A madrugada deume moito que pensar e pouco que facer. A mañanciña desapareceu e a mediodía comecei co techo da terraza. Pra tal poño as chanclas que me molan sen que se me pasara pola cabeza pensar que as usara pra puli-lo óxido do cadaleito. Despois de dous ou cinco minutos, descubro o que parece o paseo dunha pantasma con chanclas metálicas por toda a casa, que inclúen os farrapos que… que poño mil lavadoras, vamos… e xa postos vai o saco, o cójeme de Son Gokū (孫 悟空,?) e uns trapiños.

-Esta pintura é unha mera mancha branca. Non axuda ren ter furado buscando as viguetas inexistentes pra colga-la hamaca. Dúas capas.

Xa que xogo a debuxar vou polos arreglitos do baño. A zoa máis exposta á humidade parece deixarse espatular ate o infindo (témino que define o que non precisa ser tan basto, pero se te pos sae todo).

-Bem. Xa postos rasco todo, mais limpar logo requerirá unha muller, ou un esforzo infindo. Joder. ¿Pedacitos de pintura manchados de pintura?

Repaso un ovo, e limpo cos dous. Decente.

-Esa marca quedará … sempre… sei que está aí… podo vela… BBrrfff….en fin.

O corredor observa con odio o meu paso. Pero me asustan os seus metros. Pra outra.

Me como un plátano. Zumo. Fumo.

-Por certo… pasei polas pezas das venecianas. Coloca-las dúas que faltan deixaría un fermoso espazo libre na memoria do meu Xa Petao cerebro. Colocadas.

-¡Ay! ¡Mi dedo…!

Molaba encintar pola cociña (o fregadero só… veña), pero pra iso teño que livera-lo todo e lava-la louza. E non por ese orden. Joder.

-Está demasiado atascado pra non asesina-la gata no intento, así que desmonto, e remonto as cañerías ate o impoluto final. Sí. Era necesario.

Lavo todo o que existe. Continentes enteiros.

-¡Bem! Xa podo raspar os azulexos pra que pague a pena o esforzo de logo enmasillalos. Quedou un bó pedazo feito. Mañá o remato.

Me como un plátano.

Escrebo unha líña a unha muller…

Ennubecidos coma bobos impúberes vencímo-lo cumio fumando a Juana a caramelo, e o mel a lametós, e aquela vivencia tan dramáticamente insípida que eu épicamente engrandezo ate o HenryMillerianorgasmático, lle dí ós outros o que queren oir.

Así me invento varias danzas miñas que eloxia o resto, e nen sequera teño que pensa-lo que signifique. Sorte que os que me ulen se achegan buscando traductores personalizados de sentimentos e outras alleas complicaciós non só pra estaren de acordo.

A palabra é un medio fortísimo de comunicación. O máis seguramente. A verba escrita entra e reentra coma puñal.

Mais… ¿Tí entende-lo que che digo? Tí me escoitas ¿non é?

A maxia non existe. Existímo-los ilusionistas.

Eu falo así… e desaparezo.

Existo por seres externos que me fixeron subsistir ate deixar que o fixera por min. E non fuxo das esixencias que nos unen.

Sego a desexa-lo que non coñezo coma un obseso, alimento o seso e desexo o mesmo sexo, non pra enxaulalo mais preservalo.

O éxito é o feliz fin dun axioma. Coma núas xuntas as amantes liveradas, que elixen hoxe pra deixa-lo mundo e adicarse ó outro.

Non deixo de vixiar que non xordan reixas nen verxas de redor, e as derribo a soplidos e en campo aberto abro os brazos e sinto cada verba pra aturuxa-lo teu nome alto e bravo. Calado ate os ósos do oxíxeno que me queima a pel.

Vexo a claridade frouxa e difusa do crepúsculo coma penúltima, e gozo o luxo de cada verba túa coma luz de lúa.
Luz que é arte. Que peta nela e parte de rebote, coma atoparte.

Eu, xenio, baixo o peso da sensación de saber mais por sabio que por pelexo, que se de base teño un x, son fuste que ten e sostén o planeta por capitel.

Faime perde-lo móbil, o pin dos Guns, córtame as unllas, e faime depender do sangue que me oxixena ate morrer.

Non vou eu pelexar contra a miña propria natureza. Non podo colecciona-la miña vida, e facer unha exposición dela.

Que de cada grupo de persoas con intereses parecidos xorda un representante que os defenda é lóxico e preciso pra unha funcionalidade mínima (supoño). Se segues globalizando o poder de decisión aparecen ducias de grupos políticos. Se continúas acabas como en USA ou en Spain, cunhas elecciós que recordan moito ó Madrid-Barça, e ó final, (como nom), acaba mandando un tipo.

Isto me recorda un pesadelo que tiven.

Outro fulano ten 5. Parecidas. Gosta de elexilas. Non gosta de que o molesten namáis erguerse.

Un fulano ten toda a discografía de todo…

E así…

- ¿E cómo lle imos chamar ó bebé?

Mentres o home anuda o condón, o tira polo water e tira da cadea di:

- Se sale de esta… McGuiver.

Ela levanta desafiante un alfiler, e responde:

- Ou Houdini…

¿Así que qués unha poesía?

¿Unha miña que te diga? ¿Que te escriba?

Pois non son escritor, que Falador. Mais se queres che falo que atravésa-lo meu espazo con ese desparpajo e atención. Disípa-lo vaho que vos cubre a todos co alento da túa risa e coa claridade das canicas dos teus ollos. Furacanes de intelixencia e aire limpo que me traen con forza planetaria.

Trapos inxustamente axustados e medias enteiras caladas ate onde eu non chego. Calado cálido desexo. Non atino a descobri-la túa greta. Vulnerabel punto fraco de entrada pra rompe-la resistencia que te manten tan enteira e insumisa.

Pra ti ló esta cuña. Publicitaria de min. Pénsoa golpear ate te abrir, e no colapso afogar se son quen na avalancha presa licuada do teu corpo forrado en pel. E nos teus beizos lambe-lo teu mel, se son quen… rendido.

Poida que vencido.

Engrasade as baionetas, dirixímonos á batalla

Destruíde tódolos muros, derrubade as alambradas

Atoparémo-lo noso refuxio, entre rúas destrozadas

Rajade, golpeade. gruñide, Krunch. As súas testas son vosas dianas

Facédevos coas estradas, de estandartes alfombradas.