamén recentemente aparecidas redes informáticas (a imprenta do século XX). E por que digo redes Informáticas en troques de Internet? Pois moi ben traída a pregunta… Magnífico autopase! Pois porque Internet é unha rede (non a única) “privada”. Para conectarse hai que pagar (-”É que eu vou a unha cafetería… -Xa, pero o xefe paga” -”Hai wifi na praza… -Si pero o concello paga.”). Estas redes empréganse para dixitalizar e compartir todo tipo de información, incluídas creacións do intelecto humano (obras ou actividades creativas). Xa non é imprescindible o soporte físico, e todo o coñecemento flúe libremente dun ordenador a outro entre miles de millóns de persoas.

 

As licenzas libres

 

As licenzas libres permítennos sinalar un tipo de licenza personalizada para cada unha das nosas creacións artísticas. Obras de arte, cultura, ciencia, ou calquera tipo de obra ou traballo creativo que estea rexido polos dereitos de autor.

Como?

Hoxe en día, fas unha copia do arquivo, ou sácaslle unha foto, sóbela a unha páxina web que resulta ser unha notaría virtual, das os teus dados persoais, indicas o tipo de licencia que queres que teña, e consegues rexistro e licencia pública da obra. Opcionalmente podes facelo cun blogue enteiro ou web e tódolos seus contidos. Isto ten vocación de proba válida en caso de reclamación de dereitos de autor sobre a obra.

Quen?

Calquera de nós. Os creadores poden compartir a súa obra legalmente mantendo o control sobre ela. E os beneficiados, que somos todos, temos a disposición máis música, libros, audiovisuais e información da que podamos escoitar, ler, ver ou aprender en toda a vida.

Por que?

Por que quererías publicar unha obra coa tranquilidade de preservar determinados dereitos sobre ela? Por motivos evidentes. Tamén podes querer comercializalo sen intermediarios. Ou simplemente por compartir a túa creación, e gañar sona coa que buscar un futuro artístico.

Cando?

Cambian os tempos, e para adaptarse, hai que buscar outros xeitos de promoción e comercialización. E máis urxente aínda, sería aforra-lo gasto privado e público, empregando este tipo de licencias. Ben para uso lúdico, persoal, empresarial, administración pública…

 

A clave

 

Este tema é moi controvertido pola súa repercusión económica e empresarial, ó dislocar a férrea defensa da xigantesca industria ó redor das leis de propiedade intelectual. Mais a clave está nun feito: É inevitable. Así, haberá quen estea preparado no seu momento, e quen fique loitando polas ruínas.

 

Falando de Carros…

Filed under: NORDESÍA: InformáticaReal — pakolas @

Falando de carros…

Escritorio Ubuntu Studio. Software libre.

 

Mac OS: Unha especie de batmóvil inaccesíbel a nada que non sexan o volante, e os pedais.
Windows: Un anodino e incontrolábel monovolumen destartalado derrochando recursos tropezando con todo a bandazos.
GNU/Linux: Unha transformábel tanqueta aero-anfibia tan robusta como flexible coas chaves postas aparcada por doquier.

Así describiu (máis ou menos) hai xa anos Neal Stephenson, tres dos máis coñecidos “Sistemas operativos” no seu ensaio “Ó principio foi a liña de comandos”.

Por qué sempre rematamos falando de carros?

Pois seguramente porque é algo tan cotián para nós, que atrevémonos a escudriñar nas súas características, usos, tipos… Sen embargo non dubidamos do complicado que resulta escoller o máis axeitado no concesionario ou substituír un bloque-motor no obradoiro. Para isto acudimos a profesionais ou expertos, que nos axudan a ter cubertas as nosas necesidades “automobilísticas”.

A informática é tamén hoxe algo cotián para nós, e xa naceu a xeración que a coñece como un “electrodoméstico” máis na casa. E segue a ser convinte escoitar as opiniós de expertos para acceder a solucións informáticas.
Por moitos motivos, (a maioría económicos), mantense unha industria obsoleta, ineficaz e cara de desenvolvemento de software de sistemas operativos, cuxos maiores ingresos proveñen das institucións públicas, que o empregan.
As empresas, as institucións públicas, os usuarios, e calquera cidadán, ten aceso dende hai anos a unha serie interminábel de “versións adaptadas” de sistemas operativos libres (GNU/Linux, e outros) con ducias de milleiros de aplicacións a tódolos niveis (de profesional a usuario) para facer con elas o que precise, e empregalo libremente como ferramenta informática.
Todo este software é testado, continuamente mellorado, e mantido mediante actualizacións por unha xigantesca comunidade de programadores de todo o mundo.

Por qué moita xente segue empregando Software Propietario?
Porque nunca viu o que é capaz de facer o seu ordenador con Software libre.

 

Máis info:

A informática é a aplicación das “computadoras” para a creación, transferencia e almacenamento de información. Para facer útil o hardware (ordenadores) é preciso empregar o software, e así poder manexalo.

O Software máis amplo e preciso da historia empezou a escribilo o Sr. Richard Stallman (un home guapo) cando outro home (éste gris), como “os negocios son os negocios…”, pechou o acceso ao código fonte dun dos primeiros sistemas operativos que se estaba a desenrolar (UNIX) no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT). Alí naceu, pola vontade dun home, o futuro do software. O Sr. Stallman reescribiu de cero o código, e creou un núcleo novo ó que chamou GNU (Gnu’s Not Unix), e abriuno (compartiuno) para todos e para sempre. Éste foi crecendo, ampliándose, corrixíndose, estruturándose e formándose ate o que é hoxe: “O máis sólido, robusto, flexible, amplo, diverso, eficaz, preciso, capaz e bonito software informático que existe”.

O Software libre é a denominación do software que respecta a liberdade de tódolos usuarios que o adquiren.
O software libre é primeiro “libre”, (isto quere dicir que o código é accesíbel, e que ademais pode ser usado, copiado, estudado, modificado, e redistribuído libremente), e tamén é “gratis” (isto quere dicir que non custa cartos).

