c0rr310

Pensamento Livre

Afílicos SGAE

Filed under: Faladas — pakolas @

music
Só quixera, de corazón, despedirme dos cada vez máis numerosos músicos que se adhiren á pegañenta rede comercial musical. Foi moi grato coleccionar e escoita-la vosa música. Fixémolo moitos muitas veces. Agora marchades a un planeta feo e escuro. Frío e arrogante. Dende aí non nos ides tocar. Temos a magnífica oportunidade de explorar novos camiños estrados de grupos e músicas. Homes e mulleres cheos de vida e música. Música, joder. Non canciós infectadas de comercio.
Licenzas livres e creación livre e arte por fama e por forma de vida. Por amor ó arte, se queredes. Non por amor á parte como facedes.
Agora mesmo Pel de Noz. Mala Herva. Tungsteno.
Mañá non sei, pero igual nunca máis Rosendo.
Non foi bonito. Segue a selo.
Vós que sodes o chan do arte. A base popular. De pobo. Falantes da linguaxe universal. Do son. Da danza. Agora traballades coma corsarios. Cómplices de roubo ou intento de xenocidio cultural. Ou asalariados de ladrós. Banqueiros sen bancada. Música mal parida.
Osades chamar piratas ós que vos deron puños en alto 20 anos. Ou 50. Ide mercar un piso a Cosmópolis, home. E quedarvos alí. Xa vos verán pola tele. ¡Qué vergoña!
O resto habemos seguir sen vós.

Adeus.

http://www.archive.org
http://ningunterra.com/2007/03/20/9-cosas-que-deberias-saber-sobre-la-sgae/
http://jamendo.org
http://safecreative.org

A conta

Filed under: Faladas — pakolas @

O fresco do tacto. A herba da terra. Trepando por ocos, estrado de roupas.

O peso do corpo. E a pel dada a volta. E os beizos cravados, trabados con forza.

E as presas e os peitos prensados en contra, e o sexo e os brazos, e as pernas e a aorta…

Fodinte nun sono que non viña a conta.

Tanto botón…

Filed under: Faladas — pakolas @

dardosa4O botón é vermello chillón pra que non haxa confusión.
Ten tapa de protección por se acaso algún mamón.
É a perfecta fórmula achada a machada pra non ter tí máis que pagala cos baladís que apañas da condescendencia dos ladrós que enganan a naide menos a eles.
Quixeras o botón prá solución do que resulta un problema complexo pois atañe a toda a convexidade do teu universo.
Tes que facer, tes que atinar, tes que superar, tes que competir. Tes que te calmar. E os problemas enfrontar dende a complexidade da súa natureza. Tes que te adaptar do mesmo xeito que o fixeron os que che doaron por herdanza a intelixencia. Esa da lectura e da consciencia.
Non existe fórmula vital mais que na patética tele que cho oferta emplasticado recheo de mentiras por un módico capital, xa que polo visto non es tan tonta.
Dubido moito das soluciós globais, que nos fan a todos alemáns, e que dunha propina me arranxe a mín a vida, ou me dea unha patada na espinilla, que doe. Abofé.
E tranquila, que non pasa nada.
E tranquilo, que me ergo mañá.
Saúde

Presente de indicativo.

Filed under: Faladas — pakolas @

Boto en falta que me sobre empeño.
Falo en verbas o que soño e vexo.
Alugo atenciós que pago con opiniós.
Creo na Fé que cre ter o resto.
Supoño que amaño e me temo que apaño.
Pecho portas de carballo que non quebran.
Abro alas de fiestras ó Sol.
Son persoaxe de seiscentas historias que só eu coñezo.
Conspiro pensamentos dos que tí es obxeto lonxe e preto.
Calculo mil formas de números posibels. 1.
Deixo que me encha o disfrute de poder facelo.
Tolero o suficiente. Denuncio o preciso.
Río muito a risa da comusira do sorriso que aparece cando a nosa crece.

