Presa
¿Así que qués unha poesía?
¿Unha miña que te diga? ¿Que te escriba?
Pois non son escritor, que Falador. Mais se queres che falo que atravésa-lo meu espazo con ese desparpajo e atención. Disípa-lo vaho que vos cubre a todos co alento da túa risa e coa claridade das canicas dos teus ollos. Furacanes de intelixencia e aire limpo que me traen con forza planetaria.
Trapos inxustamente axustados e medias enteiras caladas ate onde eu non chego. Calado cálido desexo. Non atino a descobri-la túa greta. Vulnerabel punto fraco de entrada pra rompe-la resistencia que te manten tan enteira e insumisa.
Pra ti ló esta cuña. Publicitaria de min. Pénsoa golpear ate te abrir, e no colapso afogar se son quen na avalancha presa licuada do teu corpo forrado en pel. E nos teus beizos lambe-lo teu mel, se son quen… rendido.
Poida que vencido.