Os sistemas operativos baseados en software libre para usuario teñen a disposición miles de aplicacións perfectamente clasificadas e instalables en dous clics. Dende xogos ate simuladores científicos avanzados, pasando pola ofimática, edición de imaxe, de son e de vídeo, Web, e máis ferramentas de rede das que o 95% da poboación coñece. O manexo é igual que outros sistemas (escritorio, carpetas, arquivos, menús…)
Completo, multitarefa, estandarizado e compatible con sistemas “privativos” e todo tipo de ordenadores, constantemente mellorado, ampliado e actualizado por millóns de colaboradores de todo o mundo. Son ferramentas transversais a absolutamente tódalas actividades e necesidades cidadás, incluída a interacción entre estado e cidadanía.

Por se a admin do site…

Filed under: Xeral — pakolas @

Bla

Filed under: Bolas — pakolas @

Respira. Bla, bal, bla. Bla, bla, bla. Quérete. Bla, bla, bla, bla, bla. Bla, bla, bla, bla, bla. Quéronos. Bla, bla, bla, bla, bla. Bla, bla, bla, bla, bla. Mira ó teu redor. Bla, bla, bla, bla, bla. Bla, bla, bla, bla, bla. Ceder non é claudicar. Bla, bla, bla, bla, bla. Bla, bla, bla, bla, bla. Marcas de lesiones. Bla, bla, bla, bla, bla. Bla, bla, bla, bla, bla. Respiro.
perla1.png

Afílicos SGAE

Filed under: Faladas — pakolas @

music
Só quixera, de corazón, despedirme dos cada vez máis numerosos músicos que se adhiren á pegañenta rede comercial musical. Foi moi grato coleccionar e escoita-la vosa música. Fixémolo moitos muitas veces. Agora marchades a un planeta feo e escuro. Frío e arrogante. Dende aí non nos ides tocar. Temos a magnífica oportunidade de explorar novos camiños estrados de grupos e músicas. Homes e mulleres cheos de vida e música. Música, joder. Non canciós infectadas de comercio.
Licenzas livres e creación livre e arte por fama e por forma de vida. Por amor ó arte, se queredes. Non por amor á parte como facedes.
Agora mesmo Pel de Noz. Mala Herva. Tungsteno.
Mañá non sei, pero igual nunca máis Rosendo.
Non foi bonito. Segue a selo.
Vós que sodes o chan do arte. A base popular. De pobo. Falantes da linguaxe universal. Do son. Da danza. Agora traballades coma corsarios. Cómplices de roubo ou intento de xenocidio cultural. Ou asalariados de ladrós. Banqueiros sen bancada. Música mal parida.
Osades chamar piratas ós que vos deron puños en alto 20 anos. Ou 50. Ide mercar un piso a Cosmópolis, home. E quedarvos alí. Xa vos verán pola tele. ¡Qué vergoña!
O resto habemos seguir sen vós.

Adeus.

http://www.archive.org
http://ningunterra.com/2007/03/20/9-cosas-que-deberias-saber-sobre-la-sgae/
http://jamendo.org
http://safecreative.org

0-1, Kubrick-0

Filed under: 0-1 — pakolas @

dardosa4Lúa gorda, oronda, branca pura. Xeografía propria descoñecida.

Na Terra noite fría, sorda. Virxe areia dura en dunas curvas coma estrías.

Facendo camiño ó pisar, 0 e 1 consolábanse pensando que no fondo as mentiras non aparecen todas porque non hai horas na tele pra tanto.

1- Como cando retransmitiron a alunizaxe. Hai ate dúbidas de se foron ou nos pasaron unha película.

0- Pero tío… ¿Cómo vas dubidar diso?. Non sexas animal. Por suposto que foi unha montaxe propagandística.  Unha decisión de estado pra manexa-la masa.

1- Outro porco na corte… Agora me virás con que a banderita se move, as sombras son absurdas e as cores imposibels. Que as pegadas non son de 30 Kilos, a toma da Terra dende a Lúa non é viabel…

0- Non, home non. Iso pase por evidente, e que o defenda a NASA. Eu Falo das verbas.

Fíxate bem. ¿Cal é o puntazo da retransmisión?

1- “Estou baixando da cápsula espacial. Este é un pequeno paso para o home, e un gran chimpo para a humanidade“.

0- Iso é de Kubrick, tío…

Coas mas nos petos, erguendo a mirada, 1 asentiu suspirando pola decepción. Facemos que os nenos queiran ser astronautas buscando auga noutro planeta caendo eiquí do ceo.

A conta

Filed under: Faladas — pakolas @

O fresco do tacto. A herba da terra. Trepando por ocos, estrado de roupas.

O peso do corpo. E a pel dada a volta. E os beizos cravados, trabados con forza.

E as presas e os peitos prensados en contra, e o sexo e os brazos, e as pernas e a aorta…

Fodinte nun sono que non viña a conta.

Bolas

Filed under: Bolas — pakolas @

–> Seguendo sen compender, comprendo que seguindo no tempo, máis que comprendelo todo, ireille quitando importancia a facelo.

–> ¡Carallo!.. ¡cómo insiste a natureza! E a xenética, ¿cómo carallo se manexa?

–> O salvaxe é a cotío o máis civilizado.

–> Non é imposibel.. É máis probabel outra cousa.

–> Eu ó que aprendín foi a loitar contra o imposibel. O que non fago é loitar contra o inviolentabel, e esa vontade túa…

–> O amor é a versión humana do amor.

–> A mín fálame en clave.

–> Dito así por riba, ámote igual que a todo.

–> Non podo, non tes, non chego. Non qués.

–> Escolle-las verbas pra que a frase signifique exactamente o que queres dicir ó final.

–> As meninas de Picasso.

