Pensamento Livre

Tod@s cren que Eduard é especial, tirando a tolo.

Porque a cada paso se sorprende de todo.

A medida que adquire coñecemento, a súa cachola é capaz de comprender máis detalladamente cada un dos acontecementos que observa.

E cada pequeno anaco de vida lle leva á sorpresa constante do incríbel que resulta a súa simple existenza.

E tódolos enormes universos de vida o sorprenden constantemente polo alucinante que resulta a súa complexa existenza.

Se é que exinten…
Cando arrinca a máquina, todo é normal, e o que prema o botón pode non parar un intre a recrear mentalmente os 1024 procesos e compoñentes que interactúan nun segundo pra que funcione.
Non é o caso do forxador das pezas, ou do constructor do aparello. Ou de calquera que coñeza o seu funcionamento polo miúdo e que poida chegar a recrear na súa mente o maravilloso e complexo proceso, e disfrutar da súa comprensión.

Tamén podería asombrarse do funcionamento físico-químico, ou meta-físico-cómico da súa mente.

Todo depende da atención que preste. E da sabeduría que goce.

E é fantástico…

Xan foi estudante pra enseñeiro, e aturou moitas veces a retranca dun canteiro:

-”Estudiante que estudías. Que sabes latín e letanías…

…¿cómo é que estando o burro no prado, en troques de redondo, caga cadrado?”.

Mascou moitas noites unha solución axeitada a semellante inquedante fenómeno:

-”Según a ciencia mo ensina, e os libros mo indican

dentro do burro hai un canteiro, que antes de cagalo,

… o pica”.

Pasaron anos e se reconciliou coa súa vivenza. Comprendiu que as mentes pensantes interactúan cós seus semellantes. Facéndoos partícipes do seu mundo.

Así voltou Xan a face-lo plantexamento de tal enrevirado acontecemento pra espalla-lo seu proprio coñecemento:

-”¿Sabes o que pasa?.

Ó que lle espetaron:

-”Que tu culo se retrasa”.

Por sorte pra todos voltou acontece-la interacción entre mentes pensantes. Facéndose partícipes dos seus mundos.

Rindo o absurdo, e brindando coas drogas que en troques de levalo o outros mundos, o traían de volta ó seu. Pra mirarse máis preto, e voltar á reconfortante sensación de sinceira fraxilidade.