Pensamento Livre

Xa sei que este o meu xeito de senti-las cousas non é axeitado, mais de sempre, asustado, me teño axustado ás normas fixas de xente extraña.
E endexamais me serviu.

Existo por seres externos que me fixeron subsistir ate deixar que o fixera por min. E non fuxo das esixencias que nos unen.

Sego a desexa-lo que non coñezo coma un obseso, alimento o seso e desexo o mesmo sexo, non pra enxaulalo mais preservalo.

O éxito é o feliz fin dun axioma. Coma núas xuntas as amantes liveradas, que elixen hoxe pra deixa-lo mundo e adicarse ó outro.

Non deixo de vixiar que non xordan reixas nen verxas de redor, e as derribo a soplidos e en campo aberto abro os brazos e sinto cada verba pra aturuxa-lo teu nome alto e bravo. Calado ate os ósos do oxíxeno que me queima a pel.

Vexo a claridade frouxa e difusa do crepúsculo coma penúltima, e gozo o luxo de cada verba túa coma luz de lúa.
Luz que é arte. Que peta nela e parte de rebote, coma atoparte.

Eu, xenio, baixo o peso da sensación de saber mais por sabio que por pelexo, que se de base teño un x, son fuste que ten e sostén o planeta por capitel.

Pois hoxe vai de alegría e consciencia. Consciente de estar alegre e ir indo e vir vivindo. Alegre por seren consciente de que hoxe, coma outrora alguén me pediu que escribira. Grazas.
A ela e a todos, que sei que existides por egoísmo. Case por supervivença.
Mais me servides bem de espello no que verme mellor ou pior. Sodes vos os que me mostrades o bon e malo de min, igual que eu a vos. Cando sou só solo ser espectador pouco severo conmigo mesmo, por coñecerme. Por comprenderme e arrouparme a min mesmo, que son o mellor que teño. E o único.
Pretendía coñecervos e comprendervos, e arrouparvos, parvos, mais vos, o que pretendedes e acabar comigo.
Pois nesa loita luito; E agradezo a compaña. Miúdo vehículo planetario comandamos, con toda esa parafernaria de vida, sangue, dor e de morte.
E toda esa pesca, e toda esa caza, que de sobrada vai linda e marcada e mancada por outros coma nós.
Hoxe montei unha partición en /dev/mapper/. Foi un erro.
Que me deixa aquelado ate volver ó taier.
Hoxe soltei unha maldición, e non confesei estar disposto a non poseerte tanto que te me escorregues entre os dedos. Poseerte cada vez, non todo o tempo. Foi outro erro.
Que me deixa tocado ate volverte ver ou voltar a verte, e que só quero liberar esas verbas na escuridade dos teus ollos.

Na miña experiencia, a Natureza se empeña en devolverme ó caos. Á terra.

Faime perde-lo móbil, o pin dos Guns, córtame as unllas, e faime depender do sangue que me oxixena ate morrer.

Non vou eu pelexar contra a miña propria natureza. Non podo colecciona-la miña vida, e facer unha exposición dela.

Política bem entendida como a de que cada cidadán sexa quen decida en cada momento cómo emprega-lo rendimento do seu traballo é unha cousa extraviada. Cando o comercio e a industria emprega Recursos Humanos, xa non é unha cuestión persoal, e te jodes.

Que de cada grupo de persoas con intereses parecidos xorda un representante que os defenda é lóxico e preciso pra unha funcionalidade mínima (supoño). Se segues globalizando o poder de decisión aparecen ducias de grupos políticos. Se continúas acabas como en USA ou en Spain, cunhas elecciós que recordan moito ó Madrid-Barça, e ó final, (como nom), acaba mandando un tipo.

Isto me recorda un pesadelo que tiven.

Un fulano ten 1207 corbatas no seu perfecto armario. Quere poder elexir, e cada mañán moléstase en elexir unha.