Piraña Rock

Filed under: Faladas — pakolas @

dardosa4 Rockeiros de mais ou menos xeración. Templo sen relixión dos descontentos do resto. Lar de mar de puños, de femias fermosas e de tipos atípicos. Mesas de la muerte, Jesus Christ pose, ponme Nine Inch Nails, Sandra, Sandra…, al gordo, musicaca goonie, ride on, dez rusos blancos, trofeios de recordos, recordos de esforzos, risas e máis risas, bestas da idade de pedra, festa por exemplo, Stephano Goché, balón de oxíxeno, seica chove, paraugas asasinos, fresas, arándanos e rosas, vodka negro e cervexa por defecto, nomes e motes, la bola del ocho, inspección técnica periódica, rincón acdc, cabina de Rock, tabaco, futbolo, dardos, Jueves, Ano, Popular e Heavy Rock. Baranda de culo, meseta de mus e seis oitenta e dous de barra de Adolfo e xadrez.
– Te comercio un mechero de ensueño, artesanía de una amiga mía. Aquí tocaron todos, y jugamos a “a ver si tienes…” o a “a ver…¿qué es esto?”.

Apostamo-la birra que nos consensúa o rato de xogo mentres a tomamos. Vin uns ollos. Cando teñan nome atoparei unha rima. Hoxe tiraron de mín, coma eu doutro o outro día. Durmo na túa casa.
Nom despido ren. Vivín cada hora e pico larga mentres fun. Enriqueceunos a case todos, e de xeitos distintos. Algún nom debera ter ido nunca, muitos o disfrutamos e outros nono verán como foi. Sorte. Nom. Xustiza.

Son só

Filed under: Faladas — pakolas @

images1

Son só por esquivar estou solo. Pra que nom me manchen as inocentes palabras, que intentan reproduci-la percepción que teño sempre por compaña. Nem me apura nem me frea. Son filósofo da miña filosofía e evanxelista da miña circunstancia. Nom me asusta o mundo porque xa estou no lío, e agora non confío nas pequenas e grandes traxedias que me escupen ós ollos o resto de anormales adormecidos polo medo a facer o que consideren mellor. Acojonados charlatás que preocupan ó resto cos medos proprios e se enorgullecen de ter tirón. E de ser mirón da vida do resto. Pra logo vomitarlle o fillo desatendido. Probiño carne de drama enfermado de selo.
Vaites. Se non sabes pregunta e cando o sepas aínda cho han contar.

Femia insecto

Filed under: Faladas — pakolas @

femia A femia insecto con ancas armadas de cuchillas en cuclillas.
Con longos brazos articulados. Bastós ate o chan controlando o entorno. Elevada xuíza letal da elección e selección da xenética futura. O macho testarudo có seu sino mortal por atender á súa natureza.
Cando nengunha ameaza nen traba impide ser el quen sea, asegúrase a insecto de que os futuros serán quén de loitar ó mundo e facelo bem.

Non sei moi bem se falo de insectos ou do xeito do noso sexo ou da natureza do resto pra eu me atopa-la miña. E “túa” tamén é “nosa”. Que 0 e 1 son 1 e femia e macho tamén.

Parece mentira

Filed under: Faladas — pakolas @

manuscritoSe cho digo de noite parece poesía e parece mentira se cho digo de día.
Non durmo por velarte, que queren as nosas mentes imprudentes que somos nós e non nengún ente impotente de facernos sentir tan preto (case por consciencia en perspectiva e escala real de que “realmente preto” precisa de estar no mesmo planeta).
A miña cabeza retén a presa que provoco o corvo que asexa nalgures neste corpo. Por un lado é sempre algo e do outro, mira tí, hai outra cousa.
Vai ser que sí. Que todo e que nada. E que endexamáis ou sempre. Ou algunha cama quente.

Ou algunha outra cousa que pensa o mundo que por non dicila comprensibel, nona sinto ou nona tiven.

Ren

Filed under: Faladas — pakolas @

Hoxe hai de todo.
A música repetida mil veces. A foto que dixo algo que lembro cada vez. Un contrato inasumibel por relación. Un protocolo adoptado. Un comercio inxusto e desvirtuado. Unha fórmula individual separatista. Un aparello pra te distrae-la mirada. Unha cunca de alimentoides. A vida enlatada. Ouro que non brila. Xoguetes solitarios. Aventuras programadas i éxito asegurado. Seguros pra mamas de nais e semen roubado pra naceren abandoado.
Mañá non haberá ren.