–> A árbore é dona de sí mesma sempre, e por momentos escrava da súa calma.

–> Xa me dixéche-las grazas. Agora damas.

–> Non te enfrontas á morte. Enfróntaste á morte dos demáis.

–> Quero voltar nacer. Máis adiante…

–> O que fago ben, nono fago pra o exame. O fago pra mostrar as miñas preferencias. É un sistema de comunicación.

–> Tes gañas de escribir, e nengunha de facelo.

–> Se te devolveran tódolos cartos dos pedazos de plástico que tes mercado, comprabas unha tele máis grande.

–> Spiel ein spiel. Mit mir. Gib mir deine hand. Komn. Spiel mit mir ein spiel. Weil mir alleine sind. Vater Mutter Kind.

–> Pode que o noso morra. Pero non deixalo nacer…

–> Non poderei loitar mentres non apareza o monstruo. Loitar antes sería estúpido.

–> Creo nisto. Non só o creo.

–> Falo mellor do que escribo. A proba é que nunca poría isto por escrito.

–> Como o último tren que collín, que me dixeron que iba cara alí, e ó fin, tróuxome ate eiquí.

–> Come terra. Cava ondo. Bebe auga.

–> Ás veces poño auga de por medio.

–> ¿Quén é a lúa que cae e levanta, e revolve e quebranta?

–> O sexo é un gradiente. Hai 6.000 millós de sexos. Ou sexa 1.

–> A dixitalización do coñecemento nas redes é unha brea de dimensión temporal da humanidade.

–> Subo montañas ou subo ós ceos.

–> Non hai tantas mulleres misóxinas porque non contan con perde-lo pene.

–> Sei o que quero ulir ó respiraren. Uli-lo teu alento, que ule a min por dentro.

–> Sempre me dou conta ó colga-lo teléfono do moito que desexo falar contigo.

–> Son obxectivo terrorista estatal da policía internacional.

–> Que é día xa o sei. O que non sei é qué día é.

–> Ríndome a loitar.

perla1.pngperla1.pngperla1.pngperla1.pngperla1.pngperla1.pngperla1.png

Tanto botón…

Filed under: Faladas — pakolas @

dardosa4O botón é vermello chillón pra que non haxa confusión.
Ten tapa de protección por se acaso algún mamón.
É a perfecta fórmula achada a machada pra non ter tí máis que pagala cos baladís que apañas da condescendencia dos ladrós que enganan a naide menos a eles.
Quixeras o botón prá solución do que resulta un problema complexo pois atañe a toda a convexidade do teu universo.
Tes que facer, tes que atinar, tes que superar, tes que competir. Tes que te calmar. E os problemas enfrontar dende a complexidade da súa natureza. Tes que te adaptar do mesmo xeito que o fixeron os que che doaron por herdanza a intelixencia. Esa da lectura e da consciencia.
Non existe fórmula vital mais que na patética tele que cho oferta emplasticado recheo de mentiras por un módico capital, xa que polo visto non es tan tonta.
Dubido moito das soluciós globais, que nos fan a todos alemáns, e que dunha propina me arranxe a mín a vida, ou me dea unha patada na espinilla, que doe. Abofé.
E tranquila, que non pasa nada.
E tranquilo, que me ergo mañá.
Saúde

Presente de indicativo.

Filed under: Faladas — pakolas @

Boto en falta que me sobre empeño.
Falo en verbas o que soño e vexo.
Alugo atenciós que pago con opiniós.
Creo na Fé que cre ter o resto.
Supoño que amaño e me temo que apaño.
Pecho portas de carballo que non quebran.
Abro alas de fiestras ó Sol.
Son persoaxe de seiscentas historias que só eu coñezo.
Conspiro pensamentos dos que tí es obxeto lonxe e preto.
Calculo mil formas de números posibels. 1.
Deixo que me encha o disfrute de poder facelo.
Tolero o suficiente. Denuncio o preciso.
Río muito a risa da comusira do sorriso que aparece cando a nosa crece.

Quixéraa máis que perfecta… Quixera… Quixera ter tido, quixera que tivera sido… E toda esa merda do subxuntivo…

Filed under: Bolas — pakolas @

perla1.png

Piraña Rock

Filed under: Faladas — pakolas @

dardosa4 Rockeiros de mais ou menos xeración. Templo sen relixión dos descontentos do resto. Lar de mar de puños, de femias fermosas e de tipos atípicos. Mesas de la muerte, Jesus Christ pose, ponme Nine Inch Nails, Sandra, Sandra…, al gordo, musicaca goonie, ride on, dez rusos blancos, trofeios de recordos, recordos de esforzos, risas e máis risas, bestas da idade de pedra, festa por exemplo, Stephano Goché, balón de oxíxeno, seica chove, paraugas asasinos, fresas, arándanos e rosas, vodka negro e cervexa por defecto, nomes e motes, la bola del ocho, inspección técnica periódica, rincón acdc, cabina de Rock, tabaco, futbolo, dardos, Jueves, Ano, Popular e Heavy Rock. Baranda de culo, meseta de mus e seis oitenta e dous de barra de Adolfo e xadrez.
– Te comercio un mechero de ensueño, artesanía de una amiga mía. Aquí tocaron todos, y jugamos a “a ver si tienes…” o a “a ver…¿qué es esto?”.

Apostamo-la birra que nos consensúa o rato de xogo mentres a tomamos. Vin uns ollos. Cando teñan nome atoparei unha rima. Hoxe tiraron de mín, coma eu doutro o outro día. Durmo na túa casa.
Nom despido ren. Vivín cada hora e pico larga mentres fun. Enriqueceunos a case todos, e de xeitos distintos. Algún nom debera ter ido nunca, muitos o disfrutamos e outros nono verán como foi. Sorte. Nom. Xustiza.