Outro fulano ten 5. Parecidas. Gosta de elexilas. Non gosta de que o molesten namáis erguerse.

Un fulano ten toda a discografía de todo…

E así…

Unha parella está facendo o amor. Ela convencida de quedarse, rematado o acto, lle pregunta:

- ¿E cómo lle imos chamar ó bebé?

Mentres o home anuda o condón, o tira polo water e tira da cadea di:

- Se sale de esta… McGuiver.

Ela levanta desafiante un alfiler, e responde:

- Ou Houdini…

¿Así que qués unha poesía?

¿Unha miña que te diga? ¿Que te escriba?

Pois non son escritor, que Falador. Mais se queres che falo que atravésa-lo meu espazo con ese desparpajo e atención. Disípa-lo vaho que vos cubre a todos co alento da túa risa e coa claridade das canicas dos teus ollos. Furacanes de intelixencia e aire limpo que me traen con forza planetaria.

Trapos inxustamente axustados e medias enteiras caladas ate onde eu non chego. Calado cálido desexo. Non atino a descobri-la túa greta. Vulnerabel punto fraco de entrada pra rompe-la resistencia que te manten tan enteira e insumisa.

Pra ti ló esta cuña. Publicitaria de min. Pénsoa golpear ate te abrir, e no colapso afogar se son quen na avalancha presa licuada do teu corpo forrado en pel. E nos teus beizos lambe-lo teu mel, se son quen… rendido.

Poida que vencido.

Erguédevos, membros do Primeiro Batallón, desempolvade as vosas casacas

Engrasade as baionetas, dirixímonos á batalla

Destruíde tódolos muros, derrubade as alambradas

Atoparémo-lo noso refuxio, entre rúas destrozadas

Rajade, golpeade. gruñide, Krunch. As súas testas son vosas dianas

Facédevos coas estradas, de estandartes alfombradas.

Sentímonos inmediatamente extraños, cansados de recoñecernos.
Nom por incomodidade, senom porque todo ó noso redor comezou a ralentizarse e as conversas convertirse en música de fondo.
Podería comeza-lo incendio e forma-la cúpula que non nos faría desvia-la mirada nen frea-la conversa.
- A ver a que me dis…
- ¡Nom! Desta vez soñei que a túa presencia por segundas me distría dun monitor pra comprobar que o que parecía carmín descolocado era unha bagoa de sangue na comisura dos teus hoxe fermosos beizos. E choraches.

Hai moitos anos. Hainos froidianos, kaftkianos, aristotelianos, platonianos. Básicamente, todos levamos un ano dentro. Eu agacho as orellas cando penso na bronca que nos botaría calquera destes grandes pensadores se sacásemos da ficción a posibilidade de que algún poidera opinar hoxe. Grandes homes e mulleres que dun ou outro xeito iluminaron unha nova área de pensamento cunha intensidade descendente en círculo, de xeito que outras mentes poideran partir dalgún punto e segui-lo seu proprio camiño. Sen embargo nos empeñamos en calcular e recalcular e redefinir e matiza-las ideas xa iluminadas.

O pensamento fulano, abre varias portas pra cruzalas e ver qué pode haber alí. Portas que antes non coñeciamos.
- ¿Pero é que non me escoitades?. Que digo que non todo é o mesmo, que hai moitas cousas.¡Que hai que asomarse a mirar!

E nos:
- Elocuentemente… ¡Qué bem falou Zaratrusta…!
- Imos redesenrola-lo roio pra alcanzar os 17 matices de branco da luz que ilumina o resto das cousas. A ver… 1.

Agudo é un ángulo de menos de 90 graos. Paupérrimo ángulo de visión en relación ós 360 posibels por dimensión.

Obtuso pode pasar dos 90, e seguer a selo. Anos, claro.