Niño baleiro

Filed under: Faladas — pakolas @


No niño baleiro, frío e seco, as palliñas agarimosamente enlazadas non quecen xa nada vivo e os oviños apodrecidos esperan a alimaña que os tire pra desfacerse en vermes e cucarachas. Sen futuro, a árbore envelenada seca de tronco e ramas e as raíces  escapan da terra enchoupadas… empantanadas.

Fun alí a chora-la miña pena, e roubáronme a escea. E parei. Alí mesmo. E fixen campaña. Logo casa.

E lume. E do árbol leña. E lareira. Logo criei. E sacrifiquei e madurei. Amei e conquistei. Follei e parín e seguín crecendo.

E lembrei a árbore, o pantano e o pesar enteiro. Nono esquecín. Lembreino.

Caféspello con letras

Filed under: Faladas — pakolas @

Qué sería dos reflexos sen nós. Onde estarían os espellos sen os demáis, que sómo-lo resto. Demandades o reflexo equivocado. Querédelo concebido pra contestar sempre sí.

Disfruta do sexo, non es tan guapa, deixa ós demáis ser quen son, la coca no es guay, esquece esa pose, pécha-los ollos pra mentir, imaxinas que odias, fas o ridículo, invades espazo, nom nos interesan as túas miserias, nom som amigo teu, esos nom son os teus amigos, desconfías ate molestar, eres una cerda, pero non o bastante, a min nom me enganas, nom me veñas con gilipolleces, respétate tí primeiro, mintes e é evidente, non estás enferma, fas dano e o sabes, iso nono podes mercar, recoñécete perdida e bota a andar, dimo que pensas dunha puta vez, sofre tí, cumpres séculos, devolve iso e descúlpate, iso que fas é sucio e feo,  ámote.

Volo digo a vós, Anxo, Esteban, Estanislao, Carol, Xaime, Xaquín, Laura, Victor, Iris, Adolfo, Uxía, Gonzalo, Alberto, Cayetano, Miguel, Marga, Tania, Serxio, César, Vero, Alonso, Xacome, Javier, Jose, David, María, Alfonso, Manolo…

Pra cada un a súa reflexión, eu prefiro esperar… a caer bem.

Profetas sen terra

Filed under: Faladas — pakolas @

O mono espido chegou entón a muda-los seus principais canais de comunicación social (poderiase falar que a nivel xenético en poucas xeraciós) por diversas interacciós tecnolóxicas predominantes na época. Deste xeito, o que outrora fora gusto polo arte, xa atourado de información e posibilidades deixou de elixir, e deste xeito ningún membro da comunidade logrou ser recoñecido socialmente no seu entorno baseándose no arte ou no coñecemento.
Soamente a recepción de información a través de canais como a televisión, internet, ou a prensa escrita, permitían ó individuo aprecia-lo valor e conveniencia do que lle rodeaba.
Isto foi correxido pola popular contramedida aplicada máis adiante: A “Localización Cultural”, que consistía en darlle prensa a través dos escasos canais públicos funcionais ós artistas locais.
Inmediatamente a xente recoñeceu o seu e houbo gran regocijo.

Só iso

Filed under: Faladas — pakolas @

Que non sei se me explico, que van xa un cento e pico
de veces que nada, sendo tan rico.
De ocasiós perdidas de non perdemos nada.
Que teño unha balanza de senso escollida
pra te teren tan atopada coma perdida
Eu entre as túas tetas e tí no máis seguro do Planeta

Caféroticon letras

Filed under: Faladas — pakolas @

¡Qué bem me viñas! ¡Qué bem te tiña!
Menuda e quente chea de vida disposta a amanta-lo mundo.
Me viñas de fronte deixando a dignidade na roupa. Abríndomos ollos por eones que parecen segundos.
Regalándome contracciós non verbais que comprendo non comprender de todo.
Te tiña bebéndote das dúas mamás que gardan con celos o lugar máis seguro do Planeta.
Regalándote segredos animais que entendo que os entendas mellor ca mín.
Veño de soñarte.
De atarte a mín con brazos gordianos.
De darte a mín a parte que das sen medida.
Diso veño.