Son só

Filed under: Faladas — pakolas @

images1

Son só por esquivar estou solo. Pra que nom me manchen as inocentes palabras, que intentan reproduci-la percepción que teño sempre por compaña. Nem me apura nem me frea. Son filósofo da miña filosofía e evanxelista da miña circunstancia. Nom me asusta o mundo porque xa estou no lío, e agora non confío nas pequenas e grandes traxedias que me escupen ós ollos o resto de anormales adormecidos polo medo a facer o que consideren mellor. Acojonados charlatás que preocupan ó resto cos medos proprios e se enorgullecen de ter tirón. E de ser mirón da vida do resto. Pra logo vomitarlle o fillo desatendido. Probiño carne de drama enfermado de selo.
Vaites. Se non sabes pregunta e cando o sepas aínda cho han contar.

Canso de ler. Vou escreber. Canso de ver beber. Vou vir vivir.

Filed under: Bolas — pakolas @

perla1.png

Femia insecto

Filed under: Faladas — pakolas @

femia A femia insecto con ancas armadas de cuchillas en cuclillas.
Con longos brazos articulados. Bastós ate o chan controlando o entorno. Elevada xuíza letal da elección e selección da xenética futura. O macho testarudo có seu sino mortal por atender á súa natureza.
Cando nengunha ameaza nen traba impide ser el quen sea, asegúrase a insecto de que os futuros serán quén de loitar ó mundo e facelo bem.

Non sei moi bem se falo de insectos ou do xeito do noso sexo ou da natureza do resto pra eu me atopa-la miña. E “túa” tamén é “nosa”. Que 0 e 1 son 1 e femia e macho tamén.

Parece mentira

Filed under: Faladas — pakolas @

manuscritoSe cho digo de noite parece poesía e parece mentira se cho digo de día.
Non durmo por velarte, que queren as nosas mentes imprudentes que somos nós e non nengún ente impotente de facernos sentir tan preto (case por consciencia en perspectiva e escala real de que “realmente preto” precisa de estar no mesmo planeta).
A miña cabeza retén a presa que provoco o corvo que asexa nalgures neste corpo. Por un lado é sempre algo e do outro, mira tí, hai outra cousa.
Vai ser que sí. Que todo e que nada. E que endexamáis ou sempre. Ou algunha cama quente.

Ou algunha outra cousa que pensa o mundo que por non dicila comprensibel, nona sinto ou nona tiven.

Ocasional Visión Na Ionosfera

Filed under: 0-1 — pakolas @

platoA noite sorprendentemente clara de luz de estrelas por millós e de lúa por unha, sorprendeunos tumbados boca arriba, desentrañando constelaciós. Unha extraña luz azulada, aceirada, en forma de anel, separouse dunha formación estelar desvelando un extraño engano visual. Iniciou un vó horizontal cara ó norte. Ducias de kilómetros en segundos. Parouse en seco. Suspendeuse por uns intres e ascendeu na vertical do planeta a unha velocidade imprevista, anulando a posibilidade de que fora un artefacto humano. O ceo recuperou a serenidade, e 0 e 1 a calma.
1- Tíííío… Tííío… ¿Viches iso?
0- Si. Un OVNI
1- Ninguén o creerá. En fin… eu tampouco teño moi claro iso dos avistamentos…
0- Outro porco na corte…. Nin tropezando con el. Sodes moi inxenuos. Pero vamos a ver, mona… ¿Era un obxeto?
1- Si. E a bó seguro se reflexou nalgún radar.
0- ¿Voaba?
1- ¡A saco!
0- ¿E sabes o que era?
1- Nom.
0- Moi bem. Aló temos un obxeto voante non identificado ¿non?
1- Si
0- …

Sorprendido polo descubremento, 1 oteou de novas a inmensa cúpula celeste. Fantaseou con ter que atender el ó novo ser. Nada diso ocurrirá. E sen embargo existen…

O xeito de levar adiante unha horta cheíña de vida é mirar pra ela. ¡Vaia!… ¡Qué coincidencia!…

Filed under: Bolas — pakolas @

perla1.png

Deserto fiscal

Filed under: 0-1 — pakolas @

No deserto fiscal, mulleres e outros escravos semidesnudos dispensaban uvas de racimos en divanes pra que os incautos se onanizasen de plástico. Lonxe de preocuparse, 0 e 1 camiñaron outro tramo.

1- Seica van abri-las arcas dos paraísos fiscais.

0- ¿E?

1- E nada. A ver se reparten.

0- ¿E?

1- Que como é unha economía anti-persoa, o único que fan é mirar nuns ordenadores a cantidade de numeritos que pone. Non hai un puto lingote detrás, nen un billete impreso de débeda. Non hai ren. Logo os estados renegociarán tal débeda, reaxustarán o IPC ou algún delito deses, cambiarán o tamaño dos teus billetes, e te dirán crisis muitas veces, a ver se insistes en currar.

0- Non pensarás que a macroeconomía é solventabel…

1- Nom

0- Nen creerás que os bancos deixarán de coller cartos das contas corrientes…

1- Nom

0- Nen pedirás factura ó banco do que se incauta por motivos financierosos…

1- Nom. O banco que eu sepa non declara á mesma facenda que nós

0- Nom

1- E tí nom terás tabaco…

0- Iso sí.

Incomodados pola circunstancia de dar mal exemplo ós nenos, non fumaron de inmediato. Afanosamente e sen perde-lo paso, liáronse un peta agardando pacientemente ó fin do relato. E cando por fin se achegaban a

1- ¡Dame lume!

1001

Filed under: 0-1 — pakolas @


A dureza de Sol e a golpe de area, o esqueleto dun colosal mamífero parou a marcha de 0 e 1 que con curiosidade natural, blanderon pezas daquel puzzle morto.

1- Só co óso xa son perigoso coma o oso roxo de Favila.

