De resanca
Xan foi estudante pra enseñeiro, e aturou moitas veces a retranca dun canteiro:
-”Estudiante que estudías. Que sabes latín e letanías…
…¿cómo é que estando o burro no prado, en troques de redondo, caga cadrado?”.
Mascou moitas noites unha solución axeitada a semellante inquedante fenómeno:
-”Según a ciencia mo ensina, e os libros mo indican
dentro do burro hai un canteiro, que antes de cagalo,
… o pica”.
Pasaron anos e se reconciliou coa súa vivenza. Comprendiu que as mentes pensantes interactúan cós seus semellantes. Facéndoos partícipes do seu mundo.
Así voltou Xan a face-lo plantexamento de tal enrevirado acontecemento pra espalla-lo seu proprio coñecemento:
-”¿Sabes o que pasa?.
Ó que lle espetaron:
-”Que tu culo se retrasa”.
Por sorte pra todos voltou acontece-la interacción entre mentes pensantes. Facéndose partícipes dos seus mundos.
Rindo o absurdo, e brindando coas drogas que en troques de levalo o outros mundos, o traían de volta ó seu. Pra mirarse máis preto, e voltar á reconfortante sensación de sinceira fraxilidade.