Fi

Filed under: Faladas — pakolas @

Tentarei mirar atento a natureza mesma que se lle da por mostrárseme nun cento de recipientes. Un máis fermosa que outro. Xentes que pra seren inexactos son xustamente a consciencia da mesma natureza, mais escravos da súa mente matemática en base fi. Creando o mundo e explicando os acontecementos e físicas dende o mesmo e único patrón, que remata na sorprendente medición de o que ó fin non é máis que un grado, ou unha medida do mesmo tipo de consciencia.
Entrementres, distintas vidas se atopan e recoñecen pra xenerar novas vidas e acontecementos. Só medibels para outros, observadores tristes do devenir dos demáis.
Se creo querer quererte, ou se quero creer que o fago, convírtome nun mago. De verbas retortas de sentimentos imponderabels.

¡Qué curioso! Que o único indefinibel sexa a ánima que nos permite medilo todo. E ló, se son eu quen o xenero todo, tí non existes. E se me trabuco e tí existes, se me xeneras, estoupan sexos, e derrítense meles, e rózanse peles, e imprímense a lume figuras de neuronas imborrabels ate a morte ou o fallo eléctrico, coa única e derradeira oportunidade de contarllo ó supervivinte, ou deixalo por escrito. Ou pintalo na pintura despreciada polo canon. E se ó fin non importa tanto comprendelo como vivilo, entón gañémo-lo tempo. Eiquí escribíndoo ou alí léndoo.
Dóemo lombo de enterra-la morte, e chóranmos ollos de ve-la beleza. Vivo o que podo, novato nesta ocasión. Veterano nunca de poucos anos, ou non tantos coma novela final da historia da consciencia (que ninguén lerá).
Grazas por todo. Eu xa marcho. Pero bueno, teño un momento.
Cedo o espazo ó medo que me da compartilo, pra ver se me trabuco e remata pagando a pena non ter medo a nada. Dígoo todo pra mentar algo certo, e bícoo todo pra atinarlle nos beizos á natureza que me fixo capaz de facelo.
De nada. Aquí me quedo. Pero bueno, non teño moito tempo.
Espero que seleccionedes o que vos sirva pra algo. De mín e de cada complexidade que atopedes.
Gosto de tentar abrir tódalas portas e fiestras, pra ver se entra a treboada que peta fora, e se nos leva a todos e nos limpa de estar folgando.
Gosto de tocar tódalas notas e pezas, pra ver se dun acorde involuntariamente ábre-los beizos pra dicirme algo que me faga seguir tocando.

Etapas

Filed under: Faladas — pakolas @

A rocha ten varias etapas que dividen a súa existencia. Primeiro é un inferno de todo á vez. Logo se enfría, logo se divide en mil millós de cousas, e acaba sendo wolframio de Santa Comba na miña orella. Claro que durante a etapa consciente da rocha, da tempo a dicir estas cousas. Aproveito pra dicir tamén antes de purrar contra unha placa tectónica uns millós de anos máis, que soamente os que me sobrevivan no tempo poderán lembrar que o dixen.

E non erremos, se non tivera potasio de Ordes no cerebro, tampouco podería Falar disto. Orgulloso da miña orixe, coma se precisara xustificala.

perla1.png

O eixo do carro

Filed under: Faladas — pakolas @

Hai 20 fulanos no mundo (15 deles na Galiza), que saben facer e montar un eixo de carro de buxo, se houbera buxo. Mentres estes homes e mulleres non publiquen un dossier sobre o tema na wikipedia, ese saber é privilexio de poucos. No momento en que o publiquen, pasa a ser parte do coñecemento humano “dixitalizado”.

Porque o coñecemento humano, é un. 1.

perla1.png

Receita:

Filed under: Faladas — pakolas @

– Dous lomiños de porco empanados doble capa como a min me mola.
– Ensalada con tomate, cebola, sal, aceite e atún.
– Baloucas fritidas.

Ingredientes:

– Animal morto.
– Pez morto.
– Óvulo de ave sen fecundar.
– Cousas collidas do chao. Algunhas de debaixo.
– Pedras.

perla1.png

La una

Filed under: Faladas — pakolas @

La clara diferencia entre una estrella y la luna es que la una brilla y la otra hay una.