0- Mil anos antes de 2001, xa acontecera que un primate ideou unha ferramenta que lle ía  liberar da opresión doutro individuo. O caso é que o primate opresor (que era un animal), lle agarrou a cabeza e usou a recente contraposición do pulgar pra vaciarlle as cuncas dos ollos. Pasaron todos eses anos antes de que se lle ocurrira a outro.
En realidade, os primates opresores non van en contra da evolución. Só a frean.
Pretenden unha exolución. Unha evolución paralela á natural, na que o individuo pretende tomar control da súa propria natureza e manexala a capricho. Algo estúpido.

1- Fixo bem zoscarlle.

0- Amáis empezou él.

As Tectónicas son individuos conscientes de se-la etapa consciente da evolución das placas tectónicas. A súa convicción máis forte é a de voltar formar no futuro parte da placa pra seguer a empurra-lo mundo.

Filed under: Bolas — pakolas @

perla1.png

Ren

Filed under: Faladas — pakolas @

Hoxe hai de todo.
A música repetida mil veces. A foto que dixo algo que lembro cada vez. Un contrato inasumibel por relación. Un protocolo adoptado. Un comercio inxusto e desvirtuado. Unha fórmula individual separatista. Un aparello pra te distrae-la mirada. Unha cunca de alimentoides. A vida enlatada. Ouro que non brila. Xoguetes solitarios. Aventuras programadas i éxito asegurado. Seguros pra mamas de nais e semen roubado pra naceren abandoado.
Mañá non haberá ren.

Niño baleiro

Filed under: Faladas — pakolas @


No niño baleiro, frío e seco, as palliñas agarimosamente enlazadas non quecen xa nada vivo e os oviños apodrecidos esperan a alimaña que os tire pra desfacerse en vermes e cucarachas. Sen futuro, a árbore envelenada seca de tronco e ramas e as raíces  escapan da terra enchoupadas… empantanadas.

Fun alí a chora-la miña pena, e roubáronme a escea. E parei. Alí mesmo. E fixen campaña. Logo casa.

E lume. E do árbol leña. E lareira. Logo criei. E sacrifiquei e madurei. Amei e conquistei. Follei e parín e seguín crecendo.

E lembrei a árbore, o pantano e o pesar enteiro. Nono esquecín. Lembreino.

Caféspello con letras

Filed under: Faladas — pakolas @

Qué sería dos reflexos sen nós. Onde estarían os espellos sen os demáis, que sómo-lo resto. Demandades o reflexo equivocado. Querédelo concebido pra contestar sempre sí.

Disfruta do sexo, non es tan guapa, deixa ós demáis ser quen son, la coca no es guay, esquece esa pose, pécha-los ollos pra mentir, imaxinas que odias, fas o ridículo, invades espazo, nom nos interesan as túas miserias, nom som amigo teu, esos nom son os teus amigos, desconfías ate molestar, eres una cerda, pero non o bastante, a min nom me enganas, nom me veñas con gilipolleces, respétate tí primeiro, mintes e é evidente, non estás enferma, fas dano e o sabes, iso nono podes mercar, recoñécete perdida e bota a andar, dimo que pensas dunha puta vez, sofre tí, cumpres séculos, devolve iso e descúlpate, iso que fas é sucio e feo,  ámote.

Volo digo a vós, Anxo, Esteban, Estanislao, Carol, Xaime, Xaquín, Laura, Victor, Iris, Adolfo, Uxía, Gonzalo, Alberto, Cayetano, Miguel, Marga, Tania, Serxio, César, Vero, Alonso, Xacome, Javier, Jose, David, María, Alfonso, Manolo…

Pra cada un a súa reflexión, eu prefiro esperar… a caer bem.

Profetas sen terra

Filed under: Faladas — pakolas @

O mono espido chegou entón a muda-los seus principais canais de comunicación social (poderiase falar que a nivel xenético en poucas xeraciós) por diversas interacciós tecnolóxicas predominantes na época. Deste xeito, o que outrora fora gusto polo arte, xa atourado de información e posibilidades deixou de elixir, e deste xeito ningún membro da comunidade logrou ser recoñecido socialmente no seu entorno baseándose no arte ou no coñecemento.
Soamente a recepción de información a través de canais como a televisión, internet, ou a prensa escrita, permitían ó individuo aprecia-lo valor e conveniencia do que lle rodeaba.
Isto foi correxido pola popular contramedida aplicada máis adiante: A “Localización Cultural”, que consistía en darlle prensa a través dos escasos canais públicos funcionais ós artistas locais.
Inmediatamente a xente recoñeceu o seu e houbo gran regocijo.

O CHE

Filed under: 0-1 — pakolas @

Prácidamente acomodados nun espexismo, dúas birras os invitaron a unirse á fantasía:

0- Mira. Tí mais eu imos montar un negocio. O CHE ( de “chistes españoles”). Poñemos por escrito que o chiste dos dous heavies que van polo deserto é noso e facemos unha estimación aproximada das veces que se conta entre os muitos que contan na Administración Pública. Iso nos permitiría cobrarlles un bó pico a cada edificio, oficina e ventanilla pública. Un “canon”.
1- Pois iso é o que fai a Suciedade Xeral nas Frores.
0- Exacto.
1- Bó é que non é noso…
0- Bó é.

Astendidos bolas mensanas dos colós, 0 i 1 conjundieron la enfrenda car sa vinistro.

Lázarus

Filed under: 0-1 — pakolas @

Nunha das escasas ocasiós nas que toparon cun bó penedo, 0 e 1 reflexionaban sentados na noitiña sobor da famosa historia do máis longevo humano na historia aínda non escrita.

1- E ese Lázarus… ¿era banquero?
0- Nom. Era supervivinte. Mais cando chegaba como pionero a un novo planeta, o primeiro que facía era organizar un banco de débeda. Esto significaba imprimir papel-moeda do seu banco. Mantendo calquera producto imprescidibel (normalmente semente) como referencia. Cando decidía abandonalo todo pra comezar outra “personalidade” noutra aventura colonizadora, comezaba a deixar de dar créditos (imprimir papel) e queimaba cada un dos billetes que entraba no banco. Iso eliminaba a débeda.
1- Xa, pero estes non van facer iso…
0- Nom, pero comezaron igual.

