Ós amigos nonos teño. Mantéñoos coma podo. Mórrenme todos porque foron amigos ate que marcharon. A ningún deles poderei decepcionar xa. A tí si.
Mar
Sentímonos inmediatamente extraños, cansados de recoñecernos.
Nom por incomodidade, senom porque todo ó noso redor comezou a ralentizarse e as conversas convertirse en música de fondo.
Podería comeza-lo incendio e forma-la cúpula que non nos faría desvia-la mirada nen frea-la conversa.
- A ver a que me dis…
- ¡Nom! Desta vez soñei que a túa presencia por segundas me distría dun monitor pra comprobar que o que parecía carmín descolocado era unha bagoa de sangue na comisura dos teus hoxe fermosos beizos. E choraches.