Es o xoguete que nunca tiven. Tes beizos coma labios e labios coma teclas de cerebro. Non tes curvas, que son tetas e ano, que amo se amar é algo. Seino de ti, que sabe-lo que digo. Que fago un amago de violencia pra desfacerme de miles de anos de memolución e senti-la dureza da Vida fodendo o calor do Sol.
Tiña moitas gañas de veren algo tan bonito coma ti.¡Oiches?

Chéiranme os dedos a hiel, e ó mel, e a túa boca sabe a min, se é que o sabor se conxuga, e misturámo-los sensos, e os sabores e os sentidos, e xa non son un. Son dous.
Xa sei o que se sinte sendo ti. É o mesmo que sinto eu.
Loito coas telas que me negan a natureza, e antes de me espir, xa nos corrimos.
Xogos de roles, de rolos e cinchas, e mantas e plumas, e panos e roupa.
Contos ao oído e estertores de vida.
Logo acordo rastrexando o teu corpo. Buscando asi-la ergonomía da túa pelvis. Fechando torpes as maos atopando ausencia. Enganado porque este leito ule a tí, que estás a mil ladrillos, a cen cidades. A dous parsecs de min.

Y eu só quería despertarte pra facerte volver durmir.

É incríbel o lonxe, ou adentro, que pode chegar a frivolidade da publicidade. Manteño a respiración pra ler un comunicado dun anuncio na estúpida tele:

-”Tes dereito a Internet”.

Unha de dúas. Ou saben o que din, ou non.

Se nono saben, corrixo:

A mensaxe está mal construída. Propoño:

-”Tódalas persoas teñen dereito ó acceso livre e non mercantilista ós medios de comunicación modernos por pura herdanza tecnolóxica”.

Somos as xeraciós dos homes e mulleres que idearon e innovan tecnoloxías. O coñecemento non é un novo producto de mercado. É a evolución lóxica das comunidades liverpensantes cára un novo estado de cousas.

O ser humano foi quen de desenvolve-la tecnoloxía necesaria pra construcción das novas rúas da comunicación. O Software madura xa de largo en tempo GNU/Linux. Coma sempre a ignorancia frea o normal avance das nosas comunidades en materias como a comunicación, a enerxía ou a alimentación.

Porque isto é no caso de que non sepan o que din.

A outra posibilidade é que sí o sepan, e se mofen e bofen do dereito natural á livre comunicación. Dereito non susceptibel de compra. Dereito non concedido senon posuído por naceren de muller.

Se este é o caso, volve frear a ignorancia a normal evolución.

Xa cansa tanta mona. Uns por activa, e outros por pasivos.

Nunha destas gestas co meu tántriko socio, nos vemos montando un servidor bem guapo. Con debian e excelencias armadas ate os dentes. Incluído un sistema de identificación por MAC pra controlar ó acceso á rede, producto do ocio do meu socio.

Contentos co resultado, chegamos ó punto de enrackalo e nos atopamos con que o espazo non é suficiente. Pois nada. Montamos unha estructura de aluminio na que embebimos placa, fonte, e dous discos. Mínimo perfectamente suficiente. Dúas RJ45. A da placa, e outra recortada dunha PCI. Na base unha plaquiña “protectora” e “estabilizadora”. Agora está entre oitenta PC’s e o router. Mola.

Ender foi un dos líderes da guerra contra os insectores, e ó final acabou todo bem porque non era máis que un fermoso libro.

A Guerra na Terra desgraciadamente son Toneladas de cadáveres e Kilómetros cúbicos de bágoas.

Coa incómoda perspectiva do que depara o mundo, vexo máis luitas de poder e máis atrocidades, aínda que poida que non coas mismas armas. Poida que a cuarta guerra mundial non sexa con paos e pedras como advertía Einstein. Poida que a información se concrete (e o fará) como un elemento moito máis definido e decisivo (que o será) para toda a raza humana.