A rabia de 1 nunca é tan grave como pra armala, mais desta ocasión pensou en bombas e granadas, todas elas fétidas e desgranadas.

Só iso

Filed under: Faladas — pakolas @

Que non sei se me explico, que van xa un cento e pico
de veces que nada, sendo tan rico.
De ocasiós perdidas de non perdemos nada.
Que teño unha balanza de senso escollida
pra te teren tan atopada coma perdida
Eu entre as túas tetas e tí no máis seguro do Planeta

Governo de Emerxencia

Filed under: 0-1 — pakolas @

As poderosas espinas dobregábanse baixo o coiro lumbar de 0 e 1. Á sombra do cactus compartían conversa e Marihuana.

1- E os anarkistas… ¿votamos?
0- O que botamos os anarkistas e de menos unha boa anarkía. Mais xa no lío, deberiamos ir concretando un Governo de Emerxencia. No caso de que a cousa se poña fea (por exemplo xa), ter cabezas pensantes que sí poidan opinar sobor do que gobernan, e toma-las riendas das infraestructuras políticas xa financiadas varias veces.
1- Ponme a mín de ministro do rock.
0- Non, que tí non tes nin puta idea. Mais podes propoñerte. Terías un salario, se a xente te vota claro.
1- ¿E por onde comezamos?
0- Ministro de economía: Noam Chomsky.
1- Hai un fulano, mestre e mariñeiro, que no meu pobo os poñía a todos a nadar. Conselleiro de pesca: O rubio.

0 sorriu. Fixo palanca contra o cactus ate erguerse. Marcando a chupa a cuchillo, pensando no novo tempo que viría cando morrese o demo da cracia.
1 riu abertamente, debuxando a man na areia con sombras. Primeiro a victoria co índice e cos corazós. Logo virou a man e baixou o índice.
1- Cabrós.

Caféroticon letras

Filed under: Faladas — pakolas @

¡Qué bem me viñas! ¡Qué bem te tiña!
Menuda e quente chea de vida disposta a amanta-lo mundo.
Me viñas de fronte deixando a dignidade na roupa. Abríndomos ollos por eones que parecen segundos.
Regalándome contracciós non verbais que comprendo non comprender de todo.
Te tiña bebéndote das dúas mamás que gardan con celos o lugar máis seguro do Planeta.
Regalándote segredos animais que entendo que os entendas mellor ca mín.
Veño de soñarte.
De atarte a mín con brazos gordianos.
De darte a mín a parte que das sen medida.
Diso veño.

Entropía (en diante S)

Filed under: 0-1 — pakolas @

En termodinámica, a entropía é a magnitude física que mide a parte da enerxía que non pode empregarse pra producir traballo. Pero voltemos á realidade:
A noite cae fría e seca no deserto, e a lúa brila pola súa presenza. E vémola porque non estamos no medio (ou a eclipsamos) e lle da a luz, (ou o Sol a irradia).
1 trabou as puntas das botas na areia, e o aceiro atacouna cun raiante fío agudo. Erguiu o mentón ate a prepotencia.
1- A Lúa me atrae. A saco. A Terra me atrae máis. Neste punto, claro. Tamén poidera caer na Lúa. Isto me lembra a unha noiva que tiven.
0- A consecuencia deste fluxo e refluxo constante (ou ritmo) que remexe a auga e a enturbia, é que saen seres do caldo. Papá Sol e Mamá Lúa. Un da calor, e outra remexeo todo. A búsqueda entrópica (ou S) de vida noutros planetas debería combinarse coa búsqueda de lúas proporcionalmonte enormes con respecto ó planeta luneado. Neste sistema hai moita pedriña polos Júpiter, pero nada comparado con Selene.
1- Pero cero, eu falaba dunha pava. Quecina e arroupei, e ela…
0- ¿Remexeute todo?
1- ¡Eh! Cómo…
0- ¡Ah! Migo…
Na noite as crestas coma navallas das dunas aceiradas semellaban trampas desproporcionadas que inútilmente pretendían cortarlle-lo paso.

Antes de dicir nada; Vamos a dar por suposto que existe a realidade…

Filed under: Bolas — pakolas @

perla1.png

Fi

Filed under: Faladas — pakolas @

Tentarei mirar atento a natureza mesma que se lle da por mostrárseme nun cento de recipientes. Un máis fermosa que outro. Xentes que pra seren inexactos son xustamente a consciencia da mesma natureza, mais escravos da súa mente matemática en base fi. Creando o mundo e explicando os acontecementos e físicas dende o mesmo e único patrón, que remata na sorprendente medición de o que ó fin non é máis que un grado, ou unha medida do mesmo tipo de consciencia.
Entrementres, distintas vidas se atopan e recoñecen pra xenerar novas vidas e acontecementos. Só medibels para outros, observadores tristes do devenir dos demáis.
Se creo querer quererte, ou se quero creer que o fago, convírtome nun mago. De verbas retortas de sentimentos imponderabels.