Si me equivoco, cuando muera, que me digan lo que quieran. Porque ahora mismo soy libre de hacer la guerra y si pierdo o si gano y si cierro o si abro no es cosa vana ni es pública ni es triste ni es única. Quiero aprender, quiero entender. Porque existo. Por querer. Porque resisto. ¿Y si soy listo? ¿y si tengo razón? y si ella es la dueña de mi … diré sinrazón… porque corazón no sé si tengo. Sé que funciona, pero si lo retengo se queda en eso, y no es broma. ¿Y si es mi mente la que la juega?, la que ruega. La que viola sus sueños, la que quiere ser dueña, la que piensa y tuerce el pensamiento a vida o suerte…

Cuando quiera y me levante, cuando me hierga y me cabree, entonces quemaré el espacio que ocupen mis brazos y si tú estás cerca y te quemo, arde conmigo ese fuego. ¿Qué quieres que diga?… si es que rima. ¿Qué quieres que haga?… ¿qué quieres que viva? ¿es esta tu vida o es la mía? ¿somos lo mismo o es utopía? ¿es amor o sólo poesía?

No te dejo ni de noche ni dormida.
Mi cama vacía solo conmigo, soñando contigo.
Y durmiendo me entretengo, y soñando te prevengo… que en mis sueños eres mía.

Me aprovecho y me invento el lecho, que en mis sueños sus almohadas son tus pechos y mis sábanas tu piel y tu miel y tu hiel que bebo, que ya sé que no debo, que no eres mía, que eres del mundo, que es tan grande que sucumbo ante la idea de tentarte. Y que llorar no es malo. Yo lo intento, pero no me sale, sólo siento que lo que me vale es lo que canto y ¡dale!… que si esto… que si lo otro… que tú eres bella y que yo un monstruo… que mi pene, que tu coño… que tus pechos, que mis dedos y que más da, si en el futuro si queremos sin un duro, si no queremos estoy seguro de que otro amor casi tan puro saldrá de nuevo. Casi. Seguro.

Puedo andar

Filed under: Faladas — pakolas @

Siempre pienso -¡que suerte tengo!- y luego caigo en cuenta que pensando he perdido el tiempo. Siempre divago, devano, nunca vagueo. Nunca a tiempo. Voy a hacer algo, luego hago nada y a otro camino. Lo ando. Me empapo y nada. Y por otro y vuelta al paso.

Lo que sé todo a lo largo es que no quiero acabarlo… ¡lo que quiero es andarlo!. Y mientras pienso cuál nuevo tomar y mientras pienso cómo es de ancho, pasa el tiempo y vuelvo a andarlo. Luego aparece un ángel. Enamorado. Es un arcángel. Exagerado. Luego resulta que es para tanto, y me regalo.

Claro que el verso es dorado y la vida negra (por lo encontrado). Y sin ojos los tonos no existen. Y sin boca los poemas no dicen. De colores, de naranjas, de violetas. De perfumes, de sabores y de metas. Y así creo que voy a dormir, porque esta noche, con tanto trino, me estoy poniendo fino y mi sexo que te aguarda, que te persigue y se resguarda, espera inquieto y ten cuidado, porque si quiero no te respeto, porque si quiero…

Luz

Filed under: Faladas — pakolas @

Canto a la luz. Que me atraviesa.

Me da pereza que en voz en alto

improvisar no es fácil, y sin embargo,

hacer figuras… forzar ideas,

en poemas cortos,

en cuentos largos…

que traen lo obviado, lo innombrado

y todos a escuchar en lugar de mirar.

Repetimos un hablar, un callar, un discurso ya manido. Sobado.

Y aburrido.

Lo mismo siempre, siempre lo mismo, … dame otra cosa, dame un sonido.

Dame esta luz, dame un ruido, dame un abrazo… dame un bramido.

Yo de ti ya sé. Yo de tí nada, porque si aprieto, condenada,

te me escurres entre dedos… te me escapas… te me apagas.

Quiero un espejo en que mirarme, no de cristal… uno de carne.

Uno que vibre, uno con sangre, uno que cante… uno que baile.

HOXE:

Filed under: Faladas — pakolas @

Aconteceu:

A madrugada deume moito que pensar e pouco que facer. A mañanciña desapareceu e a mediodía comecei co techo da terraza. Pra tal poño as chanclas que me molan sen que se me pasara pola cabeza pensar que as usara pra puli-lo óxido do cadaleito. Despois de dous ou cinco minutos, descubro o que parece o paseo dunha pantasma con chanclas metálicas por toda a casa, que inclúen os farrapos que… que poño mil lavadoras, vamos… e xa postos vai o saco, o cójeme de Son Gokū (孫 悟空,?) e uns trapiños.