Poderiamos ve-los actuais movementos monopolistas monstruo-empresariais como os primeiros alborotos das primeiras revoltas Inforacionais do século XXI. En fronte todo tipo de guerrillas livertarias em luita pola liveración da información e as culturas nunha Rede livre. Nun entorno social en troques do barro ate os xeonllos, onde morre o peor do ser humano.

Nono podo saber. Despois duns poucos anos de “informática”. Unha novidade. Un neoloxismo. Mais algo totalmente distinto a calquera outra innovación humana (poida que a imprenta). Non deberían chamala revolución informática, porque suxire algo como que por fin os microprocesadores do supermercado tiran a mil petahertzios. A Revolución é humana. O proceso será o acceso á información que nos pode completar como humanos. ¿Por qué ei pensar inocentemente nuha web se é claro que vai cára a estandarización informática no software? ¿Por qué vou pensar en mega-empresas cando a tendencia é a racionalización do traballo e as novas oportunidades pra os mozos? Noutros 15 anos vai se…-la ostia.

Un paso decisivo cára a evolución. Un cambio cualitativo na creación, procesado e transmisión da información. Esa que nos fará livres, esa verdade que non coñecemos ou que se nos censura. Porque se nos censura.

Un goberno delincuente tamizando e filtrando a información, ou roubandoa ós seus lexítimos proprietarios.

Ou un goberno incompetente denegando o acceso dos seus patróns a redes de información na que soluciona-los seus problemas ou comunicarse cos seus pais.

Coa perversa de nacemento escusa de que a información e o acceso a ela é cousa da libre empresa e dos malnados que compran a Terra por cachos pra zampar uvas nun diván.

Cando realmente o acceso á comunicación sexa livre poderemos falar de referendum e non dunha “demo” de “cracia”.*

*(N. do T: Nótese da traducción ó inglés “demo” of “crazy” .

Un dos traballos que estamos a facer dende a asociación CompostelaWireless consiste en seleccionar, recopilar e traducir diferentes documentos dos que pululan libremente pola Rede, e que nos permitan transmiti-lo xeito en que entendemos e vivimos Internet. Hacking, coñecemento aberto, Software Libre, redes sociais, arqueoloxía informática… son algúns dos temas que fumos tocando nos dous anos que levamos escollendo e traducindo documentos. Aquí vos deixo enlaces ós documentos que compoñen a nosa biblioteca pública. Leva un exemplar. Non fai falla que o devolvas. Son pra ler.

Cómo ser un hacker
E a info será livre
Materiais pra un debate informado
O poder das Redes
Ó principio foi a liña de comandos
TODO

Sinto reterte de memoria percibindo o mundo distinto. Teño frío, e a cotío, imaxínome preso do teu peso tan preto que queimas. Sen compromisos nen débedas. Sen concesiós nen súplicas. Por pura vontade.

Sinto roubarte minutos de ollos pechados e mente aberta descubrindo a lúa da pel túa, o sol por melena e por sorriso a mirada.
Sinto imaxinarte tan despoxada de todo, maxestuosa espida, muller e ser.
Sinto bicarte sen ti sabelo.
Sinto durmirte ó meu carón, e observarte rendida, reaccionando a soños absurdos que me escusan abrazos e cunas.
Sinto mostrarte o animal que son, dándome ou tomándote sen outra moral que a nosa.
Sinto non che ter dito ren do noso, mais bem pensado, é meu contigo.
Sinto todo iso.
Sintoo tan delicada e pracenteramente, que non esquezo nen un intre de estar contigo. Acordo citas pra atoparmos de novo. Nunha sala que non existe. Nunha habitación baleira chea de nós.
Sintoo tan bruscamente cada vez… que nono evito. ¿Pra qué?. Se son tan monstruo como os meus segredos… Por tí ló son un anxo.
Sintoo moito, e a miúdo.
Síntome bem, ó teu abrigo.
Eu quedo contigo.
Ti ficas comigo.