¡Qué curioso! Que o único indefinibel sexa a ánima que nos permite medilo todo. E ló, se son eu quen o xenero todo, tí non existes. E se me trabuco e tí existes, se me xeneras, estoupan sexos, e derrítense meles, e rózanse peles, e imprímense a lume figuras de neuronas imborrabels ate a morte ou o fallo eléctrico, coa única e derradeira oportunidade de contarllo ó supervivinte, ou deixalo por escrito. Ou pintalo na pintura despreciada polo canon. E se ó fin non importa tanto comprendelo como vivilo, entón gañémo-lo tempo. Eiquí escribíndoo ou alí léndoo.
Dóemo lombo de enterra-la morte, e chóranmos ollos de ve-la beleza. Vivo o que podo, novato nesta ocasión. Veterano nunca de poucos anos, ou non tantos coma novela final da historia da consciencia (que ninguén lerá).
Grazas por todo. Eu xa marcho. Pero bueno, teño un momento.
Cedo o espazo ó medo que me da compartilo, pra ver se me trabuco e remata pagando a pena non ter medo a nada. Dígoo todo pra mentar algo certo, e bícoo todo pra atinarlle nos beizos á natureza que me fixo capaz de facelo.
De nada. Aquí me quedo. Pero bueno, non teño moito tempo.
Espero que seleccionedes o que vos sirva pra algo. De mín e de cada complexidade que atopedes.
Gosto de tentar abrir tódalas portas e fiestras, pra ver se entra a treboada que peta fora, e se nos leva a todos e nos limpa de estar folgando.
Gosto de tocar tódalas notas e pezas, pra ver se dun acorde involuntariamente ábre-los beizos pra dicirme algo que me faga seguir tocando.

Teleostias

Filed under: 0-1 — pakolas @

1- Joder, ¡Qué calor!
0- ¡Home…! Estamos no deserto…
1- Molaba teletransportarse ate o oasis.
0- Xa. Coma cando te estás facendo polvo, e pensas na cama.
1- Sí tío, fas ¡chas! e te teletransportas onde queiras.
0- Pffff… O teletransporte é un superpoder que non vale tío. É como trampa. Non serve. Cero. Nada. Date conta:
Pra empezar, teriamos que falar do teletransporte tipo “Rondador Nocturno”, é dicir, sen cabinas nen nada ¿non? porque doutro xeito, xa te vexo poñendo unha cabina en cada lugar ó que precisaras seren teletransportado. ¡E te regalo as inalámbricas!. Mais isa non é a cuestión principal. A cuestión principal é que se te desmaterializas nun punto “A”, e te materializas nun punto “B”, non estás viaxando. Definitivamonte non vale, porque NON É UN TRANSPORTE. Non te porta, tío. Te deriva, e logo te integra. Te modula, e logo te demodula. Te destrúe, e logo te reconstrúe.
E no caso de que lograses o “transporte” (en plan Iron-man, que llo compra supertodo a un fulano superlisto que llo mete no supertraxe: “-¡Hala!… Se me acaba de ocurrir una idea buenísima. Un misil nuclear interplanetario del tamaño de una moneda.”) e lograses “transportar” a túa materia dun espacio a outro, eu pregunto… ¿En qué preciso momento ou lugar, se des/materializa a consciencia? É dicir, se recolocases exactamente a mesma materia exactamente coa mesma estructura exactamente no lugar preciso … ¿Son suficientes as tres dimensiós (espaciais) pra da-la condición da túa consciencia colocando todo no sitio exacto, ou precisas da cuarta dimensión (temporal)? ¿Daríanse as condiciós ideais pra “exactamente” a mesma consciencia, ou volverías a comezar coma un bebé?.
1- Sí tío, mellor a pata.
0- Sí. Amáis así Falamos…

1-0 Falan de 0′ (en diante 0 prima)

Filed under: 0-1 — pakolas @

1- ¿Y a moza?
0- ¿Qué moza?
1- Non jodas.
0- ¡Ah…! Vina onte. Lle dixen: “Te quiero”
1- ¡TIPO!… ¡Non lle podes dicir iso a unha muller!
0- Dixen “te quiero”, mais preferíría telo retirado e matizado. Ó que me refiro é a que os humanos repetimos esa fórmula pra intentar facer entender ó resto dos humanos o que sentimos. Evidentemonte, isto nom é posibel, mais consensuámo-la fórmula pra evitar parecer estúpidos intentado explicalo. Entón ven a parte na que cada un intenta atopa-las verbas adecuadas nom tanto pra explicalo como pra que a outra mente se poda facer unha idea. ¡Da igual!. Ningunha mente se pode facer unha idea. Cada unha fai a súa. É inútil.
De feito, estamos de acordo en que o azul é a cor, mais isto a base de aprendizaxe. Certo é que físicamente o ollo recolle a info dun xeito determinado e a envía ó cerebro. De ahí en diante, pódese falar muito, mais aseverar pouco. Quero dicir, que unha cousa é o proceso e outra a percepción en sí.
Cae polo seu peso, sabueso, que isto se lle ocorreu a alguén moi listo, e resulta unha práctica moi práctica, e logramos entendernos co informático cando lle explicamos cómo se queda a pantalla cando sobreven o colapso do ordenador.
Cando andan polo medio os sentimentos, todo se complica, pois non temos un referente global que nos indique a dirección do consenso. Non existe unha versión do amor humano externa ó ser humano. O amor é a versión humana do amor (en todo caso). Nen sequera ó namorado lle parece suficiente a comparación coa novela do Montesco.
1- Xa… E ela ¿qué dixo?
0- “Te quiero”
1- Xa…

O – 1

Filed under: 0-1 — pakolas @

Atópanse dous sudorosos heavies (en diante 0 e 1) no deserto.
0 -Joder, tío, cómo gostaría de atopa-las verbas exactas pra comuicarte a ledicia que me produce atoparte.
1 -Eu tamén tío.
Un abrazo

Camiñan xuntos, e ó cabo 0 agóchase sorprendido recollendo algo da areia:
0 -¡Ostia|, Tipo…, ¡Unha pedra preciosa…!
1 -¡Quita de aí!, se iso é un ladrillo…
0 -¿Qué pasa?… A mín me mola.
1 – Alégrome moitísimo de que te mole, porque non podo percibila coma tí, mais sí entendo o pracer que produce esa sensación. A mín me pasa cos Zeppelin.
0 -Buscan vocalista.
1 -Sí. Molaba.
0- Sí.