-Esta pintura é unha mera mancha branca. Non axuda ren ter furado buscando as viguetas inexistentes pra colga-la hamaca. Dúas capas.

Xa que xogo a debuxar vou polos arreglitos do baño. A zoa máis exposta á humidade parece deixarse espatular ate o infindo (término que define o que non precisa ser tan basto, pero se te pos sae todo).

-Bem. Xa postos rasco todo, mais limpar logo requerirá unha muller, ou un esforzo infindo. Joder. ¿Pedacitos de pintura manchados de pintura?

Repaso un ovo, e limpo cos dous. Decente.

-Esa marca quedará … sempre… sei que está aí… podo vela… BBrrfff….en fin.

O corredor observa con odio o meu paso. Pero me asustan os seus metros. Pra outra.

Me como un plátano. Zumo. Fumo.

-Por certo… pasei polas pezas das venecianas. Coloca-las dúas que faltan deixaría un fermoso espazo libre na memoria do meu Xa Petao cerebro. Colocadas.

-¡Ay! ¡Mi dedo…!

Molaba encintar pola cociña (o fregadero só… veña), pero pra iso teño que livera-lo todo e lava-la louza. E non por ese orden. Joder.

-Está demasiado atascado pra non asesina-la gata no intento, así que desmonto, e remonto as cañerías ate o impoluto final. Sí. Era necesario.

Lavo todo o que existe. Continentes enteiros.

-¡Bem! Xa podo raspar os azulexos pra que pague a pena o esforzo de logo enmasillalos. Quedou un bó pedazo feito. Mañá o remato.

Me como un plátano.

Escrebo unha líña a unha muller…

Onanismo verbal

Filed under: Faladas — pakolas @

Quixen dicirlle a soas… “-Ven antes e marcha máis tarde.”, e rematei suplicando… “-¿Por qué non vés antes de te iren?”.

Ennubecidos coma bobos impúberes vencímo-lo cumio fumando a Juana a caramelo, e o mel a lametós, e aquela vivencia tan dramáticamente insípida que eu épicamente engrandezo ate o HenryMillerianorgasmático, lle dí ós outros o que queren oir.

Así me invento varias danzas miñas que eloxia o resto, e nen sequera teño que pensa-lo que signifique. Sorte que os que me ulen se achegan buscando traductores personalizados de sentimentos e outras alleas complicaciós non só pra estaren de acordo.

A palabra é un medio fortísimo de comunicación. O máis seguramente. A verba escrita entra e reentra coma puñal.

Mais… ¿Tí entende-lo que che digo? Tí me escoitas ¿non é?

A maxia non existe. Existímo-los ilusionistas.

Eu Falo así… e desaparezo.

Eu, xenio.

Filed under: Faladas — pakolas @

auroraygenioluz.jpgXa sei que este o meu xeito de senti-las cousas non é axeitado, mais de sempre, asustado, me teño axustado ás normas fixas de xente extraña.
E endexamais me serviu.

Existo por seres externos que me fixeron subsistir ate deixar que o fixera por min. E non fuxo das esixencias que nos unen.

Sego a desexa-lo que non coñezo coma un obseso, alimento o seso e desexo o mesmo sexo, non pra enxaulalo mais preservalo.

O éxito é o feliz fin dun axioma. Coma núas xuntas as amantes liveradas, que elixen hoxe pra deixa-lo mundo e adicarse ó outro.

Non deixo de vixiar que non xordan reixas nen verxas de redor, e as derribo a soplidos e en campo aberto abro os brazos e sinto cada verba pra aturuxa-lo teu nome alto e bravo. Calado ate os ósos do oxíxeno que me queima a pel.

Vexo a claridade frouxa e difusa do crepúsculo coma penúltima, e gozo o luxo de cada verba túa coma luz de lúa.
Luz que é arte. Que peta nela e parte de rebote, coma atoparte.

Eu, xenio, baixo o peso da sensación de saber mais por sabio que por pelexo, que se de base teño un x, son fuste que ten e sostén o planeta por capitel.