Propoño ler o seguinte con moito coidado de non caer na estupidez, e de velo todo dende a perspectiva que se merece. Recordando que no transcurso da historia, cambian as situaciós políticas, as circunstancias sociais e os sistemas de comunicación, mais non a natureza humana, a codicia, nen a sabeduría ou ignorancia (que ó fin e ó cabo, son graos da mesma medida).

Propoño buscar exemplos recoñecibels na política actual (e por tanto futura) de cada punto do decálogo que transcribo, obra do ministro de propaganda xa citado.

Propoño tranquilidade, serenidade, mais non medo, nen respeto a quen nono merece (de mérito).

Imos dende o principio. Os principios da propaganda:

1. Principio de simplificación e do inimigo único. Adoptar unha única idea, un único símbolo. Individualizar ao adversario nun único inimigo.

2. Principio do método de contaxio. Reunir diversos adversarios nunha soa categoría ou individuo. Os adversarios han de constituírse en suma individualizada.

3. Principio da transposición. Cargar sobre o adversario os propios erros ou defectos, respondendo ó ataque co ataque. “Se non podes negar as malas noticias, inventa outras que as distraian”.

4. Principio da exageración e desfiguración. Converter calquera anécdota, por pequena que sexa, en ameaza grave.

5. Principio da vulgarización. “Toda propaganda debe ser popular, adaptando o seu nivel polo menos intelixente dos individuos aos que vai dirixida. Canto máis grande sexa a masa a convencer, máis pequeno ha de se-lo esforzo mental a realizar. A capacidade receptiva das masas é limitada e a súa comprensión escasa; ademais, teñen gran facilidade para esquecer”.

6. Principio de orquestación. “A propaganda debe limitarse a un número pequeno de ideas e repetilas incansablemente, presentalas unha e outra vez dende diferentes perspectivas, pero sempre converxendo sobre o mesmo concepto. Sen fisuras nen dúbidas”. De aquí ven tamen a famosa frase: “Se unha mentira repítese suficientemente, acaba por converterse en verdade”.

7. Principio de renovación. Hai que emitir constantemente informacións e argumentos novos a un ritmo tal que, cando o adversario responda, o público estea xa interesado noutra cousa. As respostas do adversario nunca han de poder contrarrestar o nivel crecente de acusacións.

8. Principio da verosimilitude. Construír argumentos a partir de fontes diversas, a través dos chamados globos sondas ou de informacións fragmentarias.

9. Principio da silenciación. Acalar as cuestións sobre as que non se teñen argumentos e disimular as novas que favorecen ó adversario, tamén contraprogramando coa axuda de medios de comunicación afines.

10. Principio da transfusión. Por regra xeral, a propaganda opera sempre a partir dun sustrato preexistente, xa sexa unha mitoloxía nacional ou un complexo de odios e prexuizos tradicionais. Trátase de difundir argumentos que poidan arraigar en actitudes primitivas.

11. Principio da unanimidade. Chegar a convencer a moita xente que pensa “como todo o mundo”, creando unha falsa impresión de unanimidade.

Sempre temo-la perspectiva clara política cando miramos cara atrás porque os datos son cotexados, ou porque temos tempo para o análise. Mais na política, concluir cómo foi ou deixou de ser tal ou cal periodo ou candidato, non nos aporta ren. Ben mirado, políticamente, só deberiamos observa-lo futuro e presente político, pois é o único que nos vai influir a partires de … xa.

Sen embargo, a experiencia nos axuda a comprender determinadas actitudes non-políticas senon propagandísticas. E non hai que olvidalas.
Mais cando te atopas con xente que non ten argumentos políticos, senon modus operandi pra acadar un fin, non son facilmente identificabels, pois parte das súas acciós van encamiñadas a ocultar este término.

Vós mesmas…

Aquí téde-las Falas Faladas.

Recollido no “Acceso Universal ó Coñecemento Humano”, ou Archive.org.

Baixo Licenza Creative Commons.