Etapas

Filed under: Faladas — pakolas @

A rocha ten varias etapas que dividen a súa existencia. Primeiro é un inferno de todo á vez. Logo se enfría, logo se divide en mil millós de cousas, e acaba sendo wolframio de Santa Comba na miña orella. Claro que durante a etapa consciente da rocha, da tempo a dicir estas cousas. Aproveito pra dicir tamén antes de purrar contra unha placa tectónica uns millós de anos máis, que soamente os que me sobrevivan no tempo poderán lembrar que o dixen.

E non erremos, se non tivera potasio de Ordes no cerebro, tampouco podería Falar disto. Orgulloso da miña orixe, coma se precisara xustificala.

perla1.png

En xeral, os heavies sempre foi a xente que máis música escoitou. Anque só sexa en volumen.

Filed under: Bolas — pakolas @

perla1.png

O eixo do carro

Filed under: Faladas — pakolas @

Hai 20 fulanos no mundo (15 deles na Galiza), que saben facer e montar un eixo de carro de buxo, se houbera buxo. Mentres estes homes e mulleres non publiquen un dossier sobre o tema na wikipedia, ese saber é privilexio de poucos. No momento en que o publiquen, pasa a ser parte do coñecemento humano “dixitalizado”.

Porque o coñecemento humano, é un. 1.

perla1.png

Mexade nas alcantarillas, non nas esquinas. Non sodes cas.

Filed under: Bolas — pakolas @

perla1.png

Có meu paso en pé xiro e soporto o planeta, os puños apoiados no universo.

Filed under: Bolas — pakolas @

perla1.png

Lín a un Sol abrazador, a carón dun bravo castiñeiro, e pasei pola pedra ó ritmo da música, e abrin camiño entre regos de follas, e escoitei a queixume dun sauce. ¿Foi así? Ou ¿cómo foi?

Filed under: Bolas — pakolas @

perla1.png

A túa tranquilidade depende da túa mesura e, por certo, a vida non precisa intervención do usuario.

Filed under: Bolas — pakolas @

perla1.png

Esquece esa viaxe. Non podes ir onde non esteas tí.

Filed under: Bolas — pakolas @

Eu o digo, porque ás veces o que quere un é tomarse unhas vacaciós de sí mesmo, cando a viaxe fundamental é cara dentro (viaxe que pode durar toda a existencia consciente para bem, ou un suspiro para mal).
Te recoñeces e podes ir a calquera sitio. Desplazándote ou dende eiquí mesmo.
Eu o digo porque tampouco é o mesmo viaxar ó Cabo da Crus, que pernoctar a Granville (Normandie).
(Ó Calor de Carol. Claro).

perla1.png

Receita:

Filed under: Faladas — pakolas @

– Dous lomiños de porco empanados doble capa como a min me mola.
– Ensalada con tomate, cebola, sal, aceite e atún.
– Baloucas fritidas.

Ingredientes:

– Animal morto.
– Pez morto.
– Óvulo de ave sen fecundar.
– Cousas collidas do chao. Algunhas de debaixo.
– Pedras.

perla1.png

As chiquilladas de hai dez anos serán noutros dez as que hoxe nono parezan. Tampouco o parecían daquela. Isto resta importancia a algunhas canalladas, e fortalece algunhas ilusiós. (Comprimido, ate o inasequibel).

Filed under: Bolas — pakolas @

perla1.png

Son a etapa consciente da experiencia vital da rocha. ¿Volverei a selo? (me permito o luxo de preguntar ás miñas outras queridas etapas de rocha (máis ou menos conscientes do que son (eu(digo)))).

Filed under: Bolas — pakolas @

perla1.png

Como dijo Cyrano al soltar su bolsa al resto -Sí… pero ¡Qué gesto!- Lo quijotesco no admite presupuesto.

Filed under: Bolas — pakolas @

perla1.png

La una

Filed under: Faladas — pakolas @

La clara diferencia entre una estrella y la luna es que la una brilla y la otra hay una.

Si me equivoco, cuando muera, que me digan lo que quieran. Porque ahora mismo soy libre de hacer la guerra y si pierdo o si gano y si cierro o si abro no es cosa vana ni es pública ni es triste ni es única. Quiero aprender, quiero entender. Porque existo. Por querer. Porque resisto. ¿Y si soy listo? ¿y si tengo razón? y si ella es la dueña de mi … diré sinrazón… porque corazón no sé si tengo. Sé que funciona, pero si lo retengo se queda en eso, y no es broma. ¿Y si es mi mente la que la juega?, la que ruega. La que viola sus sueños, la que quiere ser dueña, la que piensa y tuerce el pensamiento a vida o suerte…

Cuando quiera y me levante, cuando me hierga y me cabree, entonces quemaré el espacio que ocupen mis brazos y si tú estás cerca y te quemo, arde conmigo ese fuego. ¿Qué quieres que diga?… si es que rima. ¿Qué quieres que haga?… ¿qué quieres que viva? ¿es esta tu vida o es la mía? ¿somos lo mismo o es utopía? ¿es amor o sólo poesía?

No te dejo ni de noche ni dormida.
Mi cama vacía solo conmigo, soñando contigo.
Y durmiendo me entretengo, y soñando te prevengo… que en mis sueños eres mía.

Me aprovecho y me invento el lecho, que en mis sueños sus almohadas son tus pechos y mis sábanas tu piel y tu miel y tu hiel que bebo, que ya sé que no debo, que no eres mía, que eres del mundo, que es tan grande que sucumbo ante la idea de tentarte. Y que llorar no es malo. Yo lo intento, pero no me sale, sólo siento que lo que me vale es lo que canto y ¡dale!… que si esto… que si lo otro… que tú eres bella y que yo un monstruo… que mi pene, que tu coño… que tus pechos, que mis dedos y que más da, si en el futuro si queremos sin un duro, si no queremos estoy seguro de que otro amor casi tan puro saldrá de nuevo. Casi. Seguro.

Tema deseñado porDL2 Media

Creative Commons License
Este blogue e o seu contido está baixo licenza Creative Commons