Calor

Filed under: Faladas — pakolas @

calo.pngPois hoxe vai de alegría e consciencia. Consciente de estar alegre e ir indo e vir vivindo. Alegre por seren consciente de que hoxe, coma outrora alguén me pediu que escribira. Grazas.
A ela e a todos, que sei que existides por egoísmo. Case por supervivença.
Mais me servides bem de espello no que verme mellor ou pior. Sodes vos os que me mostrades o bon e malo de min, igual que eu a vos. Cando son só solo ser espectador pouco severo conmigo mesmo, por coñecerme. Por comprenderme e arrouparme a min mesmo, que son o mellor que teño. E o único.
Pretendía coñecervos e comprendervos, e arrouparvos, parvos, mais vos, o que pretendedes e acabar comigo.
Pois nesa loita luito; E agradezo a compaña. Miúdo vehículo planetario comandamos, con toda esa parafernaria de vida, sangue, dor e de morte.
E toda esa pesca, e toda esa caza, que de sobrada vai linda e marcada e mancada por outros coma nós.
Hoxe montei unha partición en /dev/mapper/. Foi un erro.
Que me deixa aquelado ate volver ó taier.
Hoxe soltei unha maldición, e non confesei estar disposto a non poseerte tanto que te me escorregues entre os dedos.Terte cada vez, non todo o tempo. Foi outro erro.
Que me deixa tocado ate volverte ver ou voltar a verte, e que só quero liberar esas verbas na escuridade dos teus ollos.

Kaos

Filed under: Faladas — pakolas @

Na miña experiencia, a Natureza se empeña en devolverme ó caos. Á terra.

Faime perde-lo móbil, o pin dos Guns, córtame as unllas, e faime depender do sangue que me oxixena ate morrer.

Non vou eu pelexar contra a miña propria natureza. Non podo colecciona-la miña vida, e facer unha exposición dela.

Ela é desas praias de area tan rica que contra máis a presiono pra retela máis se che me escorrega entre os dedos. Ó fin non sabe un qué lle quedará. Se lembranzas e pó, ou a pedra preciosa da esencia da Terra.

Filed under: Faladas — pakolas @

perla1.png

O bipartidismo e a nai que os votou

Filed under: Faladas — pakolas @

Política bem entendida como a de que cada cidadán sexa quen decida en cada momento cómo emprega-lo rendimento do seu traballo é unha cousa extraviada. Cando o comercio e a industria emprega Recursos Humanos, xa non é unha cuestión persoal, e te jodes.

Que de cada grupo de persoas con intereses parecidos xorda un representante que os defenda é lóxico e preciso pra unha funcionalidade mínima (supoño). Se segues globalizando o poder de decisión aparecen ducias de grupos políticos. Se continúas acabas como en USA ou en Spain, cunhas elecciós que recordan moito ó Madrid-Barça, e ó final, (como nom), acaba mandando un tipo.

Isto me recorda un pesadelo que tiven.

É así

Filed under: Faladas — pakolas @

Un fulano ten 1207 corbatas no seu perfecto armario. Quere poder elexir, e cada mañán moléstase en elexir unha.

Outro fulano ten 5. Parecidas. Gosta de elexilas. Non gosta de que o molesten namáis erguerse.

Un fulano ten toda a discografía de todo…

E así…

Chiste

Filed under: Faladas — pakolas @

Unha parella está facendo o amor. Ela convencida de quedarse, rematado o acto, lle pregunta:

– ¿E cómo lle imos chamar ó bebé?

Mentres o home anuda o condón, o tira polo water e tira da cadea di:

– Se sae desta… McGuiver.

Ela levanta desafiante un alfiler, e responde:

– Ou Houdini…

Presa

Filed under: Faladas — pakolas @

greta.JPG

¿Así que qués unha poesía?

¿Unha miña que te diga? ¿Que te escriba?

Pois non son escritor, que Falador. Mais se queres che falo que atravésa-lo meu espazo con ese desparpajo e atención. Disípa-lo vaho que vos cubre a todos co alento da túa risa e coa claridade das canicas dos teus ollos. Furacanes de intelixencia e aire limpo que me traen con forza planetaria.

Trapos inxustamente axustados e medias enteiras caladas ate onde eu non chego. Calado cálido desexo. Non atino a descobri-la túa greta. Vulnerabel punto fraco de entrada pra rompe-la resistencia que te manten tan enteira e insumisa.