Música por DaRkSiDeZ ProDuctionS.

10010110:

^ΣndΣr^

Ebanista contrúe con madeira unha cadeira máis aló da descripción das verbas atinadas ou non.

Pra facelo emprega un afiado machado que conserva por bó.

Algún animal educado mal, empregou o machado pra sesga-la vida doutro cidadán.

Só é unha ferramenta. Sería estúpido limita-lo acceso a ela.

Inútil sería tamén pretender acota-la desbordante expansión de información consecuencia dos avances tecnolóxicos. E se no tempo que levamos, o volume de información accesibel multiplicouse exponencialmente ¿cal será o acceso a ela noutros XV anos?

Todo o mundo poderá construir calquera ferramenta. A única posibilidade de que non se empreguen mal é a educación.

Educación cidadá no senso máis inxenuo, que é tamén o máis exacto. Só así poderiamos evitar a miles de trogloditas blandendo afiados machados conservados por bós.

E os rapaces que agora teñen XV e non aprenden ren, son as bestas que nos atopamos con XXX incapaces de solucionar ren, e que frean ó resto cára un pobo mellor.

O alquimista cambiou o concepto do seu nome. Convertiuse nun constructor de materia. Un home do futuro que aprendeu os segredos da “construcción”. Soupo de elementos e enlaces. Aprendeu de sistemas e procesos. Empregou máquinas e colaborou con tódalas mentes que se achegaron.

Simplemente deseñaba, calculaba, preparaba e recolocaba carbono, nitróxeno, oxíxeno e fósforo. Da mesma forma reconfiguraba enfermidades, creaba vida ou materia inerte.
Pensaba o perigosa que era a súa habilidade. E o marabillosa.
Resoplaba e botaba as mans á cabeza imaxinando o que poderían ter feito os seus predecesores cun poder tan cargado de responsabilidade.
A humanidade avanzara finalmente no seu camiño de comprensión do seu proprio universo respetando, serenando, creando e vivindo.
Xa tódolos procesos de comunicación se compartiron e distribuiron.

Humanos e demáis animais, coexisten sen a necesidade de loitar polos seus dereitos, xa garantidos polas leis. Leis que evolucionaron tamén e maduraron da man do desenvolvemento das comunidades liverpensantes cára educación dos máis novos nunha comunidade responsabel, abandoando as proto-leis de condena e penalización de anos pasados.
Por fin o control das actitudes humanas foi devolto ós seus lexítimos donos pra definirse un a un nunha mesma coexistencia, convivencia e comunidade.
Preguntábase o creador de cosmos se o verían os seus ancestros coma un deus. Programador da casuística. Creador e terminador de vida. Teletransportador cuántico de materia. Inxenieiro de existencia. Manipulador electo de vida.
E negaba coa cabeza. Fungaba e rumiaba aspaventos comprendendo a inxenuidade daquelas xentes sen formación nen información que non podían senon ter fe no seu futuro en troques de construilo.
Non tiña claro se aqueles séculos escuros de guerra, maltrato á única natura e analfabetismo social foran tan cruciais, ou simplemente foi un anaco de historia a non olvidar por todas e todos.

Cada minuto durante décadas morreu a coñecedora da solución da enfermidade. O creador da máquina de transporte inocuo e a nai do futuro fillo. Tamén un músico extraordinario, un sastre, unha modista, e un gran mestre de xadrez.
Todos eles desapareceron pra sempre por culpa da mala educación no berce.

¡Cántos alquimistas morreron á vista cega e estúpida do resto da humanidade!

