c0rr310

Pensamento Livre

1-0 Falan de 0′ (en diante 0 prima)

Filed under: 0-1 — pakolas @

1- ¿Y a moza?
0- ¿Qué moza?
1- Non jodas.
0- ¡Ah…! Vina onte. Lle dixen: “Te quiero”
1- ¡TIPO!… ¡Non lle podes dicir iso a unha muller!
0- Dixen “te quiero”, mais preferíría telo retirado e matizado. Ó que me refiro é a que os humanos repetimos esa fórmula pra intentar facer entender ó resto dos humanos o que sentimos. Evidentemonte, isto nom é posibel, mais consensuámo-la fórmula pra evitar parecer estúpidos intentado explicalo. Entón ven a parte na que cada un intenta atopa-las verbas adecuadas nom tanto pra explicalo como pra que a outra mente se poda facer unha idea. ¡Da igual!. Ningunha mente se pode facer unha idea. Cada unha fai a súa. É inútil.
De feito, estamos de acordo en que o azul é a cor, mais isto a base de aprendizaxe. Certo é que físicamente o ollo recolle a info dun xeito determinado e a envía ó cerebro. De ahí en diante, pódese falar muito, mais aseverar pouco. Quero dicir, que unha cousa é o proceso e outra a percepción en sí.
Cae polo seu peso, sabueso, que isto se lle ocorreu a alguén moi listo, e resulta unha práctica moi práctica, e logramos entendernos co informático cando lle explicamos cómo se queda a pantalla cando sobreven o colapso do ordenador.
Cando andan polo medio os sentimentos, todo se complica, pois non temos un referente global que nos indique a dirección do consenso. Non existe unha versión do amor humano externa ó ser humano. O amor é a versión humana do amor (en todo caso). Nen sequera ó namorado lle parece suficiente a comparación coa novela do Montesco.
1- Xa… E ela ¿qué dixo?
0- “Te quiero”
1- Xa…

Os comentarios están pechados.

Tema deseñado porDL2 Media

Creative Commons License
Este blogue e o seu contido está baixo licenza Creative Commons