Pra ti ló esta cuña. Publicitaria de min. Pénsoa golpear ate te abrir, e no colapso afogar se son quen na avalancha presa licuada do teu corpo forrado en pel. E nos teus beizos lambe-lo teu mel, se son quen… rendido.

Poida que vencido.

Primeiro Batallón de Autodefensa Animal Contundente a Dúas Maos.

Filed under: Faladas — pakolas @

Erguédevos, membros do Primeiro Batallón, desempolvade as vosas casacas

Engrasade as baionetas, dirixímonos á batalla

Destruíde tódolos muros, derrubade as alambradas

Atoparémo-lo noso refuxio, entre rúas destrozadas

Rajade, golpeade. gruñide, Krunch. As súas testas son vosas dianas

Facédevos coas estradas, de estandartes alfombradas.

Mar

Filed under: Faladas — pakolas @

Sentímonos inmediatamente extraños, cansados de recoñecernos.
Nom por incomodidade, senom porque todo ó noso redor comezou a ralentizarse e as conversas convertirse en música de fondo.
Podería comeza-lo incendio e forma-la cúpula que non nos faría desvia-la mirada nen frea-la conversa.
– A ver a que me dis…
– ¡Nom! Desta vez soñei que a túa presencia por segundas me distría dun monitor pra comprobar que o que parecía carmín descolocado era unha bagoa de sangue na comisura dos teus hoxe fermosos beizos. E choraches.

Anos

Filed under: Faladas — pakolas @

ano.jpegHai moitos anos. Hainos froidianos, kaftkianos, aristotelianos, platonianos. Básicamente, todos levamos un ano dentro. Eu agacho as orellas cando penso na bronca que nos botaría calquera destes grandes pensadores se sacásemos da ficción a posibilidade de que algún poidera opinar hoxe. Grandes homes e mulleres que dun ou outro xeito iluminaron unha nova área de pensamento cunha intensidade descendente en círculo, de xeito que outras mentes poideran partir dalgún punto e segui-lo seu proprio camiño. Sen embargo nos empeñamos en calcular e recalcular e redefinir e matiza-las ideas xa iluminadas.

O pensamento fulano, abre varias portas pra cruzalas e ver qué pode haber alí. Portas que antes non coñeciamos.
– ¿Pero é que non me escoitades?. Que digo que non todo é o mesmo, que hai moitas cousas.¡Que hai que asomarse a mirar!

E nós:
– Elocuentemente… ¡Qué bem falou Zaratrusta…!
– Imos redesenrola-lo roio pra alcanzar os 17 matices de branco da luz que ilumina o resto das cousas. A ver… 1.

Agudo é un ángulo de menos de 90 graos. Paupérrimo ángulo de visión en relación ós 360 posibels por dimensión.

Obtuso pode pasar dos 90, e seguer a selo. Anos, claro.

Maga

Filed under: Faladas — pakolas @

maga.png

Es o xoguete que nunca tiven. Tes beizos coma labios e labios coma teclas de cerebro. Non tes curvas, que son tetas e ano, que amo se amar é algo. Seino de ti, que sabe-lo que digo. Que fago un amago de violencia pra desfacerme de miles de anos de memolución e senti-la dureza da Vida fodendo o calor do Sol.
Tiña moitas gañas de veren algo tan bonito coma ti.¡Oiches?

Chéiranme os dedos a hiel, e ó mel, e a túa boca sabe a min, se é que o sabor se conxuga, e misturámo-los sensos, e os sabores e os sentidos, e xa non son un. Son dous.
Xa sei o que se sinte sendo ti. É o mesmo que sinto eu.
Loito coas telas que me negan a natureza, e antes de me espir, xa nos corrimos.
Xogos de roles, de rolos e cinchas, e mantas e plumas, e panos e roupa.
Contos ao oído e estertores de vida.
Logo acordo rastrexando o teu corpo. Buscando asi-la ergonomía da túa pelvis. Fechando torpes as maos atopando ausencia. Enganado porque este leito ule a tí, que estás a mil ladrillos, a cen cidades. A dous parsecs de min.

Y eu só quería despertarte pra facerte volver durmir.

Tema deseñado porDL2 Media

Creative Commons License
Este blogue e o seu contido está baixo licenza Creative Commons