A onironauta aprendeu a ser consciente nos soños. Consciente da súa ensoñación. Capaz de distinguila da outra realidade. Esa da cama, da carne, dos ósos, do tempo perdido e do tempo gañado.
Era exactamente espertar durmida no medio do soño pra entender que estaba soñando, e comezar a experimentar con tódolos caprichos da súa mente.
Este outro mundo non tiña limitaciós. Nen físicas nen metafísicas.
A exploradora de sí mesma adoitaba tenta-la cordura mentres durmía, empregando os soños como lámpadas maravillosas que lle permitían converter calquera situación nun pracer pra os sentidos, e volatizar todo o que a incomodaba.
Cada noite era unha aventura nova na que mergullarse tra-los persoaxes dos seus soños que a esperaban pra arroupala cos seus desexos máis íntimos.
Aprendeu a facer isto en pouco tempo, mais lle deu a impresión de coñecelo de sempre.

Posuía dous mundos. O real, limitado por compartido, e o onírico, onde todo era posibel, onde non existían normas nen regulamentos. Un mundo autodictatorial sen os inconvintes morais da denegación de dereitos dos demais seres vivos, inertes ou ideados.
Tralas experiencias, non persistían as culpas nen os rencores. Non había penas nen alegrías. Todo quedaba nun recordo máis ou menos duradeiro dun acontecemento que nunca acontecera.
Pero… ¡qué incríbel sinfín de momentos!
¡Qué sensación de liberverdade!¡Non vivi-la situación, mais inventala!
Tódolos seus soños a enchían de viaxes de calma, calor e carne. De paz e sonrisas. E de frores.

Tódolos persoaxes aparecían e volatizaban á velocidade do seu pensamento, coexistindo na súa realidade inventada perfecta.
Soamente atopou un espazo descoñecido. Imprevisto. Un recuncho que a atraía como nengún. Alí unha cadeira baleira, e unha figura escura, que fumaba a carón dun lume imposibel ideal, pesadamente apoiado na repisa dunha lareira. Reflexivo e ausente.

-¿E tí quén es?
-¡Es tí quen é! Eu non existo…

Botouno do ensoñamento á velocidade do pensamento.
Mais voltou. Cada vez máis a miúdo. Cada vez máis presente. Cada vez máis atraínte.
Aquela sensación de descoñecemento lle resultaba excitante e familiar.

Era como buscar e descubrir novos seres e estares.
Era como no mundo real.

O senhor rector do sainete de promociós nacionais do oligopolio, como moitos ignorantes do seu entorno, molestan ó resto con frases lapidarias como que se vai acaba-la piratería e que as industrias industriosas se encargarán desos rufians.
As persoas que posuímo-lo Dereito, que somos todos, (escribíndoo con maiúsculas porque entendemo-lo que significa e dignifica se-lo herdeiro do Dereito que outras mulleres e homes lograron poñer en cita universal pra garantir a calidade de vida dos seus semellantes) temén sabemos distinguir entre os Dereitos e as Leis.
Tan boas ideas tiveron estes homes e mulleres que o resto da Humanidade estivo de acordo con eles, e o puxeron por escrito pra os presentes e futuros membros da comunidade. Por desgraza ou pra regozijo de algún, o devenir da comunidade pensante do Planeta, sufriu varias épocas escuras durante as que determinados grupos de individuos caían presa da ignorancia ou desentendemento do seu tempo, pervertindo as Leis ou adicando a súa vida ó mantemento de determinadas instituciós decrépitas e antisociais numerosas en gran número cántas veces e de qué forma…
O peculiar da raza Humana é a inconsciencia da falta de perspectiva.
Así moitos temos que sofrir a iracunda embestida de sofridores do seu traballo, coa incontenida risa que nos provoca, e que ás veces nos asusta.
A creación artística nunca foi dirixida por nengún artista cára exclusión do espectador.

Existe algunha institución artista-legalista belicista moi lista e pouco realista, que causa sensación cós seus despregues de cartos, mezclando o Dereito cos negocios.

-De tódolos xeitos da igual.
-Déixaos estar… Dicía Currás que ten que haber de todo.
As novas tecnoloxías nos están dando a oportunidade de darnos unha oportunidade a nós mesmos e ós nosos conxéneres.
As ideas globalizadoras neoconservadoras son perigosas. Os comentarios previsibels de personaxinhos de poucos anos e moitos cús, non conmoven a ninguén que estea relacionado mínimamente coa tecnoloxía real e non a través dos escasos medios divulgativos que temos a man.
Hai que ser humildes e renderse con disposición ás mentes que nos fan crecer como comunidades livres que somos.
Xentes que nos guiaron como amotinados nun barco sempre á deriva cheo de falta de espazo. Nos mostraron o camiño e nolo seguen a mostrar. Prestemos atención a quen realmente a merece.
A piratería non existe. A cultura só ten un sentido, e no noso mundo, hoxe, só cabe esperar que de novo as instituciós perversas da sociedade acaben o seu ciclo e desaparezan pra redirixir de novo o barco cáro Norte da calidade de vida para TODOS. O esforzo dunha empresa por sobrevivir, non debe ser confundido coa declaración de Dereitos dunha comunidade. Grazas senhor O.E.K. pola súa opinión. Sabemos qué é o que precisan vostede e a súa empresa.
O resto dos seres coidaremos de nós mesmos.
Crearémo-las nosas redes de comunicación e conservarémo-la nosa cultura e natureza. A súa tamén.
Sorte ós bós.

Resulta que imos ser tod@s iguais.

As mulleres son todas iguais e iguais ós homes; Todos eles son iguais ó resto dos espanhois; Estes iguais ós franceses, alemans e resto de idénticos europeos; Aqueles son moi parecidos ós americanos e todos queren que asiáticos e africanos veñan a igualarse ó resto.

Isto fronte á Lei. Pra impoñerlles os mesmos impostos, penalos coas mesmas penas ou endereita-los seus dereitos.

¿Qué pensará da Lei e da nacionalidade un africano sen patria nen estado?

Senos mollados papeis, porque tampouco ten nacionalidade. Perdido na súa casa. Perdido nese mapa africano de liñas pintadas a escadra hai mil anos por algún absurdo sajón que tampouco sabía de onde viña.

De vez en cando hai que escoitar a algún imbécil decíndote de onde es ou de onde debes ser. Normalmente xente que xa perdeu, ou que aínda non buscou as súas raíces. Profundas ou sanguentas. Negras, bastardas, quechuas, indias ou protoceltas.
Nacional tamén é unha palabra jodida, porque cada un pensa no seu nacional particular, e recorda, sabe, ou cre saber qué significa.

O interesante é o que cada un sinte como seu. Outra cousa é que non teñas grupo nen manada (qué putada). Entón tes tódalas papeletas pra convertirte nun observador de nacionalidades, e comezar a decirlle ó do lado de quén ven sendo.

Eu e outros iguais ca mín témo-la sorte de ser de onde nos sae dos collós.

Tod@s cren que Eduard é especial, tirando a tolo.

Porque a cada paso se sorprende de todo.

A medida que adquire coñecemento, a súa cachola é capaz de comprender máis detalladamente cada un dos acontecementos que observa.

E cada pequeno anaco de vida lle leva á sorpresa constante do incríbel que resulta a súa simple existenza.

E tódolos enormes universos de vida o sorprenden constantemente polo alucinante que resulta a súa complexa existenza.

Se é que exinten…
Cando arrinca a máquina, todo é normal, e o que prema o botón pode non parar un intre a recrear mentalmente os 1024 procesos e compoñentes que interactúan nun segundo pra que funcione.
Non é o caso do forxador das pezas, ou do constructor do aparello. Ou de calquera que coñeza o seu funcionamento polo miúdo e que poida chegar a recrear na súa mente o maravilloso e complexo proceso, e disfrutar da súa comprensión.

Tamén podería asombrarse do funcionamento físico-químico, ou meta-físico-cómico da súa mente.

Todo depende da atención que preste. E da sabeduría que goce.

E é fantástico…